Η οφειλόμενη απάντηση του Αρχιμανδρίτη Ανθίμου διακατέχεται από αλαζονεία, έπαρση και αμετροέπεια.
Δεν έχει αντιληφθεί ένα βασικό και αυτονόητο πράγμα: όταν
μια εκδήλωση διοργανώνεται από έναν σύλλογο, είτε είσαι επίσημος προσκεκλημένος
είτε απλό μέλος ή φίλος, είσαι καλεσμένος του συλλόγου. Ακόμη και ο ίδιος ο
Μητροπολίτης προσκαλείται· είναι προσκεκλημένος — το λέει και η λέξη.
Τον συντονισμό της εκδήλωσης τον έχει ο/η πρόεδρος του
συλλόγου, εκτός αν το Διοικητικό Συμβούλιο ορίσει κάποιον άλλον. Στη
συγκεκριμένη εκδήλωση, συντονίστρια της κοπής της βασιλόπιτας ήταν η πρόεδρος
της Αδελφότητας.
Ο ιερωμένος ευλογεί τη βασιλόπιτα, λέει –αν το επιθυμεί–
λίγα λόγια και παραδίδει το μικρόφωνο στην πρόεδρο, η οποία συντονίζει την
εκδήλωση και τους επόμενους ομιλητές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, ο ίδιος
ο ιερωμένος έδωσε τον λόγο στη βουλευτή λέγοντας:«Σας καλωσορίζουμε στην
εκδήλωσή μας».
Δεν είναι «μας», αφού ούτε μέλος του συλλόγου είναι.
Είναι σαν να σε καλούν σε ένα σπίτι και να κάνει κουμάντο ο καλεσμένος.
Στην εκδήλωση, ο Αρχιμανδρίτης ευλόγησε τη βασιλόπιτα και
μετέφερε τις ευχές του Μητροπολίτη, όμως δεν παρέδωσε τον λόγο στην πρόεδρο για
να συνεχίσει τον συντονισμό. Μάλιστα, έφτασε στο σημείο να επιχειρήσει, σε
έντονο ύφος, να μην επιτρέψει σε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου να μιλήσει.
Ποιος; Ο καλεσμένος ; Αντέδρασε ο καλεσμένος απέναντι σε έναν εκ των
οικοδεσποτών.
Στην απάντησή του, ο κ. Άνθιμος κάνει λόγο για
«διχόνοια». Προφανώς, η αλήθεια ενοχλεί.
Οι σύλλογοι διαθέτουν μουσειακά αντικείμενα και έχουν
ανάγκη από κατάλληλους χώρους. Ένας Μητροπολίτης που αγαπά τον τόπο μπορεί,
δείχνοντας μεγαλοψυχία και προς όφελος της υστεροφημίας του, να παραχωρήσει τη
Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς στον Δήμο για την αξιοποίησή της από τους συλλόγους.
Πού ακριβώς βρίσκεται ο διχαστικός λόγος;
Είναι διχαστικός λόγος το γεγονός ότι εδώ και μήνες
υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την αίθουσα του Ορφανοτροφείου, όπου χορεύουν τα
χορευτικά των συλλόγων; Το πρόβλημα είναι γνωστό και σοβαρό, ο Δήμος είναι
ενήμερος, όμως λύση δεν έχει δοθεί. Αποτέλεσμα: το χορευτικό της Αδελφότητας να
αναγκάζεται να φιλοξενείται στη Χριστιανική Εστία.
