Γράφει : Χρήστος Γ. Γεωργιάδης
🔹 Πριν από περίπου έναν χρόνο είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Όσο θα μας θεωρούν δεδομένους, η Σιντική θα κείται μακράν…». Αφορμή τότε ήταν ο σιδηρόδρομος. Στην πραγματικότητα, όμως, το θέμα ήταν ευρύτερο. Ήταν η σταδιακή απομόνωση μιας περιοχής και η ευκολία με την οποία μάθαμε να θεωρούμε φυσιολογικά πράγματα που μόνο φυσιολογικά δεν είναι.
Το συμπέρασμά μου ήταν απλό: μας θεωρούν δεδομένους. Και
φοβάμαι ότι η ιστορία της Δομής στο Κλειδί αποτελεί ακόμη μία απόδειξη.
Το ζήτημα είναι πολυδιάστατο και δεν χωρά σε συνθήματα,
κραυγές και εύκολες ταμπέλες. «Είστε φασίστες» από τη μία ή «Είστε προδότες»
από την άλλη. Κάπως έτσι τελειώνει η συζήτηση πριν καν αρχίσει. Μόνο που το
πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε με τα πρόσφατα γεγονότα. Η ιστορία του ξεκινά τον
Μάρτιο του 2020.
Τότε, σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, η κυβέρνηση
ζήτησε τη δημιουργία κλειστής δομής στη Σιντική. Κανείς, βέβαια, δεν μας
εξήγησε επαρκώς πώς ακριβώς φτάσαμε σε εκείνη την «κρίσιμη στιγμή», ποιες
επιλογές υπήρχαν, ποιοι αποφάσισαν να γίνει η Δομή και πώς μια ακόμη «έκτακτη
λύση» παρουσιάστηκε σχεδόν ως μονόδρομος.
Η κυβερνητική διαβεβαίωση, όπως καταγράφεται, ήταν για
λειτουργία μόλις 30 ημερών. Οι 30 ημέρες έγιναν μήνες και οι μήνες χρόνια.
Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού...
Στην πορεία, γύρω από τη Δομή δημιουργήθηκαν θέσεις
εργασίας και οικονομική δραστηριότητα. Σε μια περιοχή που ασφυκτιά από την
οικονομική δυσπραγία, την πληθυσμιακή συρρίκνωση και την απουσία σοβαρού
αναπτυξιακού σχεδίου, ακόμη και λίγες θέσεις εργασίας μπορούν εύκολα να
παρουσιαστούν ως «επιτυχία» -και να είναι όλοι οι «παράγοντες» ευχαριστημένοι.
Μόνο που άλλο είναι η ανακούφιση και άλλο η θεραπεία. Η
Σιντική δεν χρειάζεται άλλα ...αντισταθμιστικά «παυσίπονα», αλλά πραγματική
ανάπτυξη, επενδύσεις και θέσεις εργασίας, που θα υπάρχουν επειδή η περιοχή
παράγει πλούτο και όχι επειδή φιλοξενεί μια κρατική δομή. Γιατί όταν η
οικονομική επιβίωση εξαρτάται από αποφάσεις του κεντρικού κράτους, η εξάρτηση
γίνεται εύκολα και πολιτική. Κάπου εκεί εμφανίζεται το γνωστό «κατόπιν
ενεργειών μου», ακολουθεί το αίσθημα υποχρέωσης και εξάρτησης, με τελικό
προορισμό την («σωστή») ψήφο...
Όμως η ιστορία της Δομής δεν είναι μόνο business, αφορά και
στην ασφάλεια. Οι αστυνομικοί των Σερρών είχαν προειδοποιήσει, πριν ακόμη από
τα πρόσφατα γεγονότα, για ελλείψεις προσωπικού, προβλήματα στις υποδομές
ασφαλείας και μια κατάσταση που γινόταν ολοένα δυσκολότερη στη διαχείρισή της.
Οι διαβεβαιώσεις για ενίσχυση είχαν δοθεί. Τα πρόσφατα γεγονότα απέδειξαν ότι
το πρόβλημα παρέμενε.
Δεν χρειάζονται χαρακτηρισμοί. Χρειάζονται απαντήσεις και,
κυρίως, ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Γιατί οι αστυνομικοί δεν είναι αριθμοί σε
έναν πίνακα. Είναι άνθρωποι, όπως άνθρωποι είναι οι κάτοικοι -και οι
επισκέπτες- της Σιντικής, που δικαιούνται να αισθάνονται ασφαλείς.
Όπως άνθρωποι είναι και όσοι βρίσκονται μέσα στη Δομή.
Αυτό είναι ίσως το σημείο που ξεχνάμε ευκολότερα.
