Κώστας Πανταζόπουλος
Από τις συγκυβερνήσεις σε ΤΕΕ και ΓΣΕΕ στις κρατικές συμβάσεις της οικογενειακής DATAMED – Οι αποκαλύψεις για τον Μανώλη Χριστοδουλάκη και το ερώτημα της πολιτικής αξιοπιστίας.
Στη ζωή και στην πολιτική, υπάρχουν συμπτώσεις. Όμως, τις
λέμε «συμπτώσεις», γιατί συμβαίνουν μία φορά. Όταν αρχίζουν να
πολλαπλασιάζονται, τότε παύουν να θεωρούνται «συμπτώσεις» και ειδικά στην
πολιτική γεννούν ερωτήματα, που -στη συγκεκριμένη περίπτωση- θα πρέπει να
απαντήσουν και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης (στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ) αλλά και το ίδιο
το ΠΑΣΟΚ στον εαυτό του.
Περί «συμπτώσεων» ο λόγος…
Στην αρχή ήταν η “συγκυβέρνηση” των παρατάξεων ΝΔ και
ΠΑΣΟΚ στο ΤΕΕ. Μια συνεργασία που έφτασε μέχρι την υπερψήφιση σύμβασης 1,55
εκατ. ευρώ, πλέον ΦΠΑ, με τη V+O των Βαρβιτσιώτη και Ολύμπιου για την
επικοινωνιακή καμπάνια των 100 χρόνων του Επιμελητηρίου, ΧΩΡΙΣ ΣΤΟ ΠΟΣΟ ΑΥΤΟ ΝΑ
ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ ΣΤΑ ΜΜΕ.
Για να το καταλάβουμε… οι παρατάξεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν
υπέρ του να δοθεί 1,5 εκατ. ευρώ (μόνο για το δημιουργικό και τις ιδέες) στην
εταιρεία, που -όπως αποκαλύφθηκε- συνδέεται άμεσα με τη BLUE SKIES και με την
ΟΜΑΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
Και το πιο εντυπωσιακό από όλα; Η αφωνία για το θέμα!
Κάτι που ανέδειξε τότε η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, με ανακοίνωσή της: «Εντύπωση προκαλεί η
σιωπή σχετικά με τη σύμβαση ύψους 1.550.000 ευρώ – χωρίς να συμπεριλαμβάνει
καμία διαφημιστική δαπάνη στον τύπο –που ανατέθηκε στην εταιρεία V+O από το
ΤΕΕ, για το έργο με τίτλο ‘Επικοινωνιακή στρατηγική, συμβουλευτική και σχέδιο
δράσεων– δημόσιες σχέσεις για την επέτειο των 100 χρόνων του ΤΕΕ».
Δεύτερη «σύμπτωση» η περίπτωση της ΓΣΕΕ. Εκεί, η ντε
φάκτο συμμαχία ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ επέτρεψε στον Γιάννη Παναγόπουλο να εκλεγεί για
έβδομη φορά πρόεδρος, παρότι εκείνη την περίοδο «πρωταγωνιστούσε» στην
επικαιρότητα για την υπόθεση των χρηματοδοτήσεων εκπαιδευτικών/επιμορφωτικών
προγραμμάτων, για τη χρονική περίοδο 2020 – 2025 (επί ΝΔ), που διερευνούσε η
Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος.
Παρά την αρνητική επικοινωνιακή συγκυρία, ωστόσο, αλλά
και παρά την προσπάθεια του κόμματος -σε επίπεδο ρητορικής- να κρατήσει
αποστάσεις από όλο αυτό, στην πράξη ο Γιάννης Παναγόπουλος κατάφερε να
επανεκλεγεί Πρόεδρος, γιατί ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ τα βρήκαν μεταξύ τους, τελικά.
Και τώρα, ήρθε η υπόθεση της DATAMED. Η «Δημοκρατία»
αποκάλυψε ότι η εταιρεία της οικογένειας του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Μανώλη
Χριστοδουλάκη, έχει υπογράψει -σύμφωνα με την έρευνά της- περισσότερες από 170
συμβάσεις με φορείς του Δημοσίου, από το 2019 και μετά, συνολικού ύψους
τουλάχιστον 9 εκατ. ευρώ με ΦΠΑ. Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας
είναι ο πατέρας του Μανώλη, Ανέστης Χριστοδουλάκης, ενώ στο Διοικητικό
Συμβούλιο συμμετέχει ο αδελφός του. Μιλάμε δηλαδή για την «οικογενειακή» τους
επιχείρηση.
Δουλειές με όλες τις κυβερνήσεις
Η δραστηριότητα της DATAMED με το δημόσιο μπορεί να
κορυφώθηκε αλλά δεν ξεκίνησε επί Νέας Δημοκρατίας. Από τη δημοσιογραφική έρευνα
προκύπτει ότι η εταιρεία έπαιρνε δουλειές και από τον ΣΥΡΙΖΑ, που σημαίνει ότι
την εποχή που ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, ως γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, κατήγγελλε με
οξύτητα την πολιτική συμπεριφορά του Παύλου Πολάκη, η οικογενειακή του
επιχείρηση ζητούσε την έγκρισή του, για να πάρει έργα.