Όσο για το θέμα των αγροτών, που βρίσκονται εδώ και 45
ημέρες στα μπλόκα —μεταξύ αυτών και μέλη της Αδελφότητας— αφορά οικογένειες
ολόκληρες. Ο κλάδος απειλείται με εξαφάνιση, με σοβαρές συνέπειες για την
τοπική κοινωνία. Δεν άξιζε ένας σεβασμός; Μια κουβέντα; Ένα κομμάτι
βασιλόπιτας, όπως έγινε λίγες ημέρες αργότερα στην κοπή πίτας της Χορωδίας;
Διχόνοια είναι να λες την αλήθεια και να ζητάς λύσεις στα
προβλήματα;
Ή μήπως η σιωπή είναι προτιμότερη;
σε άρθρο της ιστοσελίδας sintikinews.blogspot.com
(του Αρχιμ. Ανθίμου Κουρέα)
Έπεσε σήμερα στην αντίληψη μου άρθρο στην ιστοσελίδα
sintikinews.blogspot.com με τίτλο «Ένταση κατά την κοπή πίτας της Αδελφότητας
Μικρασιατών – Αντιδράσεις για υπέρβαση ρόλων», το οποίο περιγράφει περιστατικό
στην συγκεκριμένη εκδήλωση, αναφέρεται ωστόσο με αρνητικούς χαρακτηρισμούς στο
πρόσωπο μου. Και επειδή θίγεται η υπόληψή μου αλλά και ο ρόλος μου ως κληρικού,
οφείλω να τοποθετηθώ σχετικά και να απαντήσω, αλλά και για την αποκατάσταση των
πραγμάτων και της αλήθειας.
Εν πρώτοις, θα με ενδιέφερε πολύ να πληροφορηθώ
ονομαστικά τα μέλη του Συλλόγου Μικρασιατών που προβληματίστηκαν και αντέδρασαν,
επειδή, όπως αναφέρει ο αρθρογράφος, η παρουσία μου «ξεπέρασε τα θεσμικά όρια
και αλλοίωσε τον χαρακτήρα της εκδήλωσης». Εφόσον το άρθρο με κατονομάζει και
μου επιρρίπτει ευθύνες για υπέρβαση των αρμοδιοτήτων μου, και μάλιστα σε μια
δημόσια εκδήλωση, είναι βασικό να γνωρίζω και εγώ απ’ την πλευρά μου ποιους
ενόχλησα. Αν αυτοί συνιστούν πλειοψηφία σε μια εκδήλωση 100 και πλέον ατόμων,
είμαι πρόθυμος να ζητήσω και συγγνώμη, διότι και οι κληρικοί είμαστε άνθρωποι
και πιθανόν να σφάλλουμε και να πρέπει να λογοδοτήσουμε γι’ αυτό. Αν όμως
αναφερόμαστε σε μια ομάδα δύο ή τριών ατόμων, ή ακόμη χειρότερα πρόκειται για
προσωπική άποψη του αρθρογράφου, τότε θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε
περισσότερο.
Με χαρακτηρίζει το άρθρο ως καλεσμένο της εκδήλωσης,
παραβλέποντας όμως να αναφέρει ότι δεν ήμουν απλώς καλεσμένος, αλλά ο
εκπρόσωπος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου κ. Μακαρίου, τον οποίο
ο Σύλλογος επισήμως και γραπτώς προσεκάλεσε. Αυτονόητο είναι ότι ο Μητροπολίτης
είναι και πολύ προσεκτικός στην επιλογή των προσώπων που τον εκπροσωπούν όταν
απουσιάζει, διότι διακυβεύεται το κύρος και το όνομα της Ιεράς Μητροπόλεως.
Αλίμονο, αν επέλεγε πρόσωπα που θα μπορούσαν να τον εκθέσουν και να τον
προσβάλλουν με την στάση τους.
Συνεχίζει το άρθρο λέγοντας ότι προσπάθησα,
εκμεταλλευόμενος την θέση μου, να αφαιρέσω το λόγο από μέλος του Διοικητικού
Συμβουλίου αντικαθιστώντας την Πρόεδρο, η οποία αποφασίζει για την σειρά των
χαιρετισμών. Και σε αυτό ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω, διότι η σειρά των χαιρετισμών
είναι καθορισμένη και δεν διαμορφώνεται από κανέναν Πρόεδρο ή διοικητικό
Συμβούλιο. Δηλαδή δεν είναι δυνατόν να καλούμε Μητροπολίτη σε εκδήλωση και να
του αφαιρούμε τον λόγο, ή Βουλευτή, ή Δήμαρχο, και να μην τηρείται η σειρά
προβαδίσματος, έτσι όπως προβλέπεται από τους νόμους και το Σύνταγμα. Σε
διαφορετική περίπτωση ομιλούμε για ξεκάθαρη προσβολή του θεσμικού προσώπου και
μπορούμε κάλλιστα να μην τον καλέσουμε.
Συνεπώς, μετά την ευλογία της Βασιλόπιτας και την
προβλεπόμενη Ακολουθία, ομίλησα πρώτος
εγώ ως Εκπρόσωπος του Σεβασμιωτάτου. Έπειτα έδωσα τον λόγο στην κ. Βουλευτή που
ήταν παρούσα και κατόπιν στον κ. Δήμαρχο, όλα πρόσωπα θεσμικά και σεβαστά από
όλους, έστω και αν διαφωνεί κάποιος μαζί τους ιδεολογικά. Είναι πρόσωπα
εκλεγμένα από την πλειοψηφία και χαίρουν σεβασμού και εκτίμησης. Μετά από τους
επισήμους συνεπώς, και με την σειρά που προβλέπεται, τον λόγο όφειλε να πάρει η
Πρόεδρος του Συλλόγου Μικρασιατών εκπροσωπώντας ασφαλώς και το Διοικητικό
Συμβούλιο, αλλά και τα μέλη του Συλλόγου.
Στο σημείο αυτό ακριβώς προκλήθηκε και η «υποτιθέμενη»
ταραχή από τον αρθρογράφο, διότι ένα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, και με
εξώφθαλμη θρασύτητα, προσπάθησε να προσπεράσει την Πρόεδρο και να ομιλήσει πριν
απ’ αυτή, και εκεί ασφαλώς προσπάθησα με κόσμιο τρόπο να του υποδείξω το λάθος
του. Διότι δεν έπρεπε να ομιλήσει καθόλου, εφόσον θα ομιλούσε η Πρόεδρος που
εκροσωπεί τους πάντες. Αυτή είναι η θέση της. Αλλά και ακόμη, αν ήθελε τόσο
πολύ να τοποθετηθεί, θα έπρεπε να περιμένει την σειρά του, μετά την Πρόεδρο.
Καθένας λοιπόν αντιλαμβάνεται ότι ο εν λόγῳ κύριος στην
πραγματικότητα παραγκώνισε την Πρόεδρο, και μάλιστα προκλητικότατα, και όχι
εγώ. Και όχι μόνον αυτό. Αλλά, με την ανοχή της Προέδρου, που εξαιτίας της
καλωσύνης της και της ευγένειάς της δεν ήθελε να τον προσβάλλει, ο
συγκεκριμένος πήρε τον λόγο για να σπείρει τη διχόνοια και να προκαλέσει
αντιδράσεις, κατηγορώντας ευθέως 1ον) τον Αξιότιμο κ. Δήμαρχο που δεν παραχωρεί
Δημοτικό κτίριο για να πραγματοποιεί ο Σύλλογος τις συγκεντρώσεις του, και 2ον τον
Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη που δεν παραχωρεί την Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς
Σιδηροκάστρου στους Πολιτιστικούς Συλλόγους.
Το αποτέλεσμα των λεγομένων ήταν να θιγεί και ο Δήμαρχος
που ήταν παρών και αναγκάστηκε να απαντήσει, αλλά και εγώ προσωπικά εξαιτίας
της αρνητικής αναφοράς στο πρόσωπο του Μητροπολίτη. Όσο δε για τα γεγονότα της
Λέσχης, τα οποία αποτελούν τετελεσμένο
που δεν αλλάζει, και τις σχετικές αντιδράσεις δεν μπορούμε να πούμε
τίποτε παραπάνω. Το έργο της Ιεράς Μητροπόλεως και το προσωπικό ενδιαφέρον του
Σεβασμιωτάτου για το συγκεκριμένο κτίριο είναι εμφανές και δεδομένο και
επαινετό από όλους.
