Της Ν ι ό τ η ς η Ε Ξ Ε Γ Ε Ρ Σ Η
σκυτάλη στο
Λ α ό,
μεταλαβιά στη Λ ε υ τ ε ρ ι ά.....
Κείνα τ' αγόρια και τα κορίτσια που τα έλεγαν αλήτες κι
εξτρεμιστές οι διχτάτορες της χώρας και οι φασίστες οπαδοί τους, τα παιδιά της
Επιστήμης και του Πολιτισμού, τα κυνηγημένα από επίορκους στρατιωτικούς,
εγκάθετους χωροφύλακες και κτηνώδεις παρακρατικούς, αφού κίνησαν τον ξεσηκωμό
τους από τη Νομική Σχολή και τον συνέχισαν σε όλα τα Πανεπιστήμια της Αθήνας,
έφτασαν και στις Καταλήψεις του Μετσόβιου Πολυτεχνείου... Εδώ η
"στάση" τους πήρε του μάκρου...
Αχ, βρε Νοέμβρη, τι σου έμελλε να φορτωθείς στις πλάτες
σου !!!!!!!!
Και σε είχαμε πάντα σε θέση ξεχωριστή, ήπιος μαθές, μας
έπαιρνες απ' τα χέρια του Φθινόπωρου και μας έμπαζες σιγά σιγά στις κάμαρες του
Χειμώνα, μη και τρομάξουμε απ' τις παγωνιές του...
Μα τι έπαθες στα 1973 μ.Χ. ; Φοβήθηκες απ' τον κακούργο
τον διχτάτορα κι αμόλησες κρύες μέρες κι ακόμα πιο κρύες νύχτες; Ξέρω πως
ήθελες να ξεπαγιάσεις τη συμμορία που λυμαίνονταν την πατρίδα, μα δεν
σκέφτηκες, αστόχαστε, πως θα ταλαιπωρούσες τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που
κρέμονταν στα ψυχρά κάγκελα φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στο φασιστικό
καθεστώς, που επί έξι χρόνια κρατούσε φυλακισμένη τη Λευτεριά στα μπουντρούμια
της Κόλασης; Έξι ολάκερα χρόνια...
" Έξι χρόνια αρκετά, δεν θα γίνουνε εφτά!!!",
ηχούσε η βροντερή φωνή της Νεολαίας κι απλωνόταν
φερέλπιδη στα πέρατα της Αθήνας... Κι ακόμη, το εμβληματικό σύνθημα που νότισε
το νου και την ψυχή των Ελλήνων, όχι όλων, και χαράχτηκε στις σάρκες τους:
Ψ
Ω Μ Ι - Π Α Ι Δ Ε Ι Α - Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α...
Κι επίσης, "Θάνατος στον φασισμό",
"Εργάτες, αγρότες και φοιτητές", "Λαοκρατία",
"Επανάσταση λαέ", " Έξω οι Αμερικάνοι, έξω το ΝΑΤΟ ",
"Κάτω ο διχτάτορας", "Κάτω η Χούντα" και άλλα....
"ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ", εξέπεμπε ο ραδιοφωνικός
σταθμός που έστησαν οι φοιτητές του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων. Οι
"Ελεύθεροι πολιορκημένοι" του Πολυτεχνείου βαφτίστηκαν με το ομώνυμο
σολωμικό έργο, όντας ελεύθεροι μέσα στο ιερό τους Πανεπιστήμιο...
Μα σαν προχώρησε η τρίτη νύχτα κι εφάνη η 17η Νοέμβρη, ο
φασισμός έδειξε το αληθινό του πρόσωπο : καβάλησε τα τανκς και βάλθηκε να
τσαλαπατίσει τους επαναστατημένους νέους, να μάθουν καν πως όποιος ασκώνει
κεφάλι στους διχτάτορες, του το κόβουν...
Κι απανωθιό στα κάγκελα της εξώθυρας, αγκυλωμένοι με
πείσμα οι εξεγερμένοι φοιτητές, καλούσαν το λαό σε αγρύπνια, μα τα γρυλίσματα
της ερπύστριας σκέπαζαν τις φωνές τους, ο κόσμος έτρεμε απ' το κρύο, αδύναμη η
σάρκα, πρόθυμο το πνεύμα, νίκησε η πρώτη...
Κι απόμειναν μονάχοι οι εξεγερμένοι φοιτητές, μ' εκείνη
τη μοναξιά της απόλυτης εγκατάλειψης και με τα λυσσασμένα θεριά της χούντας
καταντικρύ τους... Ολόρθος ο Χάρος, κράταγε το δρεπάνι του, έτοιμος πια να
θερίσει νέα κορμιά και να βάψει τον αυλόγυρο της Επιστήμης κατακόκκινο....
Κι ύστερα, Σ ι
ω π ή,
εκείνη η βουβή αύρα που απλώνει τα νεκροσέντονα πάνω στα παγωμένα
κορμιά... Σκορπίσαν στους πέντε δρόμους οι φοιτητές - άλλους τους έσουρναν προς
την Τοσίτσα κι άλλους στη Στουρνάρη, κάποιους στη Μπουμπουλίνας κι αλλουνούς προς τα Εξάρχεια...
