Έφυγε πριν λίγες μέρες και ο Παύλος Τσακιρίδης. Εκπαιδευτικός με πλούσια κοινωνική δράση και σημαντικό ερευνητικό έργο για την περιοχή των Σερρών.
Τον Παύλο τον είχα πρωτογνωρισει πριν από αρκετά χρόνια,
όταν εξέδιδε την εφημερίδα "Βυρωνικοι Παλμοί" και διηύθυνε για ένα
διάστημα την εφημερίδα "Δεσμός". Ήταν τότε που ξεκινούσε το κίνημα
της προσφυγικής μνήμης και ο Παύλος ήταν ένας από αυτούς που κατανόησαν τη
σημασία της άρθρωσης ενός πολιτικού προσφυγικού λόγου για πρώτη φορά μετά το
τραγικό 1922.
Σημαντικό μέρος μέρος της ερευνητικής του δουλειάς
αφορούσε τα γεγονότα της Κατοχής στην περιοχή των Σερρών. Στοιχεία που για
πρώτη φορά δημοσιεύονταν και τα χρησιμοποίησαν ως βασική πηγή όταν συνεγραφα
την εισαγωγή στο βιβλίο του πατέρα μου για την Μάχη του Κιλκίς μεταξύ των
Ενόπλων δωσιλογικών τμημάτων και του ΕΛΑΣ
τον Νοέμβριο του 1944
Ο Παύλος έφυγε πολύ νωρίς. Είχε να προσφέρει πολλά ακόμα
στην γνώση. Ο θάνατός του όμως είχε και ένα συμβολισμό: η τελευταία του πνοή
ήταν σαν συνέχεια ενός δυναμικού ποντιακού χορού. Ο θάνατος τον βρήκε
χορεύοντας με έναν τρόπο που μόνο η λυρική δημοτική ποίηση θα μπορούσε να
περιγράψει.
Κάποια λεπτομερή στοιχεία από την τοπική εφημερίδα
''Παρατηρητής Σερρών": Ο Παύλος Ν. Τσακιρίδης γεννήθηκε στις Σέρρες το
1956 και μεγάλωσε στη Βυρώνεια, τον τόπο που σημάδεψε τη ζωή, τη σκέψη και
μεγάλο μέρος του συγγραφικού του έργου.
Ήταν απόφοιτος του Μαθηματικού Τμήματος του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και υπηρέτησε επί σειρά ετών στη Δευτεροβάθμια
Εκπαίδευση, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα σε γενιές μαθητών. Διετέλεσε,
μεταξύ άλλων, διευθυντής του 4ου Γενικού Λυκείου Σερρών από το 2011 έως το
2014.
Η σχέση του με τον πολιτισμό δεν ήταν περιστασιακή ούτε
επιφανειακή. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Βυρώνειας και
πρόεδρός του για δέκα ιδιαίτερα δημιουργικά χρόνια. Ανέπτυξε πολύπλευρη
πολιτιστική, συνδικαλιστική, καλλιτεχνική, δημοσιογραφική και συγγραφική δράση,
υπηρετώντας με συνέπεια την άποψη ότι ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά
ζωντανή ανάγκη της κοινωνίας.
Ο άνθρωπος που διέσωζε τη μνήμη
Ο Παύλος Τσακιρίδης δεν έγραφε για να αποκτήσει τίτλους
και διακρίσεις. Έγραφε από χρέος απέναντι στους ανθρώπους που χάθηκαν και στις
ιστορίες που κινδύνευαν να σβήσουν.
Συγκέντρωνε προφορικές μαρτυρίες, παλιές φωτογραφίες,
ημερολόγια, οικογενειακά αρχεία και ιστορικά τεκμήρια. Έσκυψε με σεβασμό πάνω
από τις πληγές της Κατοχής, του Εμφυλίου, της προσφυγιάς και του ξεριζωμού.
Έδωσε φωνή σε απλούς ανθρώπους που η επίσημη Ιστορία συχνά άφησε στο περιθώριο.
Επιμελήθηκε το φωτογραφικό λεύκωμα «Με τη σμίλη του
χρόνου» και έγραψε τα βιβλία «Μικροί Σταθμοί», «Ζήλος Παιδείας – Ημιγυμνάσιον
Νιγρίτας», μαζί με τη Χρυσάνθη Σταμπούλη, «Όταν ο Χρόνος αφηγείται…» και «Από
τον Πόντο στη Βυρώνεια». Παράλληλα, οι εκπομπές που παρουσίασε στην ΕΡΑ Σερρών
αποτελούν πολύτιμο κομμάτι του αρχείου της δημόσιας ραδιοφωνίας. Η συγγραφική
και πολιτιστική διαδρομή του έχει καταγραφεί αναλυτικά σε σχετικό αφιέρωμα του
«Ερανιστή».
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του στην έρευνα για
τους 96 Βισάλτες που εκτελέστηκαν από τις γερμανικές και βουλγαρικές δυνάμεις
κατοχής την περίοδο 1941–1944. Μαζί με τον πρώην δήμαρχο Νιγρίτας Δημήτρη Δάπη
συγκέντρωσε τα στοιχεία και τα ονόματα που χαράχθηκαν στο σχετικό μνημείο
μπροστά στο Δημαρχείο Νιγρίτας.
Μόλις πριν από λίγους μήνες, τον Φεβρουάριο του 2025,
μιλούσε δημόσια στο Σιδηρόκαστρο για το ποντιακό τραγούδι και τη σχέση του με
τη δημοτική μουσική. Παρέμενε ενεργός, δημιουργικός και παρών μέχρι το τέλος.