Το κυρίαρχο προτέρημα όλων όσων υπερισχύουν στη σημερινή πολιτική κατάσταση είναι ότι οι θέσεις τους έχουν αιχμές. Κανείς δεν απολογείται πια για τη θέση του και την ιδεολογία του. Τουναντίον, ορμάει. Στην εποχή της κοινωνικής ανισότητας, ο κόσμος αναζητά κάτι που θα τρυπήσει την παρατεταμένη φούσκα ισχύος του 1%. Οι ΗΠΑ δείχνουν τον δρόμο.
Ο BernieSanders θυσιάστηκε για να χτίσει παράταξη. Όσοι
τον κριτικάραμε για την απόφασή του να μείνει εντός του συστήματος λαθέψαμε.
Έχει χτιστεί μια παράταξη που δεν αφορά πρόσωπο, αλλά ιδεολογία. Τα πιο
viralβίντεό του είναι τα ασπρόμαυρα, εκείνα που συγκινούν τα πλήθη. Και ορμάει
στις επτά μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, των οποίων η συνολική αξία έχει
ξεπεράσει το 60% του αμερικανικού ΑΕΠ και είναι μεγαλύτερη από το ΑΕΠ ολόκληρης
της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο ZohranMamdani πήγε ένα βήμα παραπέρα. Δεν έκρυψε ούτε
την ιδεολογία του ούτε την ταυτότητά του. Απέναντι σε κύμα ισλαμοφοβικών
επιθέσεων κατά την προεκλογική του εκστρατεία, στάθηκε μπροστά στον κόσμο και
δήλωσε ανοιχτά ποιος είναι, σοσιαλιστής, εδώ για να παλέψει για το 99%,
ανεξαρτήτως θρησκείας ή καταγωγής. Έγινε ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της
Νέας Υόρκης χωρίς να απολογηθεί για τίποτα από τα δύο.
Στο Μίσιγκαν, ο AbdulEl-Sayed μόλις κέρδισε τις
προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος για τη Γερουσία, γινόμενος ο
πρώτος μουσουλμάνος που κερδίζει σημαντική πολιτική κούρσα στην ιστορία των
ΗΠΑ. Τον στήριξαν ανοιχτά ο BernieSanders, η ElizabethWarren και η AlexandriaOcasio-Cortez.
Έκανε την κριτική του στον Netanyahou και στην αμερικανική εξωτερική πολιτική
κεντρικό στοιχείο της καμπάνιας του, σε μια πολιτεία με μεγάλη αραβική
κοινότητα, χωρίς να κρυφτεί πίσω από ασάφειες. Νίκησε μέσα σε μια κούρσα που η
αντίπαλος του δέχτηκε την μεγαλύτερη εξωτερική χρηματοδότηση στην ιστορία των
αμερικανικών προκριματικών.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην άλλη πλευρά του
Ατλαντικού, μόνο που εκεί ο ρόλος έχει αντιστραφεί. Δεκάδες Ευρωπαίοι ηγέτες,
με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ανάμεσά τους, επέλεξαν να κατηγορήσουν δημόσια τον
PedroSanchez για μια πολιτική που, ουσιαστικά, ζητά μόνο ό,τι θα έπρεπε να
θεωρείται αυτονόητο: να μη διαγράφονται από τα δικαιώματά τους άνθρωποι που
ζουν και δουλεύουν ήδη σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ο Sanchez δεν πρότεινε τίποτα
ριζοσπαστικό. Απλώς αρνήθηκε να ακολουθήσει τη γενική στροφή προς την
ποινικοποίηση της μετανάστευσης. Κι όμως, αυτό αρκούσε για να βρεθεί απέναντι
σε ένα μέτωπο που ξεκινά από το κέντρο και φτάνει ως την άκρα δεξιά, με τον
ίδιο να απαντά ότι όσοι τον κατηγορούν κινούνται από «προκαταλήψεις, ψευδείς
ειδήσεις, άγνοια ή πολιτικό συμφέρον».
Μας λένε να μην είμαστε αιχμηροί και πολιτικοποιημένοι.
Όμως τα παιδιά μας δεν κάνουν καλοκαίρια, δεν έχουν αποδοτική εργασία, δεν
αποκτούν σπίτια, δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, δεν έχουν όνειρα. Αν δεν
παλέψουμε τώρα, πότε θα συμβεί;Ο πατριωτισμός στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να
είναι χωρίς αιχμές. Χρειάζεται να είναι συγκεκριμένος. Δεν προσκυνά. Χτίζει
κάτι νέο, κάτι που κανείς δεν έχει φανταστεί ακόμα, με λόγο μέσα στον κόσμο.
Γιατί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως τη ξέραμε, δεν
αρκεί πια σε έναν κόσμο που χωρίζεται στα δύο. Απέναντι στις ολιγαρχίες, η μόνη
πραγματική απάντηση είναι η άμεση δημοκρατία, η επιστροφή της απόφασης εκεί
όπου ανήκει, στον κόσμο.Μια κοινωνία που συμβιβάστηκε δεν μας ταιριάζει. Δεν
είναι στο ταμπεραμέντο μας. Τρεφόμαστε από τις νίκες, αλλά μνημονεύουμε και τις
μεγαλοπρεπείς ήττες μας. Η θυσία είναι ταυτοτικό μας στοιχείο και γι’ αυτό
οφείλουμε να είμαστε από αυτούς που δεν έχουν τροφοδοτήσει γενοκτονίες, που τις
καταγγέλλουν, που στέκονται με τα θύματα και όχι με τους θύτες. Δεν φοβούνται
να υπερασπιστούν ανυπεράσπιστα παιδιά, μετανάστες, τους αδύναμους.
Δεν είναι η συμπόρευση με το ρεύμα το ζητούμενο, αλλά η
πολιτική περηφάνεια. Η καθαρότητα του
λόγου και η ρεαλιστική του εκφορά. Όχι ανέξοδοι βερμπαλισμοί που ενισχύουν τα
μέτωπα της ακροδεξιάς εμφανίζοντας ως την μόνη που έχει εφαρμόσιμες λύσεις,
αλλά όχι και στρογγυλεύσεις που δείχνουν την εικόνα ότι βάζεις νερό στο νερό
σου…