Έσκυψε ο Νοέμβρης καταγής, πήρε στα χέρια του ένα
ματωμένο πανωφόρι, μάζεψε δυο σκουφιά, τα κράτησε στον κόρφο του και γονάτισε
πάνω στα σκαλιά της Αρχιτεκτονικής κλαίγοντας....
Χαραματού, άδραξαν τις μάνικες οι αληταράδες του
καθεστώτος κι έπλεναν με μανία την πλακόστρωτη αυλή του Πολυτεχνείου, μη κι
απομείνει στάλα αίμα και προδοθεί το μακελειό...
Και σαν έπεσε η χούντα κι ήρθε η Δημοκρατία, κουτσή κι
απ' τα δύο πόδια, μονόφθαλμη, θεόκουφη, ξεκίνησαν οι δίκες των διχτατόρων και
του συναφιού τους... Και η Δικαιοσύνη, μια ζωή συστημικό δουλικό, κατέβασε απ'
το γιούκο τα βαριά της χράμια και τα'στρωσε αποκατωθιό στους τύραννους και τους
βασανιστές, για να πέσουν στα μαλακά οι ένοχοι, για να μπορέσουν να
αποφυλακιστούν το ταχύτερο, ώστε να κάμουν καινούρια εγκλήματα.
Όμορφα που την στολίζει ο Ασημάκης Πανσέληνος στο αψύ
έργο του "Τότε που ζούσαμε" :
"Χρόνια αρρώστια της Ελληνικής Δικαιοσύνης, από
γεννησιμιού της, είναι πως ποτέ δεν απόχτησε συνείδηση τρίτης συνταγματικής
εξουσίας. Οι δικαστές μας στο σύνολό τους έχουν συνείδηση διοικητικού
υπαλλήλου, κι οι λίγες τιμητικές εξαιρέσεις χρειάζονται μόνο για να φωτίζουν το
άρρωστο σύνολο. Η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας στην Ελλάδα,
ανοιγοκλείνει σα φυσαρμόνικα που την παίζει η διοίκηση."
Και πόσο λακωνικά και εύστοχα μας την παραδίδει ο
Κυριάκος Συφιλτζόγλου στα "Σχέδια πάνω σε μια ήττα" :
" η
δικαιοσύνη
ήταν
μονίμως
συναχωμένη "
Πάθανε, μωρέ, τίποτα οι δωσίλογοι, οι προδότες, οι
μαυραγορίτες, οι συνεργάτες εν γένει των Γερμανών Ναζί, που ματοκύλισαν το λαό
μας; Οι δίκες-παρωδία έχουν καταγραφεί με ντοκουμέντα από τον Μενέλαο
Χαραλαμπίδη στο ιστορικό αριστούργημά του "Οι δωσίλογοι". Και όλοι
εκείνοι που ξεπούλησαν την πατρίδα έζησαν μεταπολεμικά ζωή χαρισάμενη. Κάποιοι
από αυτούς πήραν και το τιμόνι της χώρας με θώκους υπουργικούς. Δικά τους
εγγόνια είναι τα φασιστοειδή που αφθονούν στη σημερινή κυβέρνηση...
Ομοίως εγένετο και με τις δίκες του Πολυτεχνείου...
17 του Νοέμβρη 1973...
Η πλέον εμβληματική επέτειος της Σύγχρονης Ιστορίας. Η
δική ΜΑΣ επέτειος, των δημοκρατών, αυτών δηλαδή που πιστεύουν στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,
τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, την ΙΣΟΤΗΤΑ, την ΠΑΙΔΕΙΑ... Εκείνων που είναι ενάντια στον
φασισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, την δουλικότητα...
Προσπάθησαν και προσπαθούν οι νοσταλγοί της χούντας, οι
κυβερνήτες της Δεξιάς, οι κάθε είδους συστημικοί, να αμαυρώσουν την αξία του
Πολυτεχνείου, να δυναμιτίσουν τον τριήμερο εορτασμό, να κατεβάσουν στα μέτρα
τους το μεγαλείο της Εξέγερσης. Μα οι φοιτητές, η νεολαία, ο λαός κρατούν την
επέτειο στα χέρια τους ως ιερή όστια, μεταλαβιά για τους νεότερους και ΥΠΟΣΧΕΣΗ
ζωής : ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ !!!!!!!!!!!!!!!!
Κατακλείδα πιο ιδανική δε βρήκα, πάρεξ το απόσπασμα που
διάλεξα από το βιβλίο του Ιερώνυμου Λύκαρη "1973. Το αίμα το αδικαίωτο
ποτέ δεν ησυχάζει" :
" Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια ήπειρος προς ανακάλυψη.
Ούτε είναι η βυθισμένη και χαμένη Ατλαντίδα. Έχουν γραφτεί γι' αυτό πολλά και
σοβαρά, όμως πολλά μένει ακόμα να ειπωθούν, να ερευνηθούν με επιστημονικούς,
ιστορικούς όρους και κυρίως να συσχετιστούν τα ήδη ειπωμένα και γραμμένα."
Αφιερωμένο ιδιαιτέρως στους μαθητές μου, στα ανίψια μου,
στους φίλους μου και σε όλους όσοι αγαπούν την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και απεχθάνονται τον
φασισμό...
