Ιωάννα Λιούτα
Ας σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε. Αυτό που ζούμε δεν είναι οικονομικό αδιέξοδο. Είναι μια θεσμοθετημένη, οργανωμένη λεηλασία της κοινωνίας. Αν συνθέσει κανείς την εικόνα των τελευταίων ημερών, το συμπέρασμα βγάζει μάτι.
Κράτος, τράπεζες και λιανεμπόριο έχουν στήσει ένα τριπλό
μέτωπο αφαίμαξης, την ώρα που ο πολίτης βλέπει το διαθέσιμο εισόδημά του να
κατηφορίζει κατά 2,5% και τις αποταμιεύσεις του να εξαφανίζονται απλώς για να
επιβιώσει.
Ξεκινάμε από το κράτος τιμωρό. Τα δημόσια ταμεία
«πλημμυρίζουν» με πρωτογενές πλεόνασμα μαμούθ 4,5 δισεκατομμυρίων ευρώ στο
εξάμηνο. Πώς μαζεύτηκαν αυτά τα λεφτά; Από τον ΦΠΑ που τσακίζει κόκαλα,
εισπράττοντας 14,5 δισ. ευρώ από τις ήδη φουσκωμένες τιμές στα ράφια.
Το κράτος λειτουργεί ως ο μεγαλύτερος τομέας
αισχροκέρδειας, θησαυρίζοντας πάνω στην ακρίβεια, και μετά ετοιμάζεται να
εμφανιστεί στη ΔΕΘ ως «ευεργέτης» μοιράζοντας ψίχουλα-επιδόματα από τα δικά μας
κλεμμένα λεφτά.
Δίπλα στο κράτος, οι συστημικές τράπεζες πανηγυρίζουν για
το δικό τους πάρτι αισχροκέρδειας. Πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ καθαρά
κέρδη σε έξι μήνες. Από πού; Από τα 4,2 δισ. σε τόκους λόγω της χαώδους ψαλίδας
επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων, και από τα 1,4 δισ. σε χαράτσια και καταχρηστικές
προμήθειες για κάθε πάτημα κουμπιού.
Οι τράπεζες που σώθηκαν με τα λεφτά των φορολογουμένων,
σήμερα αρνούνται να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία, μοιράζουν
εκατοντάδες εκατομμύρια σε μερίσματα στους μετόχους τους και στραγγαλίζουν
επιχειρήσεις και νοικοκυριά.
Και στην κορυφή της πυραμίδας; Τα σουπερμάρκετ. Αφού
πέτυχαν την κατάργηση του πλαφόν στο περιθώριο κέρδους, μας πλασάρουν τώρα τις
«συμφωνίες κυρίων» για δήθεν μειώσεις 5% έως 20%. Ποιοι «κύριοι»; Πρόκειται για
μια απροκάλυπτη απάτη, όπου οι ονομαστικές εκπτώσεις απλώς θα αντικαταστήσουν
τις συνήθεις προσφορές σε προϊόντα δεύτερης διαλογής. Την ίδια ώρα, η Ελλάδα
παραμένει η πρωταθλήτρια του πληθωρισμού στην Ευρώπη, με βασικά είδη διατροφής
,όπως το μοσχάρι, να πωλούνται έως και 23% ακριβότερα από ό,τι στη Γερμανία των
πολλαπλάσιων μισθών.
Από τη Μύκονο των 9 ευρώ για μια φέτα καρπούζι μέχρι το
ράφι της γειτονιάς, το μήνυμα είναι ένα. Η αρπαχτή έγινε εθνικό επιχειρηματικό
μοντέλο. Όσο η κυβέρνηση αρκείται σε επικοινωνιακές ασκήσεις, οι τράπεζες
μετρούν δισεκατομμύρια και τα σουπερμάρκετ βαφτίζουν την απληστία «ελεύθερη
αγορά», η μεσαία τάξη δεν πιέζεται αλλά εξοντώνεται.
Ο λογαριασμός έχει σταλεί προ πολλού στον πολίτη, και η
ανοχή έχει πλέον εξαντληθεί.
*Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια