Εφιάλτης θερινής νυχτός …
Γλίντζα παντού !
Είχα , αρχικά, ένα αίσθημα πνιγμού ,
κολούσε το σώμα μου, ιδρώτας , είχα μιά
δυσκολία στην αναπνοή,
τόσον που την ανάγκη αισθάνθηκα,
να μπώ στες τρείς τη νύχτα μέσα
στη σκοτεινιά , στο λουτρό,
ανάγκη ήταν να ρίξω νερό στο σώμα μου,
δεν ανέπνεα, είχα ανάγκη
ν’ αναπνεύσω,
σηκώθηκα στα τυφλά, δεν άναψα φώς,
ανοίξα το ντούζ,
έντρομος,
αντιλήφτηκα πως δεν ήταν ιδρώτας,
το νερό γλιστρούσε πάνω στο σώμα,
γλιστρούσε κι έφευγε,
το σώμα δεν αναπνέει,
έντονο τώρα παρά προηγούμενα,
ένα αίσθημα πνιγμού,
κλείσαν οι πόροι του δέρματος,
η αναπνοή του σώματος
δεν λειτουργεί,
με τα δάχτυλα ανιχνεύω , τι είναι τούτο
το πάθημα ,
τι είναι αυτή η γλίντζα στο σώμα επάνω,
ωσάν πίσσα , ωσάν καμμένα λάδια,
δύσοσμο και κολλώδες,
γλιστερό κι αδιάβροχο,
μιά μπόχα στη μύτη ,
τι , μα τι ,
τι έπαθα , τι ‘ναι τούτο,
τι γλίντζα αηδιαστική είναι αυτή με κατέλαβε ,
σε ποιά χαβούζα βρωμερή
κυλίστηκα,
πώς , πότε ,
σταδιακά , μου λέει αμείλικτη μιά φωνή,
κυλίστηκες σταδιακά, όμηρε,
εθίστηκες, παντέρμε,
ανείπωτη η δυσοσμία, αποπνικτική ,
να βγώ ανάγκη , να βγώ επειγόντως,
αίσθημα πνιγμού , μπόχα πνιγερή,
η γλίντζα μου στερεί την αναπνοή,
λιποθυμιστική , ανείπωτη, θα πέσω,
πανικός, ναί, πανικοβλήθηκα,
στο σκοτεινό λουτρό,
ούτε το νερό οφελεί,
η κολλώδης αυτή βρωμερή βλέννα
με πνίγει, να τρέξω έξω,
πώς , γυμνός, ολόγυμνος ,
τα ρούχα πώς σε τέτοιο ένα σώμα
τυλιγμένο Αντίς για σεντόνι,
το πνιγηρό αυτό , το βρωμερό αυτό
αδιάβροχο κολλώδες μείγμα,
πώς στους δρόμους να κυκλοφορήσω ,
τοίχο - τοίχο
κινήθηκα, γλίντζα , παντού, γλιστρά
παντού , πνιγηρή η αναπνοή,
πνιγμού το αίσθημα παντού,
οι τοίχοι κολλώδεις, ν’ ακουμπήσεις μπορετό δεν είναι,
ακουμπάς και γλιστράς,
ο δίαδρομος, βρωμερός,
να περπατήσεις δεν γίνεται,
σαν βούρκος, γλιστράς, μπατάκι,
βουλιάζεις, σκωλήκων βρώμα
και δυσωδία ,
να ανάψω το φώς επιχείρησα, το χάλι να ιδώ,
τι συμβαίνει ένα γύρω
να νοιώσω,
δεν ανάβει, γλιστρά, γλίντζα στο διακόπτη,
χωρίς φώς, όλο το σπίτι χωρίς φώς,
γλιστρώ, πέφτω, στο πάτωμα ,
πώς , τούτος ο βόθυνος, πώς,
η γειτονιά σκοτεινή , βρωμάει, η πόλη όλη,
η Ελλάδα όλη χωρίς φώς,
δύσοσμη, ελώδης και βορβορώδης,
στα γόνατα εμείς,
αίσθημα πνιγμού , μέχρι το γόνα στη βλέννα,
αναπνοές κοφτές, δύσκολες,
χειροπιαστό σκοτάδι,