Η χώρα οφείλει να προστατεύει τα σύνορά της και τα εθνικά
της συμφέροντα. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την υποχρέωσή της να σέβεται την
ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Προσωπικά, προέρχομαι πολιτικά από αυτό που κάποτε
ονομάζαμε «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ». Έχω αρθρογραφήσει, έχω μιλήσει δημόσια και
θεσμικά για την προστασία της παραμεθορίου, την πληθυσμιακή συρρίκνωση της
περιφέρειας, την εγκατάλειψη της υπαίθρου και την ανάγκη δημιουργίας ενός
προστατευτικού πλαισίου στην πώληση περιουσιών σε εθνικά ευαίσθητες περιοχές.
Δεν χαρίζω, λοιπόν, σε κανέναν την αγάπη για την πατρίδα. Θεωρώ, επίσης, ότι η
Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μορφές υβριδικού πολέμου, τις οποίες οφείλουμε να
αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα και εθνική συνεννόηση.
Ακριβώς γι’ αυτό έχει σημασία να μπορούμε να διακρίνουμε
την πραγματική απειλή από τον εύκολο εχθρό. Η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων
δεν απαιτεί να αντιμετωπίζουμε συλλήβδην κάθε άνθρωπο που βρίσκεται στη Δομή ως
απειλή. Ο πατριωτισμός και ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν είναι
αντίθετες έννοιες.
Αυτή είναι η δική μου θέση και δεν διαμορφώθηκε με αφορμή
τα πρόσφατα γεγονότα. Γιατί η Δομή δεν εμφανίστηκε τώρα. Ήταν εκεί όταν χάναμε
τον σιδηρόδρομο, όταν έκλειναν υπηρεσίες, όταν οι νέοι έφευγαν και η περιοχή
έχανε πληθυσμό. Ήταν εκεί όσο οι 30 ημέρες της προσωρινής λειτουργίας της
γίνονταν έξι χρόνια.
Η Δομή ήταν εκεί. Απλώς τώρα έγινε πολιτικά βολικό να
μιλάμε γι’ αυτήν.
Και κάπως έτσι επιστρέφω εκεί από όπου ξεκίνησα. Μας
θεωρούν δεδομένους.
Διαμαρτυρόμαστε για το τρένο, τη Δομή, την εγκατάλειψη και
την έλλειψη ανάπτυξης, αλλά λίγο αργότερα επιστρέφουμε στις ίδιες λογικές και
στις ίδιες επιλογές. Συνήθως με την εύκολη δικαιολογία ότι «όλοι ίδιοι είναι»,
«τίποτα δεν αλλάζει» και «είδαμε και τους άλλους».
Και έτσι συνεχίζεται η «κανονικότητα». Μια «κανονικότητα»
που για τη Σιντική δεν περιλαμβάνει σοβαρές υποδομές, σιδηρόδρομο, επενδύσεις
και πραγματικό αναπτυξιακό σχέδιο. Περιλαμβάνει, όμως, πολλές υποσχέσεις, πολλά
«κατόπιν ενεργειών μου» και πολλές προσωρινές λύσεις.
Δεν περιμένω από τον Δήμο Σιντικής να λύσει ένα πρόβλημα
που δεν δημιούργησε και δεν έχει την αρμοδιότητα να διαχειριστεί. Η
μεταναστευτική πολιτική, η λειτουργία της Δομής και η ασφάλειά της αποτελούν
ευθύνη του κράτους. Εκεί πρέπει να αναζητηθούν οι απαντήσεις και εκεί πρέπει να
απαιτήσουμε συγκεκριμένο, εφαρμόσιμο και δεσμευτικό σχέδιο. Όχι άλλη μια
«προσωρινή» λύση.
Για να το κάνουμε, όμως, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να
αναζητούμε τον εχθρό ο ένας στον άλλον. Όσο διχαζόμαστε μεταξύ «φασιστών» και
«προδοτών», τόσο ευκολότερα χάνουμε από τα μάτια μας εκείνους που αποφασίζουν
και εκείνους που έχουν την ευθύνη. Θυμώνουμε, φωνάζουμε, συγκρουόμαστε μεταξύ
μας και τελικά εκτονωνόμαστε. Σαν τη βαλβίδα μιας χύτρας που αφήνει αρκετή
πίεση να φύγει, ώστε το καπάκι να παραμένει στη θέση του. Νιώθουμε ότι
αντιδράσαμε, χωρίς τελικά να αλλάζουμε τίποτα. Και ύστερα επιστρέφουμε στις
ίδιες επιλογές, στις ίδιες δικαιολογίες και στην ίδια «κανονικότητα».
Το «κλειδί», λοιπόν, δεν βρίσκεται μόνο πίσω από την
περίφραξη της Δομής. Βρίσκεται και στη δική μας στάση. Γιατί όσο εκτονωνόμαστε
χωρίς να αλλάζουμε, θα εξακολουθούν να μας θεωρούν δεδομένους. Και στο τέλος,
οι μόνοι χαμένοι θα είμαστε εμείς...
Χρήστος Γ. Γεωργιάδης
Μέλος ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Κίνημα Αλλαγής Σερρών Λ
Ψίθυροι της Σιντικής