Ραπέλ σε καταρράκτες, φυσικές νεροτσουλήθρες, βουτιές σε παγωμένες βάθρες και κατάβαση στο άγριο φαράγγι του Ρογκοβού, στο Ζαγόρι.
ΑΠΟ ΤΟΝΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Στην καρδιά του καλοκαιριού, όταν τα θερμόμετρα χτυπούν κόκκινο, δεν αναζητούν όλοι τη δροσιά στις παραλίες. Υπάρχουν κι εκείνοι που στρίβουν το τιμόνι προς τα βουνά, εκεί όπου το νερό παραμένει παγωμένο ακόμη και τον Αύγουστο και η φύση προσφέρει εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται. Ένας τέτοιος προορισμός είναι τα Ζαγοροχώρια. Ανάμεσα στα πέτρινα χωριά, τα πυκνά δάση και τα επιβλητικά φαράγγια κρύβεται ένας μικρός φυσικός θησαυρός, οι περίφημες Οβίρες Ρογκοβού.
Η πιο δροσερή απόδραση του καλοκαιριού
Ανηφορίσαμε προς το Ζαγόρι με έναν ξεκάθαρο στόχο. Να ζήσουμε την εμπειρία του canyoning στο φαράγγι του Ρογκοβού ή Ποτίστρας. Πρόκειται για μια συναρπαστική δραστηριότητα που συνδυάζει πεζοπορία μέσα στο φαράγγι, καταβάσεις με σχοινιά, φυσικές νεροτσουλήθρες, βουτιές και κολύμπι στις παγωμένες βάθρες. Κάθε λίγα μέτρα το τοπίο αλλάζει και μια νέα πρόκληση σε περιμένει. Είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς τρόπους να γνωρίσεις τη φύση του Ζαγορίου, ακολουθώντας κυριολεκτικά την πορεία του νερού.
Οι Πύργοι της Αστράκας/Photo: Shutterstock
Ως βάση μας επιλέξαμε την ξακουστή Αρίστη, περίπου δώδεκα χλμ, από το φαράγγι. Ένα από τα πιο όμορφα χωριά του Ζαγορίου, με πέτρινα αρχοντικά, πλακόστρωτα σοκάκια και θέα προς τους επιβλητικούς πύργους της Αστράκας. Εκεί συναντήσαμε τον Νίκο και τον Θεόφιλο από οργανωμένο κέντρο υπαίθριων δραστηριοτήτων Rafting Athletic Center (Τηλ. 6942015143). Μας εξήγησαν αναλυτικά τη διαδρομή, μας παρέδωσαν τον εξοπλισμό –στολή νεοπρενίου, κράνος και μποντριέ– και φρόντισαν να αισθανθούμε από την πρώτη στιγμή ασφαλείς.
Με ένα μικρό βαν φτάσαμε στο σημείο εκκίνησης και ακολούθησε μια σύντομη πεζοπορία μέσα στο δάσος. Όσο πλησιάζαμε στο ρέμα, η θερμοκρασία έπεφτε αισθητά. Ο ήχος του νερού δυνάμωνε και λίγα λεπτά αργότερα βρεθήκαμε μπροστά σε ένα τοπίο που έμοιαζε βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία.
Ένα φαράγγι σμιλεμένο από το νερό
Το ρέμα Ρογκοβού πηγάζει από την κορυφή Λάπατο της Τύμφης και, διασχίζοντας το Μεγάλο και το Μικρό Πάπιγκο, έχει δημιουργήσει μέσα στους αιώνες ένα μοναδικό σύμπλεγμα από φυσικές βάθρες, μικρούς καταρράκτες και πέτρινες νεροτσουλήθρες. Οι ντόπιοι τις αποκαλούν Οβίρες και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί αποτελούν ένα από τα πιο γνωστά φυσικά αξιοθέατα της Ηπείρου.
Οι Οβίρες Ρογκοβού είναι ένα μοναδικό γλυπτό της φύσης, όπου το νερό έχει σμιλέψει επί χιλιάδες χρόνια τους ασβεστολιθικούς βράχους/Photo: Παναγιώτης Σαββίδης
Η πραγματική περιπέτεια άρχισε τη στιγμή που αφήσαμε πίσω το μονοπάτι και πατήσαμε μέσα στο νερό. Από εκεί και πέρα δεν υπήρχε επιστροφή. Το φαράγγι έγινε ο μοναδικός δρόμος μας. Άλλοτε περπατούσαμε μέσα στο ρέμα, άλλοτε σκαρφαλώναμε σε λείους βράχους και άλλοτε κολυμπούσαμε στις βαθιές βάθρες, με το παγωμένο νερό να αναζωογονεί κάθε κύτταρο του σώματος. Γύρω μας υψώνονταν κάθετοι βράχοι, ενώ η πυκνή βλάστηση έκρυβε τον ήλιο, δημιουργώντας ένα φυσικό σκηνικό που έμοιαζε ανέγγιχτο.
