Για περισσότερα από 20 χρόνια, κανείς δεν γνώριζε ότι στο εσωτερικό ενός δέντρου στην Τζόρτζια των ΗΠΑ βρισκόταν κρυμμένο ένα μικρό μυστικό.
Ώσπου ξυλοκόποι έκοψαν τον κορμό μιας βελανιδιάς και
αντίκρισαν στο εσωτερικό του το μουμιοποιημένο σώμα ενός κυνηγόσκυλου.
Ήταν ο Stuckie, όπως ονομάστηκε αργότερα [σ.σ. από το
“stuck” – κάτι που ¨κόλλησε” – “εγκλωβίστηκε” – “παγιδεύτηκε”]
Ένας καφέ και λευκός σκύλος που, σύμφωνα με τις
εκτιμήσεις, είχε παγιδευτεί στο κοίλο δέντρο περίπου το 1960 και παρέμεινε εκεί
μέχρι την ανακάλυψή του δύο δεκαετίες αργότερα.
Το εντυπωσιακό δεν ήταν μόνο ότι βρέθηκε μέσα στον κορμό,
αλλά και η κατάσταση στην οποία είχε διατηρηθεί.
Αντί το σώμα του να αποσυντεθεί, είχε μουμιοποιηθεί με
φυσικό τρόπο, διατηρώντας ακόμη και τη στάση στην οποία βρισκόταν όταν
εγκλωβίστηκε.
Πώς παγιδεύτηκε ο Stuckie
Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι ο σκύλος βρισκόταν σε
κυνήγι όταν μπήκε από ένα άνοιγμα στη βάση του δέντρου, πιθανότατα
καταδιώκοντας κάποιο μικρό ζώο.
«Ήταν κυνηγόσκυλο, οπότε υποθέσαμε ότι κυνηγούσε κάτι
μέσα στο δέντρο», έχει εξηγήσει η Μπέρθα Σου Ντίξον από το Southern Forest
World Museum.
Ο Stuckie άρχισε να κινείται προς τα πάνω μέσα στον κοίλο
κορμό και κατάφερε να φτάσει σε ύψος περίπου 28 ποδιών, δηλαδή 8,5 μέτρων.
Όσο όμως ανέβαινε, το εσωτερικό του δέντρου γινόταν
ολοένα στενότερο. Κάποια στιγμή δεν υπήρχε πλέον αρκετός χώρος για να
συνεχίσει, αλλά ούτε και δυνατότητα να γυρίσει προς τα πίσω. Ο σκύλος είχε
παγιδευτεί.
Εκεί παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του.
Η ανακάλυψη 20 χρόνια αργότερα
Περίπου δύο δεκαετίες μετά, ξυλοκόποι της Georgia Kraft
Corporation έκοψαν το πάνω μέρος του δέντρου και ανακάλυψαν στο εσωτερικό του
τα αποξηραμένα λείψανα του ζώου.
Αντί να συνεχίσουν την επεξεργασία του κορμού, αποφάσισαν
να τον διατηρήσουν μαζί με τον σκύλο στο εσωτερικό του και να τον παραδώσουν
στο Southern Forest World Museum, στο Γουέικρος της Τζόρτζια.
Η παράξενη ιστορία του χάρισε τελικά και το όνομα
Stuckie, όπως εξηγήσαμε και παραπάνω.
Έκτοτε, ο Stuckie παραμένει μέσα στον κορμό και εκτίθεται
προστατευμένος σε γυάλινη προθήκη, αποτελώντας μία από τις γνωστότερες ατραξιόν
του μουσείου.
Γιατί δεν αποσυντέθηκε
Το μεγάλο μυστήριο της ιστορίας είναι πώς το σώμα ενός
ζώου που παρέμεινε επί δεκαετίες μέσα σε ένα δέντρο δεν αποσυντέθηκε, χωρίς
φυσικά να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε διαδικασία ταρίχευσης.
Η βιολόγος – ανθρωπολόγος Κριστίνα Κίλγκροουβ, από το
Πανεπιστήμιο της Δυτικής Φλόριντα, έχει αποδώσει τη διατήρησή του σε έναν
ασυνήθιστο συνδυασμό φυσικών συνθηκών στο εσωτερικό του δέντρου.
Υπό κανονικές συνθήκες, μετά τον θάνατο ενός οργανισμού,
οι μικροοργανισμοί του εντέρου συμβάλλουν στην αποσύνθεση του σώματος, ενώ στη
συνέχεια βακτήρια, μύκητες, έντομα και άλλα ζώα επιταχύνουν τη διαδικασία.
Στην περίπτωση του Stuckie, όμως, συνέβη κάτι
διαφορετικό.
Οι τανίνες που υπάρχουν φυσικά στη συγκεκριμένη βελανιδιά
λειτούργησαν ως αποξηραντικός παράγοντας, απορροφώντας την υγρασία από το σώμα
του. Η απουσία υγρασίας περιόρισε δραστικά και τη μικροβιακή δραστηριότητα που
απαιτείται για την αποσύνθεση.
Υπήρχε όμως και ένας δεύτερος παράγοντας: ο ίδιος ο
κοίλος κορμός λειτουργούσε περίπου σαν καμινάδα.
Ο αέρας κυκλοφορούσε από τη βάση προς την κορυφή,
συμβάλλοντας περαιτέρω στην ξήρανση του σώματος.
Σύμφωνα με την Μπέρθα Σου Ντίξον, αυτή η συνεχής ροή αέρα
πιθανότατα απομάκρυνε και τη μυρωδιά, με αποτέλεσμα τα ζώα που τρέφονται με
νεκρή σάρκα να μην αντιληφθούν ποτέ ότι υπήρχε ένα κουφάρι κρυμμένο μέσα στο
δέντρο.
Έτσι, ένας συνδυασμός τανινών, έλλειψης υγρασίας και
συνεχούς κυκλοφορίας του αέρα δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για μια
σπάνια μορφή φυσικής μουμιοποίησης.
Ο Stuckie δεν κατάφερε ποτέ να απεγκλωβιστεί από το
δέντρο στο οποίο μπήκε πιθανότατα ακολουθώντας το κυνηγετικό του ένστικτο.
Η ίδια παγίδα, όμως, που του κόστισε τη ζωή ήταν εκείνη
που τελικά διατήρησε το σώμα του για δεκαετίες, μετατρέποντας την ιστορία του
σε ένα από τα πιο παράξενα εκθέματα της αμερικανικής δασικής ιστορίας.