Δεν γνωρίζω, βέβαια,
κατά πόσον τα θέματα αυτά είναι αντικείμενο αναφοράς σε εκδήλωση κοπής
πίτας ενός Συλλόγου, και μάλιστα τη στιγμή που γίνονται εν αγνοία των υπολοίπων
μελών του Διοικητικού Συμβουλίου. Από τις συζητήσεις μου με τους υπολοίπους στη
συνέχεια, αντιλήφθηκα ότι κανείς δεν γνώριζε για το περιεχόμενο του
συγκεκριμένου διχαστικού λόγου, που στην τελική εξέθεσε την Αδελφότητα και
πολλοί καλεσμένοι αποχώρησαν νωρίς.
Είναι αδιανόητο, κατά την ταπεινή μου άποψη, να
προσκαλείς τον Μητροπολίτη και τον Δήμαρχο για να τους προσβάλλεις. Οποιαδήποτε
διαφωνία, που είναι και λογική και αναμενόμενη μεταξύ ανθρώπων, μπορεί να λυθεί
σε μια συνεδρίαση του Συλλόγου ή σε μια κατ’
ιδίαν συνάντηση με τους επικεφαλής της Εκκλησίας και της τοπικής
Αυτοδιοίκησης, ή ακόμη και μέσω μιας ανοιχτής επιστολής προς τους αρμοδίους για
να έχουν γνώση άπαντες και των δράσεων και των ενεργειών του Συλλόγου.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν έκδηλη και φανερή η ενόχληση
της Προέδρου, η οποία αξίζει να αναφερθεί ότι είναι ιδιαιτέρως σοβαρή και
δραστήρια και σε αρμονική συνεργασία με τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου
επιδεικνύουν ζήλο και προθυμία να προάγουν το έργο του πολιτιστικού Συλλόγου
και να τον κρατήσουν όρθιο, την ίδια στιγμή που μεμονομένες περιπτώσεις
ναρκοθετούν και δυναμιτίζουν όλη αυτήν την προσπάθεια με παρόμοιες απερίσκεπτες
και επιπόλαιες ενέργειες.
Η Πρόεδρος λοιπόν προσπάθησε με τον ενωτικό και καρδιακό
της λόγο να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να επαναφέρει το καλό κλίμα,
ομολογώντας η ίδια δημόσια ότι δεν είχε καμία γνώση για τα λεγόμενα του
προλαλήσαντος και εκφράζοντας τη λύπη της για την έκβαση της εκδήλωσης.
Μάλιστα, εν συντομία έκανε τον απολογισμό της χρονιάς, ως όφειλε, και
περιέγραψε τα οράματα του μέλλοντος.
Ο συγκεκριμένος κύριος λοιπόν πήρε τον λόγο για δεύτερη
φορά (δεν ξέρω και ποιο πρωτόκολλο το προβλέπει αυτό) για να αναφερθεί, καθότι
λησμόνησε να το κάνει στην πρώτη του προσλαλιά, στον αγώνα και στα δικαιώματα
των αγροτών. Εννοείται ότι κανείς δεν αμφισβητεί τον αγώνα των συνανθρώπων μας
που αγωνίζονται για την επιβίωσή τους, μάλιστα ο ίδιος ο Μητροπολίτης μας
πολλάκις βρέθηκε στα αγροτικά μπλόκα για να εκφράσει έμπρακτα την στήριξη και
την ευαισθησία του. Αλλά το συγκεκριμένο θέμα ήταν περιττό να αναφερθεί σε
εκδήλωση κοπής βασιλόπιτας, διότι ο χώρος και ο τόπος δεν ήταν ο
κατάλληλος.
Εννοείται ότι στο σημείο αυτό τον διέκοψα, όπως ακριβώς
θα έπραττε και ο Σεβασμιώτατος τον οποίο εκπροσωπούσα, καθώς εξέφραζα πλέον την
βούληση της πλειοψηφίας των καλεσμένων που τον καλούσαν με φωνασκίες να σταματήσει,
διότι έφερε τους παρευρισκόμενους σε δύσκολη θέση, ιδιαιτέρως το Διοικητικό
Συμβούλιο, το οποίο και εξέθεσσε. Και γι’ αυτό, κατά τη γνώμη του, του αφαίρεσα
τον λόγο (τονίζω την δεύτερη φορά που μίλησε).
