Πολιτική είναι να αξιολογείς τα γεγονότα και να αξιοποιείς τις δυνατότητες που σου προσφέρονται. Υπάρχει όμως ένας απαράβατος κανόνας στην πολιτική:
Αν σε λίγο καιρό έχεις καταφέρει να ανοίξεις περισσότερα
μέτωπα απ’ όσα μπορείς να μετρήσεις, ίσως δεν φταίνε όλοι οι υπόλοιποι. Φταίει
ο τρόπος με τον οποίο διοικείς.
Γιατί όταν η κάθε διαφωνία γίνεται «εχθρότητα», η κάθε
κριτική γίνεται «επίθεση» και όποιος δεν είναι υποτακτικό κουτάβι
χαρακτηρίζεται ως αντίπαλος, τότε δεν ασκείς διοίκηση. Απλώς συσσωρεύεις
αντιπάθειες.
Και φυσικά, όσο περισσότερες αντιπαραθέσεις
δημιουργούνται, τόσο πιο εύκολο είναι να φταίνε πάντα οι άλλοι. Οι
προηγούμενοι. Οι επόμενοι. Οι αντίπαλοι. Οι «κακοπροαίρετοι». Όλοι, εκτός από
το «περισπούδαστο ύφος σου».
Η έπαρση μπορεί να δίνει την ψευδαίσθηση της
παντοδυναμίας. Η αλαζονεία μπορεί να μοιάζει με αυτοπεποίθηση. Η κομπορρημοσύνη
μπορεί να βαφτίζεται «αποφασιστικότητα».
Όμως η κοινωνία ξεχωρίζει αργά ή γρήγορα το πραγματικό
κύρος και την αξιοπιστία σου ως άνθρωπος. Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο
ενδιαφέρον:
Όσο περισσότερο προσπαθείς να επιβληθείς στους ανθρώπους,
τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να τους ενώσεις απέναντί σου. Γιατί ένας δήμαρχος
δεν είναι ιδιοκτήτης του δήμου! Δεν είναι αφεντικό της κοινωνίας! Δεν του
ανήκουν οι πολίτες. Είναι ένας περαστικός αιρετός απ’ τους χιλιάδες που
κυκλοφορούν γύρω μας.
Δεν στεκόμαστε στην διοικητική σου ανεπάρκεια και στα
ψευδολογήματα που αναπαράγεις. Στεκόμαστε στο γεγονός ότι πουθενά δεν ακούς
έναν καλό λόγο για τον αποφώλιο χαρακτήρα και την εν γένει συμπεριφορά σου! Η
εκδικητική μανία που σε κατατρέχει χρήζει ψυχιατρικής γνωμάτευσης και αυτοί που
σε αγαπούν οφείλουν να σε προστατεύσουν…
Sintiki SintikiBomb