στο σκοτεινά μορφές,
άγγελοι του σκότους ,
τούτη της βρώμας επιμελούνται,
εν κρυπτώ,
τούτη του βούρκου και της παγίδας
οι εφευρέτες,
ξύπνησα ,
το ξυπνητήρι χτύπησε , ώρα για δουλειά,
του παππού ένα ξυπνητήρι που στο Μακεδονικό Αγώνα αξιώθηκε
να πολεμήσει,
κι ύστερα στους Βαλκανικούς του δυό,
στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον στρατό της Εθνικής Αμύνης,
στη Μεραρχία Κρητών , που ανδραγάθησε μαζί με την Μεραρχία Κρητών και την
Μεραρχία του Αρχιπελάγους,
κί ύστερα εθελοντής στο μέτωπο της Αλβανίας, της Βόρειας
Ήπειρος απελευθερωτής,
κι εν τέλει στο βουνό στις τάξεις της Εθνικής Αντίστασης
contra στην τριπλή κατοχή των Γερμανών ναζί, των Ιταλών φασιστών και των
Βουλγάρων κολαούζων τους,
χτυπά το ξυπνητήρι,
από τον πατέρα το κληρονόμησα,
τον βιοτέχνη πατέρα των αγώνων γιά το 114,
γιά την λευτεριά στην Κύπρο, για την Δημοκρατία ενάντια
στους αποστάτες, γιά τον Αντιδικτατορικό Αγώνα, για τους Αγώνα για Αλλαγή στην
Ελλάδα, για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαοκή Κυριαρχία, Κοινωνική Αλλαγή,
χτυπά το ξυπνητήρι,
αλαφιάστηκα,
πετάχτηκα από το κρεββάτι,
εφιάλτης , μουρμούρισα,
τι εφιάλτης , Χριστέ μου,
ωσάν πραγματικότητα όλη η Ελλάδα
στην δυσώδη γλίντζα ,
αγγέλων του σκότους, της ρεμούλας, του πλιάτσικου ,
σκοτεινών μορφών
της περιφρόνησης των θεσμών, του τσαλακώματος της
δημοκρατίας, του εμπρησμού της δικαιοσυπνης, του ανεπανάληπτου εξευτελισμού της
βουλής,
της εξαγοράς των ψήφων,
της συναλλαγής με επιδόματα,
της υπηρέτησης των συμφερόντων της ολιγαρχίας, της
πλήρους αναξιοπρέπειας στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας,
της ερήμωσης της περιφέρειας,
του κυνηγητού της
νεολαίας για να εγκαταλείψει
την πατρίδα,
της αποσάθρωσης της παραγωγικής βάσης,
της κατεδάφισης της υγείας και της παιδείας χάριν των
καρτέλ,
της πυρπόλησης των δασών υπέρ των καρτέλ της ενέργειας,
της απίστευτης ακρίβειας χάριν του καρτέλ στο λιανοπούλι,
αρπάζεται υπέρ πάρτης ,
το σύνθημα,
όλοι για έναν, μην πάμε φυλακή,
το παρασύνθημα,
εσμός επίορκων,
γλίντζιασαν τον τόπο,
βρώμισαν δύσοσμα την πατρίδα,
τι εφιάλτης , Χριστέ μου ,μου !
Ξυπνάτε ,
το ξυπνητήρι χτυπά !
Τόσοι αγώνες, τόσες θυσίες,
τόσο αίμα, τόσοι νεκροί
μην πάνε χαμένα !
Συνευθύνη μας !
Για τα Ελληνάκια , για τα παιδιά μας
Ξυπνάτε !