Τάκης Λιδωρικιώτης
Ποιος πιστεύει ότι η χώρα είναι στο έλεος μιας εγκληματικής συμμορίας; Νιώθετε όντως διεθνής περίγελως με πρωθυπουργό περιδεή και εκβιαζόμενο; Θεωρείτε πράγματι ότι δεν υπάρχει τύχη για την νέα γενιά, πέραν της μετανάστευσης;
Μήπως είναι τόσος ο φθόνος για τον manager Κυριάκο που
σπρώχνει σε υπερβολές κάποιους ανθρώπους, που τους έχει οδηγήσει επανειλημμένα
σε πολιτική χρεωκοπία; Η χώρα έχει μεν προβλήματα αλλά είναι πάνω-κάτω το ίδιο
προβληματικό μαγαζάκι που ήταν πάντα. Κατά τ’ άλλα περνάμε «ζάχαρη», γιατί
«μαζί τα φάγαμε», μην ξεχνιόμαστε…
Ποιος πιστεύει λοιπόν τους πολιτικούς αντιπάλους της
κυβέρνησης; Δεν φαίνεται να πολυπιστεύουν οι ίδιοι τον εαυτό τους κι αυτό
δημιουργεί πρόβλημα αναξιοπιστίας Γιατί όταν περιγράφει κανείς μια κατάσταση
έκτακτης ανάγκης, εθνικών και κοινωνικών κινδύνων, διάχυτης διαφθοράς κι
ορμπανισμού προκύπτουν και για τον εαυτό του κάποιες ευθύνες.
Ευθύνες για το πώς αντιδρά και το τι κάνει πρώτα απ’ όλα
ο ίδιος προκειμένου να αποτρέψει άμεσα τα όσα επικίνδυνα αποκαλύπτει.
Aν εμπράκτως απαντά businessasusual, τότε πως να τον
πάρουν κι οι άλλοι στα σοβαρά; Αντιπολιτευτικές στρατηγικές που παραπέμπουν
λοιπόν την απαλλαγή από τον Μητσοτάκη ή /και την ΝΔ πρακτικώς μετά το 2030,
όταν οι ίδιοι θα έχουν υπερτραφεί, υπονομεύουν την αυθεντικότητα και την
γνησιότητα των καταγγελιών του αντιπολιτευτικού λόγου.
Έχουν σοβαρότητα Δελαπατρίδη όσοι θέτουν ως προϋπόθεση
λύσης την δική τους πρωτιά ή αυτοδυναμία και προκαλούν την απορία αν τέτοιες
πολιτικές προτάσεις απευθύνονται σε ηλίθιους ή εκπονούνται από ηλίθιους.
Η ανακόλουθη με την βαρύτητα των καταγγελιών, χαλαρή
αντιπολιτευτική τους στάση οδηγεί στο να θεωρούνται υπερβολικές κι υποκριτικές
οι όποιες διαπιστώσεις. Ο Μητσοτάκης φαντάζει ένας κανονικός πολιτικός
αντίπαλος, που αντέχει και τα καταφέρνει μάλλον καλά. Βάλλεται μεν πανταχόθεν
αλλά την καρυδιά πού ‘χει τα καρύδια, πετροβολάνε όλοι…
Το μοτίβο αυτό παίζεται ολημερίς κι ολονυκτίς στην ΤV,
συναντάται ακόμη σποραδικά στα καφενεία κι αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις,
πιθανώς διογκωμένο. Οι απαντήσεις που έρχονται, υπογραμμίζοντας την ανάγκη
πολιτικών συγκλίσεων και σύμπηξης κοινού αντιπολιτευτικού μετώπου, θεωρούνται
εκ προοιμίου ανέφικτες κι οι φορείς των προτάσεων αιθεροβάμονες.
Πράγματι η συμπραξη ετερόκλητων δυνάμεων, από την
Καρυστιανού και τον Σαμαρά μέχρι την Ζωή και τον Πολλάκη ακούγεται ανόητη κι
όντως είναι υπό Κ.Σ. (Κανονικές Συνθήκες) Εκτός αν τα όσα λένε όλοι αυτοί για
την φύση της διακυβέρνησης Μητσοτάκη είναι αληθή και ακριβή, οπότε διόλου Κ.Σ.
δεν έχουμε.
