Ποια Νταϊάνα και ποιος Μάικλ Τζάκσον…ίσως μόνο ο Ελβις, αλλά αυτός πέθανε νωρίς. Ο παγκόσμιος θρήνος για το θάνατο της Ντόλι Πάρτον έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Και δεν είναι ακριβώς θρήνος, είναι περισσότερο ένας φόρος τιμής, είναι περισσότερο μια έκφραση ευγνωμοσύνης σε μια γυναίκα που ήταν η καλοσύνη προσωποποιημένη. Η ευγένειά της ξεχείλιζε πίσω από το βαρύ μακιγιάζ και η εξυπνάδα της έλαμπε μέσα στην ευγένειά της.
«Θα με ρωτάτε ό,τι θέλετε κι εγώ θα σας απαντώ αυτό που θέλω ν’ ακούσετε»- έτσι άρχιζε τις συνεντεύξεις της συμπληρώνοντας την φράση αυτή μ’ ένα κακαριστό γελάκι.
Το τεράστιο ταλέντο της ίσως ήρθε η ώρα να το γνωρίσουμε, γιατί είμαι σίγουρη κι εγώ ακόμα που γράφω, ότι δεν έχουμε καταλάβει την έκταση και το βάθος του φαινομένου Ντόλι Πάρτον.
Το πάμφτωχο κορίτσι από το Τενεσί, ένα κλαράκι με ύψος μόνο 1,52, με μέση δαχτυλίδι και πλούσιο στήθος, έγραφε μουσική και στίχους, τραγουδούσε, έπαιζε σε ταινίες, είχε τηλεοπτικό σόου, είχε έναν άντρα μόνο, τον οποίο λάτρευε, δεν έπινε, δεν έπαιρνε ναρκωτικά, δεν πρωταγωνίστησε σε σκάνδαλα.
Το τεράστιο μπούστο της και τα φανταχτερό της ντύσιμο δεν υπήρξε ποτέ χυδαίο: «Ξέρετε πόσα λεφτά ξοδεύω για να φαίνομαι φτηνή;» ήταν μία από τις πολυσυζητημένες ατάκες της. Το μπόι της το συμπλήρωνε με τα ψηλοτάκουνα και τις περούκες τύπου…Μαρίας Αντουανέτας. «Έτσι γίνομαι 1,65» έλεγε γελώντας.
Ηταν ένα καλό κορίτσι με όλες τις έννοιες της κουλτούρας του αμερικανικού νότου, αλλά και πέρα και πάνω από αυτές. Ένα καλό κορίτσι που διέστειλε τα όριά του σαν σύμπαν και περιέλαβε όλη την καλοσύνη της ανθρωπότητας. Και την έστειλε απλόχερα σε αυτούς που την είχαν περισσότερο ανάγκη. Στα μικρά παιδιά, στους φτωχούς, στους αδικημένους, τους κατατρεγμένους, στους περιθωριοποιημένους. «Δεν θα κατέβω στο δρόμο για να φωνάξω σε διαδήλωση, θα γράψω τραγούδια για να διεκδικήσω. Δεν είμαι φεμινίστρια είμαι θηλυκό. Και πιστεύω πως όλοι άνθρωποι άσπροι μαύροι κίτρινοι πράσινοι γκρι alien, πρέπει ν’ απολαμβάνουν τον ίδιο σεβασμό και να αμείβονται ανάλογα με τις ικανότητές τους».
Jolene, Jolene
Έγραψε τραγούδια εμβληματικά για την εργατική τάξη και για την φτώχεια, έγραψε και τραγούδησε για τον έρωτα, έγραψε επιτυχίες που άφησαν εποχή που σάρωναν σε πωλήσεις κι ακόμα σαρώνουν, Κι απ’ αυτές τις πωλήσεις ένα τεράστιο ποσοστό το έδινε σ΄ αυτούς που είχαν ανάγκη. Μισό δις δολάρια, 150 εκατομμύρια παιδικά βιβλία και άπειρες επισκέψεις που μοίραζαν χαρά μέσα από το χαμόγελο της.