Νομίζω ότι όλα αυτά έγιναν δημόσια και δεν μπορούν να
αμφισβητηθούν, εκτός αν τα αντιλήφθηκα εγώ λανθασμένα και παρακαλώ πολύ, όποιον
διαφωνεί, να τοποθετηθεί. Όχι βέβαια τοποθετήσεις μονομερείς με προκατάληψη σε
πρόσωπα και πράγματα και εμπάθεια, όπως του αρθρογράφου, αλλά τεκμηριωμένα και
στοιχειοθετημένα, έτσι όπως πρέπει να εκφραζόμαστε ως καλλιεργημένοι και
σκεπτόμενοι πολίτες.
Σε άλλο σημείο του άρθρου αναφέρεται ότι «είναι ανάγκη να
υπάρχει σεμνότητα στους ανθρώπους των συλλόγων, οι οποίοι προσφέρουν εθελοντικά
και αφιλοκερδώς χρόνο και κόπο για τη διατήρηση της πολιτιστικής ζωής του
τόπου». Σε αυτό ακριβώς έχω να απαντήσω ότι η Ιερά Μητρόπολη Σιδηροκάστρου έχει
στηρίξει και στηρίζει όλους τους συλλόγους. Ο ίδιος ο Μητροπολίτης δεν έχει
λείψει ποτέ από εκδήλωση και ενισχύει προσωπικά όλες τις προσπάθειες, διότι
πράγματι αναζωογονούν και αναβαθμίζουν την ακριτική περιοχή μας και προτρέπει
τους πάντες να στηρίζουν τη δραστηριότητα των Συλλόγων.
Ως προς δε τους Μικρασιάτες συγκεκριμένα, και επειδή
πράγματι ζήτησαν την βοήθεια της Μητροπόλεως για την εξεύρεση αίθουσας
συγκεντρώσεων του Συλλόγου, ο Σεβασμιώτατος παραχώρησε ευρύχωρη και
ανακαινισμένη αίθουσα στο κτίριο της Χριστιανικής Εστίας για να στεγάσει τα
μέλη του Συλλόγου προσωρινά και να εξομαλύνει τα προβλήματα και τις δυσκολίες.
Αυτό και μόνο αποδεικνύει τον σεβασμό που δείχνουμε όλοι μας στους ανθρώπους
των Συλλόγων και δεν μπορεί να αμφισβητεί κανείς με αβάσιμα επιχειρήματα.
Θα μπορούσα να γράψω και άλλα πολλά, διότι το όλο άρθρο
παραπλανεί και αποπροσανατολίζει σκοπίμως. Άλλωστε, όσοι ήταν παρόντες
γνωρίζουν καλά πώς έχει η κατάσταση και ποιος αλλοίωσε πραγματικά τον χαρακτήρα
της εκδήλωσης, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει το ήμισυ των καλεσμένων.
Εγώ μάλιστα, μετά την όλη «ταραχή», όπως θέλει να την
ονομάζει ο αρθρογράφος, δεν έφυγα, αλλά είχα μια γόνιμη και αξιοπρεπή συζήτηση
και με τον κ. Δήμαρχο, αλλά και με τα υπόλοιπα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου,
πλην ενός, αυτού δηλαδή που δημιούργησε την όλη φασαρία και αποχώρησε τελικά
φοβούμενος να αντιμετωπίσει και την ενόχληση της Προέδρου αλλά και την
αντίδραση των ακροατών.
Το πιο φαιδρό της ιστορίας είναι ότι το συγκεκριμένο
άρθρο «φαίνεται» να απηχεί τις απόψεις του Διοικητικού Συμβουλίου και των μελών
του Συλλόγου, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι απόψεις δύο προσώπων, δηλαδή του
συγκεκριμένου κυρίου που προκάλεσε την ταραχή και του αρθρογράφου, ή ακόμη και
ενός, στην περίπτωση που το πρόσωπο αυτό που προκάλεσε την αταξία ταυτίζεται με
τον αρθρογράφο.