Σε αυτή την περίπτωση ο κοινός παρονομαστής της
«κάθαρσης» αποτελεί επαρκέστατη πολιτική πλατφόρμα για μια κυβέρνηση ειδικού
σκοπού. Ο κ Σαμαράς πρόκειται να την κάνει εφικτή, ρίχνοντας τις έδρες της ΝΔ
<100, αλλά αναγκαία την έχει καταστήσει ήδη ο οιηματίας Κυριάκος Μητσοτάκης.
Μέχρι κι η Ντόρα χωράει σ’ ένα τέτοιο σχήμα, που
προβλέπει «γουνάκια» των μελών του Ειδικού Δικαστηρίου για τον αγαπημένο της
αδελφό Θα διέθετε μάλιστα και το σχετικό knowhow από το 1989.
Αυτή η στρατηγική πρώτης Κυριακής λύνει οριστικά και το
δράμα του Κυριάκου που θα έχει πλέον άλλες κατεπείγουσες ασχολίες κι όχι το πως
θα βάλει τρικλοποδιές σε κάποιο δελφίνο. Αν αντιθέτως του δοθεί η ευκαιρία για
ένα serial εκλογών, κανείς δεν εγγυάται την κατάληξη.
Αντιλαμβάνομαι το να μην αρέσει το σενάριο σε όποιον δεν
κατεπείγεται για μια λύση. Γιατί, παραδείγματος χάριν, θεωρεί ότι σε τέσσερα
μόλις χρόνια, όταν θα είναι μόλις 56 ετών όλα θα έχουν δουλέψει γι’ αυτόν. Θα
έχουν ενδιαμέσως συνθλιβεί από τις εξελίξεις όσα σχήματα τον περιορίζουν σήμερα
και δη το ΠΑΣΟΚ. Αυτός λοιπόν όχι το λάβαρο της κάθαρσης δεν προτίθεται να
σηκώσει αλλά κάθεται κι ακούει υπομονετικά τον Άδωνη να τον διασύρει.
Αντιλαμβάνομαι το να μην αρέσει το σενάριο σε όποιον/α
έχει επενδύσει στο ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με την ΝΔ ή με μέρος αυτής. Δεν
ταιριάζει με το προφίλ του/της πρωθυπουργησίμου, το να εισηγείται κανείς
«γουνάκια». Κατανοητοί είναι λοιπόν κι οι προσωπικοί σχεδιασμοί.
Δεν αντιλαμβάνομαι όμως ουδόλως γιατί δεν κάνει σημαία
μια τέτοια στρατηγική η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ή κι όλοι οι άλλοι δευτερεύοντες
παίκτες/παίκτριες που μόνο να χάσουν έχουν από τις δεύτερες κάλπες, πέραν της
προφανούς διάψευσης του λαϊκού αιτήματος περί απαλλαγής.
Το άγχος της σοβαροφάνειας και της καθωςπρέπει δεμένης
γραβάτας προκαλεί τον φόβο του slipperyslope ή αυτού που στα κορακίστικά της
εξουσίας λέγεται θεσμικότητα. Που μπορεί να φτάσει, σου λέει, μια τέτοια
διαδικασία αν τυχόν ανοίξουμε έναν τέτοιο διγαβρέ; Κι αν μας κατηγορήσουν για
ευρεία κοινωνική αναστάτωση;
Γιατί θα ξεκινήσει η συζήτηση από Τέμπη και 717, τον
ανιψιό-και τον Ντίλιαν ή τον ΟΠΕΚΕΠΕ της Κοβέσι ωστόσο αργά ή γρήγορα θα φτάσει
και στις απ’ ευθείας αναθέσεις, στις εταιρείες συμβούλων, στις προμήθειες, στις
πολεοδομίες και γενικά στο ψητό. Κι εκεί το tango είναι γνωστό ότι είχε
ανέκαθεν δύο μέρη, δεν είχε δηλαδή μόνο διεφθαρμένους μητσοτακόπαιδες.
Αυτό εξάλλου προσπάθησε να υπαινιχθεί προς το εγχώριο
κατεστημένο κι ο κ. Δρυμιώτης, προειδοποιώντας τους στα πλαίσια μιας τακτικής
damagecontrol: «Σώστε τον Κούλη τον νέο Σαμψών: Άλλως αποθανέτω η ψυχή του μετά
των αλλοφύλων!».