Το πρώτο ραπέλ ήταν αυτό που μας ανέβασε περισσότερο την αδρεναλίνη. Στεκόμασταν στην άκρη του βράχου κοιτώντας τον καταρράκτη να χάνεται χαμηλότερα. Με τις οδηγίες των συνοδών γείραμε προς τα πίσω και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε. Το σχοινί ήταν πλέον η μοναδική μας στήριξη. Σε αρκετά σημεία το νερό έπεφτε με τόση δύναμη πάνω μας, ώστε για λίγες στιγμές χάναμε ακόμη και την ορατότητά μας. Στο τέλος της κατάβασης αφήναμε το σχοινί και βουτούσαμε σχεδόν ελεύθερα μέσα στις παγωμένες βάθρες. Η πρώτη επαφή με το νερό ήταν ένα πραγματικό σοκ, όμως λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το μόνο που υπήρχε ήταν χαμόγελα και γέλια. Κάθε κατάβαση είχε τη δική της δυσκολία και τη δική της ομορφιά. Άλλοτε κατεβαίναμε δίπλα από έναν καταρράκτη και άλλοτε μέσα στην ίδια τη ροή του νερού, με το φαράγγι να αλλάζει συνεχώς εικόνα.
Διάσχιση του φαραγγιού Ρογκοβού ανάμεσα σε φυσικές βάθρες και εντυπωσιακούς βράχους/Photo: Παναγιώτης Σαββίδης
Aν κάτι όμως μας έκανε να νιώσουμε ξανά παιδιά, ήταν οι φυσικές νεροτσουλήθρες. Οι λείοι ασβεστολιθικοί βράχοι, γυαλισμένοι από τη δύναμη του νερού, λειτουργούν σαν μια τεράστια φυσική τσουλήθρα. Με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, όπως μας υπέδειξαν οι οδηγοί, αφήναμε το νερό να μας παρασύρει μέχρι την επόμενη βάθρα. Η αίσθηση είναι μοναδική και δύσκολα περιγράφεται με λόγια.
Οι βουτιές ήταν συνεχείς. Από τη μία φυσική πισίνα στην άλλη, άλλοτε κολυμπώντας και άλλοτε αφήνοντας το ρεύμα να μας μεταφέρει. Οι φωνές, τα πειράγματα και τα γέλια της ομάδας συνόδευαν όλη τη διαδρομή, κάνοντας την εμπειρία ακόμη πιο απολαυστική.
Κατάβαση με ραπέλ σε καταρράκτη του Ρογκοβού, μέσα σε ένα εντυπωσιακό φυσικό σκηνικό σμιλεμένο από το νερό/Photo: Παναγιώτης Σαββίδης
Στη μέση της διαδρομής κάναμε μια σύντομη στάση σε ένα εντυπωσιακό σημείο, όπου ο γυμνός βράχος και τα τρεχούμενα νερά δημιουργούσαν ένα σχεδόν σεληνιακό τοπίο. Εκεί απολαύσαμε έναν καφέ και παραδοσιακές τοπικές πίτες, πριν συνεχίσουμε την κατάβαση του φαραγγιού.
Σε όλη τη διάρκεια της κατάβασης αισθανόμασταν απόλυτα ασφαλείς. Οι συνοδοί βρίσκονταν διαρκώς δίπλα μας, έλεγχαν κάθε ραπέλ, έστηναν τα σχοινιά, εξηγούσαν την τεχνική και φρόντιζαν ώστε όλοι να απολαύσουμε τη διαδρομή χωρίς άγχος.
Η διάσχιση του φαραγγιού γίνεται μέσα στο νερό, ανάμεσα σε κάθετους βράχους και φυσικές βάθρες του Ρογκοβού/Photo: Παναγιώτης Σαββίδης
Η κατάβασή μας ολοκληρώθηκε στο ιστορικό πέτρινο γεφύρι του Λάκκου, ανάμεσα στο Μικρό και το Μεγάλο Πάπιγκο. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό μονότοξο γεφύρι, χτισμένο το 1854 από τον Αναστάσιο Λώλη, το οποίο για δεκαετίες ένωνε τους δύο οικισμούς, γεφυρώνοντας το ομώνυμο ρέμα που καταλήγει στον Βοϊδομάτη.