Αλλά και στη συνέχεια, όταν ο Μανώλης Χριστοδουλάκης
έγινε «αντιπολίτευση στη ΝΔ», η DATAMED άρχισε ένα τρελό εργοληπτικό ράλι, επί
κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπογράφοντας περισσότερες από 170 συμβάσεις με φορείς του
Δημοσίου, από το 2019 και μετά. Προφανώς και τίποτα από τα ανωτέρω δεν είναι
παράνομο, να το ξεκαθαρίσουμε. Και αφού το ξεκαθαρίσαμε, ας περάσουμε στην
πολιτική ουσία.
Οι απαντήσεις Μανώλη και εταιρείας
Η DATAMED απάντησε στο δημοσίευμα της εφημερίδας,
προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί πήρε έργα με τη διαδικασία της «διαπραγμάτευσης
χωρίς προηγούμενη δημοσίευση» και υποστηρίζοντας ότι πολλές από αυτές τις
υπηρεσίες δεν μπορούσαν να ανατεθούν σε άλλη εταιρεία (λόγω της τεχνικής φύσης
και της ιδιοκτησίας του λογισμικού). Επίσης, τόνισε ότι «η υπόνοια για
οποιαδήποτε σχέση πολιτικής εξάρτησης είναι καθαρά συκοφαντική».
Στην ίδια λογική ήταν και η απάντηση του Μανώλη
Χριστοδουλάκη. Μίλησε για «βούρκο», «λάσπες», «βάλτους» και παρουσίασε τον
εαυτό του ως θύμα στοχοποίησης «από συστήματα και συμφέροντα που εξυπηρετούν με
όρους υπονόμου διεφθαρμένα κέντρα και μηχανισμούς». Όμως, το να καταγγέλλεις
τον «βούρκο» δεν απαντά σε αριθμούς και το να καταγγέλλεις «συστήματα» δεν
απαντά σε συμβάσεις. Και αυτό είναι το κοινό σημείο των 2 απαντήσεων. ‘Ότι
καμία από τις 2 δεν διέψευσε τα νούμερα. Και θυμίζουμε, μιλάμε για τουλάχιστον
170 συμβάσεις, ύψους άνω των 9 εκατ. ευρώ, από το 2019 και μετά.
Προφανώς, και ο ίδιος ο Μανώλης Χριστοδουλάκης
αντιλαμβάνεται ότι -επικοινωνιακά- αυτά τα νούμερα (που τα δεχόμαστε ως
πραγματικά, εφόσον δεν διαψεύστηκαν) «θολώνουν» αρκετά την εικόνα του
συγκρουσιακού στελέχους, που δεν διστάζει να τα βάλει με κυβερνήσεις και
υπουργούς, όταν την ίδια στιγμή η οικογενειακή του επιχείρηση συνεργάζεται με
αυτές τις κυβερνήσεις και υπουργούς. Έτσι σκέφτεται ο απλός κόσμος, με την
κοινή λογική (άσχετα από τις νομικές απειλές των δικηγόρων του Χριστοδουλάκη).
Δηλαδή, τίθεται ένα σοβαρό θέμα πολιτικής αξιοπιστίας, που το καταλαβαίνει και
ο ίδιος ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, για αυτό και ανέβασε τόσο τους τόνους στην
απάντησή του. Γιατί ξέρει ότι καλείται να διαχειριστεί μια μεγάλη κρίση, αυτή
τη στιγμή.
Οι πρωταγωνιστές
Η σχέση της οικογένειας Χριστοδουλάκη με την DATAMED
ξεκινά το 2009, όταν η εισηγμένη τότε ALTEC ανακοίνωνε επισήμως ότι μεταβίβασε
το 70% που κατείχε στη DATAMED στον «έτερο βασικό μέτοχο», Ανέστη Χριστοδουλάκη
(πατέρα του βουλευτή) έναντι 770.000 ευρώ.
Από τότε, λοιπόν, η οικογένεια Χριστοδουλάκη
-δραστηριοποιούμενη στον ευαίσθητο χώρο των πληροφοριακών συστημάτων Υγείας-
αναπτύσσει σταθερά σχέσεις με το δημόσιο ενώ παράλληλα -τα τελευταία χρόνια-
παρακολουθούμε και την ταχύτατη πολιτική ανέλιξη ενός μέλους της οικογένειας
στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, που ακριβώς λόγω της οικογενειακής του αφετηρίας κέρδισε
γρήγορα στη «δημοσιογραφική πιάτσα» το παρατσούκλι «το golden boy του ΠΑΣΟΚ», ειδικά
μετά τη δημοσιοποίηση της δήλωσης ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ, που θα έλεγε κανείς ότι αναζητά
εναγωνίως τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ σοσιαλιστικής ρητορικής και ατομικού
πλουτισμού.
