Αντώνης Ελευθεριάδης
Ετυμολογικά, αξιοπρεπής είναι ο άνθρωπος που ξεχωρίζει για την αξία του, αυτό που ταιριάζει σε έναν άξιο άνθρωπο. Η αξιοπρέπεια είναι ο αυτοσεβασμός που έχει κάθε άνθρωπος και που απαιτεί να αντιμετωπίζεται με τιμή και δικαιοσύνη.
Η ζωή με αξιοπρέπεια είναι απαίτηση των σύγχρονων
κοινωνιών και εδράζεται στην υλική ασφάλεια (τροφή, στέγαση, ένδυση, νερό,
ενέργεια), στο δικαίωμα στην υγεία και την πρόνοια, στην οικονομική ανεξαρτησία
(δίκαιη εργασία με αμοιβή και συνθήκες που δεν εξασφαλίζουν μόνο την επιβίωση
αλλά και την προσωπική εξέλιξη), στην ελευθερία και στην κοινωνική συμμετοχή.
Ο σύγχρονος κόσμος, λόγω των κοινωνικών ανισοτήτων και
του ακραίου πλούτου, έχει οδηγήσει την πλειοψηφία να απολέσει την αξιοπρέπειά
της, ώστε πλέον να μην την ενδιαφέρει παρά μόνο η επιβίωση. Η ευθύνη βαραίνει
το πολιτικό σύστημα που αδιαφορεί για τις κοινωνικές ανάγκες.
Στις Η.Π.Α., το «μεγάλο μωρό» Τραμπ αλλάζει διαθέσεις
συνεχώς και, εγκλωβισμένο στην έρημο του Ιράν, πασχίζει να αποδείξει
μεγαλοπρέπεια. Στην Ευρώπη είναι χειρότερα: το σύνολο των πολιτικών ηγεσιών
αδιαφορεί για τον κόσμο και ενδιαφέρεται, από τα παλάτια του, μόνο για τη
διαιώνιση της εξουσίας του και τη διόγκωση των ισολογισμών των ολιγαρχιών που
υπηρετεί.
Στις Η.Π.Α., όμως, οι σοσιαλιστές Bernie και Mamdani
αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους και υπερασπίζονται έναν άλλο κόσμο, και αυτό
τους κάνει δημοφιλείς. Αυτός ο κόσμος δεν είναι μόνο κόσμος αξιών, αλλά
δείχνει, με την «πολιτική της λακκούβας», και χειροπιαστά αποτελέσματα. Στην
Ευρώπη, ο προοδευτικός κόσμος ομφαλοσκοπεί και επιτρέπει στους Ναζί να
επιστρέφουν.
Σε ανησυχία θα έπρεπε να μας βάζουν τα αποτελέσματα της
Γερμανίας, όμως η κανονικοποίηση της ακροδεξιάς από τους συντηρητικούς και η
υιοθέτηση συντηρητικής ατζέντας από τους προοδευτικούς δημιουργούν το χάσμα που
καλύπτει το σκοτάδι.
Μεγαλύτερη ευθύνη έχει ο κόσμος της προόδου, καθώς και οι
άνθρωποι που διακρίνονται για την ευφυΐα τους. Οι πρώτοι γιατί επαναπαύονται
στη λέξη «πρόοδος» ως πολιτικό προσδιορισμό, χωρίς να επεξεργάζονται θέσεις
καινοτόμες και εφαρμόσιμες.
Οι δεύτεροι έχουν εγκαταλείψει την κοινωνική ενασχόληση
και αφιερώνουν τον χρόνο τους στην εργασία και στην παραγωγή χρημάτων, ενώ ό,τι
απομένει το δίνουν στην οικογένεια για να απαλύνουν τις τύψεις τους. Έτσι
καταλήξαμε στην «κακιστοκρατία» που επισημαίνει ο Clooney, την οποία αποδίδει
σαν φυσικό φαινόμενο, σαν τύχη, και όχι στον αναχωρητισμό των ηγετικών
φυσιογνωμιών. Ηγέτες υπάρχουν, απλώς είναι στις επιχειρήσεις.
ΥΓ. Ένας φίλος δικηγόρος ανέφερε, περίλυπος, ότι μια φορά
τον μήνα πηγαίνει στην αδερφή του και της πηγαίνει ένα κιλό ξηρούς καρπούς και
ένα κιλό γλυκά. Θέλει να τους προσφέρει, ενώ δεν ζητάνε. Εργαζόμενοι στο
δημόσιο, αξιοπρεπείς όπως είναι, δεν ζητούν ποτέ τίποτα, νιώθει όμως ότι τους
λείπει κάτι παραπάνω. Δύο μισθοί δημοσίων υπαλλήλων σε μια οικογένεια δεν είναι
αρκετοί. Ο ίδιος θα ήθελε να κάνει κάτι παραπάνω, αλλά πώς;
Η απάντηση θα έρθει συλλογικά, αλλιώς το σκοτάδι θα έρθει
για όλους μας.