Σπύρος Ραπανάκης
Το ποτήρι που κέρασαν οι Δημοκρατικοί ήταν πικρό, όχι μόνο για τους Τραμπικούς στις ΗΠΑ αλλά και για τους ομοϊδεάτες-συνεργάτες- συμμάχους- οπαδούς τους στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που είδαν το φως το αληθινό στο μεταδημοκρατικό πείραμα του Τραμπισμού στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ένα πείραμα στο οποίο η δημοκρατία δεν είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίο κακό, οι θεσμοί εμπόδιο που ξεπερνιέται, η εξουσία εργαλείο που διασφαλίζει πλουτισμό για τον αρχηγό και την αυλή του εις το διηνηκές, οι ψήφοι εξαγοράζονται και τα πάντα επιτρέπονται.
Οι γοητευμένοι και οι αγορασμένοι
Γοητεύτηκαν οι ακροδεξιοί και οι νεοφασίστες. Εύλογο θα
πει κανείς αφού πίσω από την κουρτίνα, ο Τραμπισμός ως ιδεολογικό ρεύμα
διαμόρφωσε μια ακροδεξιά διεθνή με ισχυρή παρουσία στην Ευρώπη.
Ο Μπάνον και το σύστημα του Breidbart έδινε την
ιδεολογική καθοδήγηση και την μεθοδολογία της ηγεμονίας με fakenews,
συνωμοσιολογία, το playbook δηλαδή. Ο Μασκ και οι ολιγάρχες διασφάλιζαν τα λεφτά, τους πόρους και την
πλατφόρμα για την διάδοση των ιδεών.
Οι κάθε λογής Φάρατζ, γερμανοί και γάλλοι εθνικιστές, οι
ακροδεξιοί της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, οι κάθε λογής Όρμπαν της Ανατολικής
Ευρώπης, σαν έτοιμοι από καιρό ήταν πρόθυμοι και διαθέσιμοι να υιοθετήσουν και
να εφαρμόσουν τον Τραμπισμό και να προωθήσουν τα συμφέροντα- όλων των ειδών- του Προέδρου, της οικογενείας και των
ανθρώπων του.
Δεν είναι όμως μόνο οι ακροδεξιοί, οι λαϊκιστές και οι
κάποτε περιθωριακοί του πολιτικού φάσματος που καβάλησαν το άρμα του
Τραμπικούανορθολογισμού. Οι ηγεσίες των κρατών μελών της Ε.Ε. άφησαν την
αξιοπρέπεια, την αξιοπιστία και τον αυτοσεβασμό τους πολλές φορές στον
προθάλαμο του Λευκού Οίκου ή στα λόμπι των Συνόδων Κορυφής μπροστά στον
Αμερικανό Πρόεδρο. Η Ευρώπη δεν έχει περάσει ξανά τέτοια περίοδο απαξίωσης,
περιθωριοποίησης και συχνά γελοιοποίησης, στην σύγχρονη ιστορία. Φόβος;
Ανικανότητα; Συμφέρον; Μικρή σημασία έχει.
Το Ελληνικό παράρτημα του Τραμπισμού
Κι ερχόμαστε στην Ελλάδα. Εδώ όπου για σχεδόν ένα χρόνο
από την επανεκλογή Τραμπ, στο Μέγαρο Μαξίμου έψαχναν απεγνωσμένα έναν άνθρωπο
να τους σηκώσει το τηλέφωνο στην Ουάσινγκτον. Βλέπετε, η κυβέρνηση Μητσοτάκη
θεωρούταν από το νέο καθεστώς, ο πιο πιστός και πρόθυμος σύμμαχος της διοίκησης
Μπάιντεν. Το περιβάλλον Τραμπ έβλεπε στην Αθήνα, μια κυβέρνηση στενά
προσδεδεμένη στον προκάτοχο του. Φυσικά το ζήτημα δεν ήταν ιδεολογικό. Το δόγμα
του δεδομένου συμμάχου που τα δίνει όλα χωρίς να ρωτάει πολλά, ζητώντας ακόμα
λιγότερα, είναι η σταθερά αυτής της κυβέρνησης.
Κι αφού κατάφεραν να ναβρούν ανταπόκριση στην άλλη άκρη
της γραμμής, ήρθε η Γκιλφόιλ- θυμάστε τις θριαμβολογίες για την, δήθεν, μεγάλη
σημασία που δίνουν οι ΗΠΑ στην Ελλάδα στέλνοντας ως Πρέσβειρα ένα άτομο από το
στενό οικογενειακό περιβάλλον του Προέδρου; Είδαμε πόσο καλά πήγε αυτό. Και για
εμάς και για τον Πρόεδρο Τραμπ.
Όλα καλά;
Κι αν σήμερα στον απόηχο των συντριπτικών αποτελεσμάτων
των ενδιάμεσων εκλογών, η επίσημη κυβερνητική γραμμή είναι απολύτως θεσμική:
«Δεν έχει σημασία αν είναι Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι, η Ελλάδα επιδιώκει
σταθερά τις καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ», δεν ισχύει το ίδιο για τους Τραμπιστές
στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Έχει ελέγξει κανείς πως είναι ο -«θα ψήφιζα με τα
δυο χέρια Τραμπ- Άδωνις Γεωργιάδης; Ο -«υπάρχει μόνο ένας ηγέτης στον Δυτικό
κόσμο που υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Δυτικού ημισφαιρίου»- Βορίδης; Ο θαυμαστής της ακροδεξιάς αντιμεταναστευτικής
πολιτικής, των απαγωγών και των απελάσεων στον σωρό, Θάνος Πλεύρης; Ο Κυρανάκης
που θεωρεί τον Τραμπ ως «τον πραγματικό ηγέτη της Δύσης»;
Υπάρχουν και αυτοί βέβαια που κράτησαν φιλελεύθερα
αντίβαρα και δεν παρασύρθηκαν ολοκληρωτικά στις Τραμπικές σειρήνες και από χθες
χαμογελούν. Για παράδειγμα η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Δημήτρης Καιρίδης. Να
είμαστε όμως δίκαιοι. Οι προαναφερθέντες απλώς δεν έκρυψαν την ιδεολογική τους
ταύτιση. Κι αυτό τους τιμά. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον σε αυτούς- του
πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου- που υιοθέτησαν πλήρως την Τραμπική λογική σε
όλα τα κρίσιμα ζητήματα. Από το μεταναστευτικό, τις ελευθερίες και τα
δικαιώματα έως την εξωτερική πολιτική.