Θα μοιραστώ λίγες σκέψεις για τη διαδρομή της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Σερρών τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Όχι για να δημιουργηθούν εντυπώσεις, αλλά από σεβασμό στα μέλη και τους φίλους που μας εμπιστεύτηκαν.
Η ευθύνη αυτή μου ανατέθηκε σε νεαρή ηλικία, με καθαρή
και ισχυρή εντολή από τη βάση της παράταξης. Όχι ως προσωπική φιλοδοξία, αλλά
ως συλλογικό καθήκον. Από την πρώτη στιγμή ήταν ξεκάθαρο ότι η ενασχόλησή μου
με τα κοινά δεν ήταν – ούτε είναι – αυτοσκοπός. Έχω το επάγγελμά μου, τη
δουλειά μου, τη ζωή μου. Η πολιτική ήταν και παραμένει προσφορά.
Τα χρόνια που πέρασαν ήταν δύσκολα. Αλλεπάλληλες
εκλογικές αναμετρήσεις, μια Νέα Δημοκρατία παντοδύναμη στο νομό Σερρών,
τέσσερις κυβερνητικοί βουλευτές, ισχυρά τοπικά συστήματα και συμφέροντα. Κι
όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν εξαφανίστηκε. Δεν σιώπησε. Δεν κρύφτηκε.
Δώσαμε πολιτικές και οργανωτικές μάχες. Χτίσαμε ισχυρά
ψηφοδέλτια. Διατηρήσαμε ζωντανή την οργάνωση, με παρουσία στην κοινωνία και
καθαρό πολιτικό λόγο. Παρεμβαίναμε συστηματικά στον δημόσιο διάλογο: με δελτία
Τύπου, τοποθετήσεις για όλα τα μεγάλα ζητήματα του Νομού και κοινοβουλευτικές
παρεμβάσεις, παρότι δεν είχαμε τοπικό βουλευτή.
Και όλα αυτά έγιναν με κόστος. Τα γραφεία ανακαινίστηκαν
και λειτούργησαν με ιδίους πόρους. Με προσωπική επιβάρυνση. Με χρόνο, κόπο και
χρήμα. Την ώρα που πολλοί θεωρούν ότι όποιος ασχολείται με τα κοινά «παίρνει»,
εμείς – χωρίς καμία υπερβολή – δώσαμε.
Αυτή η διαδρομή είχε δυσκολίες, ίσως και λάθη. Είχε όμως
ένα αδιαπραγμάτευτο χαρακτηριστικό: ήταν έντιμη και δημοκρατικά νομιμοποιημένη.
Γι’ αυτό και σήμερα υπάρχει πίκρα. Όχι για μια οργανωτική
εξέλιξη καθαυτή, αλλά γιατί δεν τηρήθηκε κάτι βαθύτερο: το ηθικό σκέλος και η
πολιτική παράδοση του ΠΑΣΟΚ. Γιατί διαχρονικά, ο εκλεγμένος Γραμματέας της
Νομαρχιακής είχε την ευθύνη του συντονισμού της πορείας προς το Συνέδριο — ως
αναγνώριση της εμπιστοσύνης των μελών.
Όταν αυτό παρακάμπτεται, δεν ακυρώνεται ένα πρόσωπο.
Ακυρώνεται μια συλλογική προσπάθεια. Και αυτό πονάει περισσότερο.
Όσα έγιναν αυτά τα τέσσερα χρόνια στις Σέρρες δεν
διαγράφονται. Είναι κομμάτι της προσπάθειας να κρατηθεί το ΠΑΣΟΚ όρθιο, παρόν
και με φωνή στην κοινωνία.
Για εμένα, το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ποτέ σκαλοπάτι ούτε
επαγγελματική επιλογή. Ήταν ευθύνη. Και αυτή την ευθύνη θα συνεχίσω να τη
σέβομαι, όποιος κι αν είναι ο ρόλος μου από εδώ και πέρα.
Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε ως κίνημα.
Και τα κινήματα ζουν όσο σέβονται τους ανθρώπους που τα
υπηρετούν.