Πίσω απ’ τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι.
Τα
σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο
κάτω
απ’ το λόφο. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε,
είναι
η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα. Από κει
κατεβαίνει
η δροσιά προς τους ευκάλυπτους, κ’ ένα άρωμα
από
σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο.
Άξαφνα
τα τζιτζίκια σώπασαν. Δυο ηλιοκαμένα σώματα
στ’
άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου –
μου
πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.
(Γιάννης
Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 4ος, Κέδρος)
Tags
Ιστορία