Το πιο γνωστό τραγούδι της εκ των υστέρων βέβαια είναι το I will always love you που το είχε τραγουδήσει στο δίσκο της με τον τίτλο της πιο γνωστής τότε επιτυχίας της, του περίφημου Jolene. Το άλμπουμ Jolene κυκλοφόρησε το 1973.
“Jolene, Jolene, μη μου πάρεις τον άντρα μου μόνο και μόνο επειδή μπορείς. Jolene σε παρακαλώ, εγώ τον χρειάζομαι περισσότερο από σένα”
Ακόμα και σ’ αυτή την τεράστια επιτυχία της, oι στίχοι αντικατοπτρίζουν την βαθιά ευαισθησία και την καλοσύνη της: δεν τα βάζει με την όμορφη αντίζηλο, ούτε με τον άπιστο σύζυγο, την παρακαλεί να μην της πάρει τον άντρα… πόση σοφία κρύβεται σε αυτούς τους στίχους, μου λέτε;
Πόσες διασκευές, πόσες επανεκτελέσεις live και σε δίσκους, έχει κάνει αυτό το περίφημο Jolene… εγώ τα ‘παιξα τελείως σήμερα που έπεσα πάνω στον Jack White, παρακαλώ, να αποτίει φόρο τιμής στην Ντόλι, τραγουδώντας το Jolene…
I’ll always love you
Το τραγούδι αυτό έγινε πασίγνωστο από την ταινία Bodyguard που πρωταγωνιστούσε η Whitney Houston και ο Κέβιν Κόστνερ. Πιθανότατα να μην είχε γίνει τόσο διάσημο, εάν δεν είχε γίνει το τραγούδι της ταινίας, ο ερωτικός αποχαιρετισμός της διάσημης σταρ στον ηρωικό σωματοφύλακά της.
Η Ντόλι Πάρτον βέβαια δεν το έγραψε ως ερωτικό, αλλά το έγραψε ως αποχαιρετισμό ευγνωμοσύνης στον για εφτά χρόνια συνεργάτη και μέντορά της σε τηλεοπτική εκπομπή, απ’ όπου ήθελε να φύγει για να προχωρήσει να κάνει κάτι άλλο. Και έφυγε. Αλλά πώς έφυγε..
Πάμε τώρα στο σωματοφύλακα. Αρχικά είχαν διαλέξει άλλο τραγούδι, αλλά την ιδέα την έριξε ο Κέβιν Κόστνερ παρακαλώ, o οποίος αν δεν το γνωρίζετε είχε μπάντα κάντρι μουσικής, την Modern West Band. Είπε λοιπόν μια μέρα ότι η Ντόλι Πάρτον έχει γράψει ένα ωραίο τραγούδι που μας ταιριάζει και αυτό ήταν!
Το τραγούδι με την ερμηνεία της Whitney Houston έχει πουλήσει τα περισσότερα αντίτυπα που πούλησε ποτέ γυναίκα ερμηνεύτρια παγκοσμίως. Υπολογίζονται σε πάνω από 25 εκατομμύρια ενώ η ερμηνεία της Ντόλι έφτασε δύο φορές στο νούμερο ένα των chart στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ούτε μία να πλησιάσουν τα εκατομμύρια πωλήσεων της Whitney Houston.
«Το τραγούδησε πολύ καλύτερα από μένα» είπε η ακομπλεξάριστη κοντή ξανθιά, που δήλωνε με χιούμορ σε talk show και αστειάκια για τις ξανθές, ότι τα βάφει τα μαλλιά της. Και τα τεράστια έσοδα από τα δικαιώματα της, στίχων και μουσικής, αυτής της δεύτερης καριέρας του τραγουδιού τα διέθεσε όλα σε φιλανθρωπίες. Όπως σωστά γράφτηκε στο independent, οι Αμερικάνοι δισεκατομμυριούχοι θα είχαν πολλά να διδαχτούν από την «προοδευτική χωριάτα» Ντόλι Πάρτον.