Ίσως βέβαια δεν έπρεπε να ασχοληθώ καθόλου με το θέμα,
διότι αφορά έναν άνθρωπο, το πολύ δύο, και οπωσδήποτε καμιά πλειοψηφία. Είναι
τα ίδια πρόσωπα που το πρόβλημά τους είναι η Εκκλησία, και δεν χάνουν την
ευκαιρία με κάθε αφορμή να εξωτερικεύουν τα αισθήματά τους για τον Μητροπολίτη
και τους Κληρικούς σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να κερδίζουν θιασώτες και έδαφος
μέσα από ανύπαρκτες καταστάσεις και σκοπίμως κατασκευασμένα προβλήματα.
Για του λόγου το αληθές, ομίλησα ο ίδιος με τα μέλη του
Διοικητικού Συμβουλίου των Μικρασιατών για το θέμα και συμφώνησαν όλοι, πλην
του ενός, ότι διαφωνούν με το άρθρο και μάλιστα θα τοποθετηθούν δημόσια με
σχετικό δελτίο τύπου. Και οφείλω να τους ευχαριστήσω.
Και παρότι καθένας αντιλαμβάνεται την κατάσταση, την
οποία προσπάθησα να εκθέσω αντικειμενικά και αμερόληπτα, επιλέγω να μην αναφέρω
το όνομα του υποφαινόμενου, ακριβώς από σεβασμό προς το πρόσωπό του. Διότι έχω
μάθει να σέβομαι ακόμη και αυτούς με τους οποίους διαφωνώ. Εν αντιθέσει με
εκείνον που με μεγάλη ευκολία με κατονομάζει ως «Αρχιμανδρίτη Άνθιμο» και μου
επιρρίπτει κατηγορίες που ουσιαστικά εκείνος έκανε. Διότι, 1ον εκείνος προσπέρασε την Πρόεδρο και 2ον εκείνος αντικατέστησε το Διοικητικό Συμβούλιο
και μάλιστα δύο φορές (μια φορά όταν έλαβε το λόγο στην εκδήλωση χωρίς να έχουν
γνώση οι υπόλοιποι για το περιεχόμενο των λεγομένων του και μια δεύτερη φορά
μέσω του αρθρογράφου ο οποίος απηχεί προσωπικές του απόψεις χρησιμοποιώντας το
όνομα του Διοικητικού Συμβουλίου) και εν τέλει ο ίδιος δημιούργησε την όλη
ταραχή, αλλά και την αναπαρήγαγε και στον Τύπο για να δείξει το μεγάλο του
κατόρθωμα.
Επιπλέον, θα ήθελα να καταθέσω στην αγάπη των αναγνωστών
ότι γνωρίζω και το περιεχόμενο μιας ενδεχόμενης απάντησής του στα όσα εκθέτω.
Θα με κατηγορήσει δηλαδή ότι είμαι επιθετικός εναντίον του και ότι η Εκκλησία
οφείλει να συγχωρεί και να μην απαντά. Ωσάν να γράφει πουθενά ότι οι
Χριστιανοί, και οι Κληρικοί ιδιαιτέρως, είμαστε καρπαζοεισπράκτορες. Μπορεί να
μας κατηγορεί χωρίς λόγο ο οποιοσδήποτε και εμείς, κινούμενοι με γνώμονα την
αγάπη και την συγχώρηση και την μακροθυμία, δεν πρέπει να απαντήσουμε.
Τέλος, οφείλω σε όλους ένα μεγάλο ευχαριστώ και μόνο για
τον κόπο σας να αναγνώσετε την μακροσκελή μου απάντηση και για το γεγονός ότι
καταχράσθηκα του χρόνου και της υπομονής σας. Δεν επιτίθεμαι σε κανέναν και δεν
έχω λόγο να το κάνω, πράττω όμως κατά συνείδηση και οφείλω να προστατέψω το
όνομα, την θέση και τον ρόλο μου. Και πάλι ευχαριστώ!