Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, πραγματοποιήθηκαν οι
καταθέσεις του Βαγγέλη Βλάχου, αδελφού του Βάιου Βλάχου, καθώς και δύο επιβατών
που επέζησαν από το δεύτερο βαγόνι, της Καλλιόπης Καλαϊτζίδου και του Άγγελου
Φανουράκη.
«Θυμάμαι μια ξαφνική λάμψη»
Τις δραματικές στιγμές της σύγκρουσης περιέγραψε στην κατάθεσή
της η Καλλιόπη Καλαϊτζίδου, η οποία επέβαινε στο δεύτερο βαγόνι.
«Ήταν ένα χαρούμενο βαγόνι. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή.
Θυμάμαι να αιωρούμαι και μια ξαφνική λάμψη. Όταν άνοιξα τα μάτια, το πόδι μου
ήταν εγκλωβισμένο στην πόρτα του κουπέ. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και η
θερμοκρασία αυξάνονταν», ανέφερε.
Απαντώντας σε ερώτηση της προέδρου για όσα συνέβαιναν
μέσα στο κουπέ, είπε ότι άκουγε τους συνεπιβάτες της να φωνάζουν: «Δεν θέλω να
πεθάνω, θα πεθάνουμε».
Η ίδια περιέγραψε ότι οι φωνές «φωτιά, φωτιά» την έκαναν
να κινητοποιηθεί και να προσπαθήσει να σηκωθεί. «Άκουγα φωτιά, φωτιά και αυτό
με κινητοποίησε να σηκωθώ όρθια», κατέθεσε, εξηγώντας ότι με τη βοήθεια άλλων
επιβατών κατάφερε τελικά να εγκαταλείψει το βαγόνι και να βγει στον δρόμο.
«Είμαι εδώ για αυτά τα παιδιά. Για να ακουστούν όλες οι
φωνές», είπε ολοκληρώνοντας την κατάθεσή της.
«Μαυρίζουν όλα»
Νωρίτερα, στο δικαστήριο κατέθεσε ο Άγγελος Φανουράκης,
επίσης επιβάτης του δεύτερου βαγονιού.
Περιγράφοντας τη στιγμή της σύγκρουσης, ανέφερε: «Βλέπω
μια δυνατή λάμψη και ακούω δυνατό θόρυβο από λαμαρίνες να τρίβονται. Πετάγομαι
και βάζω ενστικτωδώς τα χέρια μου μπροστά. Κάναμε κωλοτούμπες μέσα στο βαγόνι.
Την ώρα που εκσφενδονίζομαι μαυρίζουν όλα».
Αναφερόμενος στις στιγμές που ακολούθησαν και στην
προσπάθεια των επιβατών να εγκαταλείψουν το βαγόνι, ενώ είχε ήδη εκδηλωθεί
φωτιά, κατέθεσε: «Ακούω πως αν δεν κατέβουμε από εκεί θα καούμε. Πιάσαμε το
παράθυρο να κατέβουμε».
Το αίτημα για τη βαλίτσα και τα παπούτσια
Ο Άγγελος Φανουράκης είχε φέρει μαζί του στο δικαστήριο
τη βαλίτσα που κρατούσε την ημέρα του δυστυχήματος. Ο Αντώνης Ψαρόπουλος,
συνήγορος υποστήριξης της κατηγορίας και πατέρας θύματος, υπέβαλε προφορικό
αίτημα να εξεταστούν τόσο η βαλίτσα όσο και τα παπούτσια που φορούσε ο μάρτυρας
εκείνο το βράδυ και τα οποία είχε διατηρήσει έκτοτε.
«Δεν ήταν μόνο το ανθρώπινο λάθος»
Νωρίτερα, ο αδερφός του Βάιου Βλάχου, Βαγγέλης Βλάχος,
εξέφρασε την αντίθεσή του στην προσπάθεια να αποδοθεί το δυστύχημα αποκλειστικά
σε ανθρώπινο λάθος, επισημαίνοντας ότι πρέπει να διερευνηθούν συνολικά οι
παράγοντες που συνέβαλαν στο δυστύχημα.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στις φωτογραφίες από την
ιατροδικαστική εξέταση του αδελφού του, οι οποίες περιλαμβάνονται στη
δικογραφία, περιγράφοντας τη συναισθηματική επιβάρυνση που του προκάλεσε η
θέασή τους.
«Είδαμε τις φωτογραφίες από την ιατροδικαστική. Δεν μπορώ
να δεχθώ πως έκαναν τον αδελφό μου, είναι πολύ άδικο αυτό», ανέφερε.
Ιδιαίτερη ανησυχία εξέφρασε και για τις διαρροές
πληροφοριών από τη δικογραφία. Όπως υποστήριξε, η δημοσιοποίηση τέτοιων
στοιχείων επιβαρύνει ψυχολογικά τις οικογένειες και υπονομεύει την προσπάθειά
τους να αποκαλύψουν την αλήθεια.
Επιπλέον, έθεσε ζητήματα σχετικά με τη διαχείριση των
επιβατών μετά το δυστύχημα, κάνοντας ειδική αναφορά στα λεωφορεία της Hellenic
Train. Όπως επισήμανε, το πρώτο λεωφορείο που έφτασε στο σημείο αναχώρησε χωρίς
προηγουμένως να έχει γίνει από την αστυνομία καταγραφή των επιβατών.
Η αγωνία για την τύχη του αδελφού του και η στιγμή της
ταυτοποίησης
Με έντονη συγκίνηση, ο μάρτυρας αναφέρθηκε στις
δραματικές ώρες που ακολούθησαν τη σύγκρουση και στην αγωνιώδη προσπάθεια της
οικογένειας να διαπιστώσει τι είχε συμβεί στον Βάιο.
Όπως περιέγραψε, επικοινώνησε με τον πατέρα του, ο οποίος
βρισκόταν στο νοσοκομείο και προσπαθούσε να αναγνωρίσει τον γιο του ανάμεσα
στις σορούς που έφταναν.
«Πήρα τον πατέρα μου και μου είπε ότι θα κοιτάει τους
σάκους που έρχονται στο νοσοκομείο μήπως είναι ο Βάιος. Από εκείνη τη μέρα κάνω
ό,τι μπορώ για να μάθω τα πάντα, επειδή μου το ζήτησε ο πατέρας μου, με όσο
κόστος έχει αυτό στην προσωπική μου ζωή», ανέφερε.
Η επιστροφή του στην Ελλάδα ήταν επίσης μια δύσκολη
διαδικασία, καθώς εκείνη την περίοδο βρισκόταν στην Αργεντινή και χρειάστηκε να
ταξιδέψει για αρκετές ημέρες μέχρι να φτάσει κοντά στους γονείς και την αδελφή
του.
«Είχα τρεις-τέσσερις μέρες μέχρι να φτάσω από την
Αργεντινή. Όσο ταξίδευα δεν έμαθα τίποτα, δεν μπορούσα να δω καμία εικόνα. Το
μόνο που με ενδιέφερε ήταν να φτάσω στους γονείς και την αδελφή μου», σημείωσε.