Ένα παλτό από κουρέλια κι ένα ωράριο 9-5
Πολύ μεγάλη έκπληξη προκάλεσε σε πολλούς το γεγονός ότι για το θάνατο της Ντόλι Πάρτον έβγαλε ανακοίνωση το Κομμουνιστικό Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών – μάλιστα μάλιστα υπάρχει κόμμα, μικρό αλλά υπάρχει. Και κάποτε κατέβαινε στις εκλογές με υποψήφιο πρόεδρο τον Gas Hall τον γενικό του γραμματέα και αντιπρόεδρο την Άντζελα Ντέιβις που την ξέρετε όλοι φαντάζομαι. Έβγαλε ανακοίνωση, λοιπόν που την χαρακτηρίζει working class hero και θυμίζει το εμβληματικό τραγούδι της Coat of many colors, όπως και το διάσημο και κοσμαγάπητο Nine to five, τραγούδι από την ομώνυμη ταινία.
Το παλτό με τα πολλά χρώματα, της Ντόλι Πάρτον, είναι το παλτό από κουρέλια, από περισσεύματα διάφορων υφασμάτων, που της είχε ράψει η μαμά της όταν ήτανε μικρή. Αυτό το παλτό με τα πολλά χρώματα ήταν η αιτία να την κοροϊδεύουν στο σχολείο κι αυτή δεν καταλάβαινε γιατί, λένε οι στίχοι. Αυτή ένιωθε περήφανη γι’ αυτό το παλτό ένιωθε πλούσια και όχι φτωχή γιατί «φτωχός νιώθει μόνο όποιος επιλέγει να νιώσει φτωχός».
(Μπορεί εκ πρώτης άποψης να σας φανεί αυτό μια χαζομάρα και μισή, αλλά αν έχετε ζήσει σε συνθήκες φτώχειας, όπως εγώ με μια μαγική μητέρα που ξέρει να στολίζει το τίποτα και να ράβει μοντελάκια από παλιατζούρες, θα καταλαβαίνατε και την Ντόλι και το Κ Κ ΗΠΑ.)
Για το “Νine to Five” δε χρειάζεται να γράψω πολλά μάλλον γνωρίζετε την ταινία. Ηταν από τις πρώτες φεμινιστικές ταινίες με την Τζέιν Φόντα την Λιλυ Τόμλιν και την Ντόλι Πάρτον να είναι τρεις γραμματείς εργαζόμενες στο γραφείο ενός σεξιστή τον οποίο και καταλλήλως περιποιούνται στο τέλος. Το τραγούδι που χθες το ερμήνευσε η μπάντα των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ (!!!), ξεκινάει με τον ήχο γραφομηχανής. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε γραφομηχανή, ήτανε τα νύχια της, τα μακριά βαμμένα κόκκινα νύχια της Ντόλι Πάρτον, που τα χτυπούσε μεταξύ τους και κροτάλιζαν όπως ακριβώς η γραφομηχανή. Στο δίσκο μάλιστα αναγράφεται ότι τα νύχια της Ντόλι είναι μεταξύ των μουσικών οργάνων. Σήμερα φυσικά το Nine to five είναι όνειρο απατηλό, το οκτάωρο δεν υπάρχει πια και το τραγούδι δεν είναι πια φεμινιστικό, είναι απολύτως ολοκληρωτικά ταξικό, είναι τραγούδι της εργατικής τάξης.
To know her is to love her, είδα κάπου ένα τίτλο. Ελπίζω να βοήθησα να τη γνωρίσετε και να την αγαπήσετε κι εσείς…την κοντή ξανθιά από το Τενεσί.