Στη δήλωσή του, λοιπόν, ο νεαρός εκσυγχρονιστής βουλευτής
Ανατολικής Αττικής, υπεύθυνος του ΚΤΕ Περιβάλλοντος του ΠΑΣΟΚ, εμφανίζει
εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε καταθέσεις, μέρος των οποίων σε λίρες στην τράπεζα
Edmond de Rothschild της Ελβετίας, στην BNP Paribas Fortis του Βελγίου και
άλλες τράπεζες σε Ελλάδα και Κύπρο. Ξεκινάει με 662 χιλιάδες το 2022 και φτάνει
τις 764 χιλιάδες το 2024. Δίκαιο είναι να ειπωθεί ότι οι λογαριασμοί αυτοί (οι
2 μεγαλύτεροι) δεν είναι αυστηρά δικοί του. Είναι οικογενειακοί με
συνδικαιούχους τον πατέρα του (πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ της εποχής Σημίτη) και τον
αδελφό του (πρώην επενδυτή της Morgan Stanley, και σήμερα συνιδρυτή βρετανικής
fintech εταιρείας με αντικείμενο την ανάπτυξη πλούτου).
Η διαχωριστική γραμμή αναζητάται και στα 3 ακίνητα στην
Εκάλη, συνολικά 645 τετραγωνικών περίπου, με πισίνα, όπου ο νεαρός
Χριστοδουλάκης είναι συνιδιοκτήτης από γονική παροχή. Και κάπου εκεί, ένας
πολιτικός, που διεκδικεί να εκπροσωπεί τους εργαζόμενους, οφείλει να
αναρωτηθεί: Η τράπεζα Rothschild, οι εκσυγχρονιστικές καταβολές, το background
από το βρετανικό LSE, που θυμίζει τεχνοκράτη της μητσοτακικής αριστείας, και τα
σπίτια με πισίνα στην Εκάλη -όλα νόμιμα και δηλωμένα, δεν αντιλέγουμε- είναι το
κατάλληλο πολιτικό πρόσωπο, για να εμφανίζεται την Εργατική Πρωτομαγιά και να
λέει… «κρατάμε ζωντανό το μήνυμα ότι ένας κόσμος δικαιότερος είναι εφικτός»,
που λέει το κόμμα του;
Επιστροφή στις «συμπτώσεις»
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι στο
εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μεγάλο debate
αναφορικά με τη μετεκλογική στρατηγική του κόμματος. Από τη μία, υπάρχουν
εκείνοι που επιμένουν ότι η Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να κινηθεί με καθαρά
αντιδεξιά κατεύθυνση, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Νέα
Δημοκρατία, και από την άλλη υπάρχουν τα στελέχη που μιλούν πολύ πιο
«προσεκτικά» για τις μελλοντικές πολιτικές συνεργασίες, με πιο χαρακτηριστικό
παράδειγμα την Άννα Διαμαντοπούλου, που πάντα αφήνει ένα παράθυρο ανοιχτό.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, λοιπόν, αν κάποιος
συγκεντρώσει στη σκέψη του και βάλει στη σειρά κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις
(όπως έκανε και ο συντάκτης του κειμένου), τότε θα διαπιστώσει ότι η εικόνα δεν
είναι τόσο καθαρή, όσο θέλει η ηγεσία στις τοποθετήσεις της να μας παρουσιάζει.
Γιατί μετά το ΤΕΕ, μετά τη ΓΣΕΕ και μετά τις τελευταίες
αποκαλύψεις για την DATAMED (που επαναλαμβάνουμε… τα νούμερα δεν διαψεύστηκαν
από τους αρμόδιους), η συζήτηση περί μετεκλογικών σεναρίων αρχίζει να αποκτά
ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μιας και όλοι αντιλαμβάνονται ότι οι τελικές αποφάσεις
δεν θα ληφθούν βάσει διακηρύξεων και ιδεολογικών μανιφέστο αλλά βάσει
προσωπικών σχέσεων, συμμαχιών και δυνατότητας συνεννόησης και συνεργασίας. Και
όταν συνεργάζεσαι με κάποιον επιχειρηματικά, προφανώς και είναι πιο εύκολο να
συνεργαστείς και πολιτικά.
Αυτό το απλό πράγμα σκέφτεται ο κόσμος, άσχετα από τις
επιθέσεις και τις νομικές απειλές. Και αυτό ενισχύεται όλο και περισσότερο από
τις «συμπτώσεις», που στην περίπτωσή μας μαζεύτηκαν τόσο πολλές, που είναι
οριακά δύσκολο να αποδοθούν στην τύχη. Φυσικά, την απάντηση θα τη δώσει η ίδια
η ζωή. Οι εξελίξεις και οι τελικές αποφάσεις των πρωταγωνιστών. Ίδωμεν, λοιπόν…