Ανέστης Ακριτίδης / Η κτηνώδης β ί α του θύτη,

Ανέστης Ακριτίδης / Η κτηνώδης   β   ί   α   του θύτη,

Η κτηνώδης   β   ί   α   του θύτη,

    η "σφραγίδα" του    β   ι   α   σ   μ   ο   ύ

και η Δ ι κ α ι ο σ ύ ν η   εν αποσυνθέσει...

(ή αλλέως, μελετώντας το μυθιστόρημα της Νεζ Σινό   "Θλιβερός τίγρης", σε μετάφραση της Λίζυς Τσιριμώκου, από τις εκδόσεις Εστία)

Η ΒΙΑ είναι μια έκφραση ανθρώπων, οι οποίοι είναι ανίκανοι να βάλουν σε λειτουργία το νου τους, περιφρονούν απόλυτα τον διάλογο, διαθέτουν έναν αρρωστημένο ναρκισσισμό, επιθυμούν παθιασμένα να εξουσιάσουν τον άλλον, να τον κάνουν αιχμάλωτο του πάθους τους, υπόδουλο των ορέξεών τους. Και μέσα σε τούτη την ψυχωτική χάβρα,   δρομολογούν τη ζωή τους...

Κι άλλοτε γίνονται ρατσιστές, άλλοτε φασίστες και εθνικιστές, έχουν σημαία τους το μίσος, στόχος τους είναι πάντα  ο   ά  λ  λ  ο  ς, ο διαφορετικός...

Ένας τέτοιος τύπος είναι και ο   β ι α σ τ ή ς...

Οι στατιστικές λένε πως, συχνά, έχει κι ο ίδιος υποστεί τον βιασμό, πράγμα βέβαια που δεν του δίνει κανένα ελαφρυντικό. Γιατί, ανθρώπινα, όταν έχεις ζήσει οποιοδήποτε κακό, δεν θα ήθελες να το ζήσει κανείς άλλος, πολλώ μάλλον να του το επιφέρεις εσύ.

Η χειρότερη δε μορφή  βιασμού είναι εκείνη που έχει θύματα παιδιά. Κάτι που βίωσε η συγγραφέας μας από τα εννιά της χρόνια, με θύτη τον πατριό της και μάλιστα  με αλλεπάλληλους βιασμούς μέχρι την εφηβεία της, οπότε και σπάει τη σιωπή της και τον καταγγέλλει....

Ξέρετε, ο βιαστής, με το διεστραμμένο μυαλό που διαθέτει, βρίσκει χίλιους τρόπους να κρατεί σφαλιστό το στόμα του θύματος, κυρίως όταν αυτό είναι παιδί. Συναίσθημα πιο κυριαρχικό από τον φ ό β ο δεν υπάρχει, καταφέρνει να ακινητοποιεί τον άνθρωπο, να του αφαιρεί κάθε πρωτοβουλία, να τον κάνει έρμαιο της  βούλησης του θύτη του. Μα και η  α π ε ι λ ή  δεν πέφτει παρακάτω, μήτε και η   ι σ χ ύ ς  ή η αίσθηση του  ρ ε ζ ι λ έ μ α τ ος, που θα έπρεπε να βαρύνει τον κακοποιητή κι όχι το θύμα του...

Η Νεζ Σινό λοιπόν μηνύει τον πατριό της, τον θέλει σιδηροδέσμιο, σκέφτεται πως έτσι θα γλιτώσουν από την κακοποίηση τα αδέρφια της ή κάποια άλλα παιδιά, το τέρας αμετανόητο παρά την ομολογία, η ζωή της ηρωίδας μας ένας κόσμος-συντρίμμια... όπως ακριβώς το αποδίδει με λέξεις:

" Η σεξουαλική κακοποίηση σ' ένα παιδί δεν είναι μια δοκιμασία, μια ατυχία της ζωής, είναι μια βαθιά και συστηματική ταπείνωση που καταστρέφει τα ίδια τα θεμέλια του είναι. Έτσι και γίνεις θύμα μια φορά, είσαι πάντα θύμα. Και κυρίως είσαι θύμα για πάντα. Ακόμα κι όταν το ξεπερνάς, δεν το ξεπερνάς πραγματικά."

Καταδικάστηκε σε εννιά χρόνια φυλακή ο βιαστής...

Και λοιπόν; Το θύμα καταδικάστηκε σε ισόβια οδύνη κι ας συνεχίζει τη ζωή του. Τι μεγαλόστομη λέξη η "Δικαιοσύνη" !!!!!!!!!!!!!!!!! Την λες και πλημμυρίζει το στόμα σου από βεβαιότητα, την βιώνεις και απογυμνώνεσαι από κάθε βεβαιότητα. Μοιάζει να υπηρετεί, αυτή η πομπώδης κυρά, η τυφλή, το άδικο, ουχί το δίκιο.... Στη Γαλλία, στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ελλάδα... Χάνεται μέσα σε νόμους που έφτιαξαν οι θνητοί, σα να ήσαν οι ίδιοι αθάνατοι, πνίγεται μέσα στην τυπολατρία, φτύνοντας κατά πρόσωπο την ουσία, καυχιέται πως είναι ανεξάρτητη, την ώρα που η ηγεσία της διορίζεται από την κυβερνώσα πλειοψηφία, νταντεύει την πλουτοκρατία, σούρνοντας πέρα δώθε τη φτωχολογιά, γίνεται έρμαιο των μεγαλοδικηγόρων, απαξιώνοντας τους πραγματικούς διάκονους της αφεντιάς της... Να ειπώ κι άλλα ή να καταμετρήσω αθωοθέντες παιδεραστές, βιαστές, εμπόρους ναρκωτικών, φονιάδες, λήσταρχους υπουργούς, οπεκεπέδες, εγκληματίες των Τεμπών, σκανδαλοποιούς ποικίλους ;

Απορία δική μου, που θα εξέφραζα στη συγγραφέα αν την είχα απέναντί μου, είναι η εξής: Π   ώ   ς   είναι δυνατόν, σε όλο αυτό το δράμα, τους συνεχείς βιασμούς, να ήταν σχεδόν απούσα, ανυποψίαστη, αδρανής, η   μ  ά  ν  α ;  Δεν είχε διακρίνει στο βλέμμα της Νεζ εκείνη την αιμορροούσα πληγή, που ήταν αφύσικο να κρύψει ένα παιδί; Ζούσε σε ένα παράλληλο σύμπαν ;

Είναι  πολλές οι σελίδες που αναλύουν φιλοσοφικά και ψυχογραφικά τον βιασμό, τον βιαστή, το θύμα, το κοινωνικό περιβάλλον. Σημαντικές οι  αναφορές σε μεγάλα ονόματα, όπως η Βιρτζίνια Γουλφ, ο Γουίλλιαμ Μπλέηκ, η Τόνι Μόρισον, ο Ζακ Πρεβέρ, ο  Μισέλ Φουκό, ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοβ...

Βιβλίο συνταρακτικό, γδέρνει το νου και την ψυχή, πονάει, θυμώνει, εξοργίζει, διδάσκει... Διαχρονική συγγραφή, πάντα επίκαιρη, δεν εξέλιπαν οι βιαστές, δεν γίνηκε δίκαιη η Δικαιοσύνη,  δεν έγιναν σοφότεροι οι άνθρωποι... Μυθιστόρημα που ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΟΛΟΙ να μελετήσουν, γυναίκες και άντρες, κάθε σκεπτόμενος, κάθε σώφρων πολίτης, κάθε βροτός...

Για τη μετάφραση, ουδέν σχόλιον, ρέει σαν γαλήνιο ποτάμι...

Τρία μονάχα αποσπάσματα από το μυθιστόρημα για σας τους φίλους μου:

1. Το να είσαι τέρας, άπαξ και η κοινωνία σε κοιτάζει, σημαίνει ότι είσαι υπάνθρωπος, όταν όμως κανείς δεν σε βλέπει σημαίνει το αντίστροφο - είσαι βασιλιάς.

2. Όταν έχεις μεγαλώσει μέσα στον βιασμό, το ερώτημα αν συνέρχεσαι ή όχι είναι στην ουσία ψευδοπρόβλημα.

3. Το να δημιουργείς ομορφιά χρησιμοποιώντας τη φρίκη, δεν είναι απλούστατα σα να δημιουργείς φρίκη; Στην περίπτωση αυτή, το ένα δεν πάει χωρίς το άλλο. Το να αισθητικοποιείς τη βία, να παίρνεις τον αναγνώστη ως όμηρο μέσω της φρίκης, μου φαίνεται ότι είναι καλλιτεχνικό σφάλμα. Όχι πραγματικά έγκλημα, αλλά μια ευκολία ανάξια ενός πραγματικού σαμουράι.

Ευχαριστώ από καρδιάς την Ρίτα και τον Παντελή, αγαπημένους φίλους, για το εκλεκτό δώρο. Λιγότερα