- Απ' το Ροδολίβος Σερρών είστε παλικάρι; Έναν Ρουσόπουλο Κώστα τον ήξερες;
- Τον ήξερα μπάρμπα.
- Αχ παλικάρι, άμα ζω εγώ σήμερα σ'αυτόν το χρωστάω. Να
το πεις αυτό καλά στην οικογένειά του.
Χαϊδάρι 1 Μάη 1944, ξημερώματα. Προσκλητήριο των
μελλοθανάτων. Οι Γερμανοί φωνάζουν το 156ο όνομα. Με το που πάει να βγει μπροστά
αυτός που κάλεσαν, πετάγεται από δίπλα του ο Κώστας Ρουσόπουλος και φωνάζει
δυνατά “Παρών”, και γυρνώντας λέει χαμηλόφωνα στον αποσβολωμένο σύντροφο:
"Ζήσε εσύ Γιώργη, έχεις οικογένεια και παιδιά, εγώ μόνο την μάνα μου έχω
και τ' αδέρφια."
« Ο Κώστας Ρουσόπουλος, τσαγκάρης, γνήσιος κομμουνιστής,
βαθιά ιδεολόγος, ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που ο κομμουνισμός δεν ήταν
απλώς ιδεολογία, αλλά τρόπος ζωής. Ένας άνθρωπος που δεν έζησε για το «εγώ»,
αλλά για το «εμείς», και που απέδειξε με τη θυσία του ότι τα ιδανικά γίνονται
φως μόνο όταν τα κρατάς μέχρι το τέλος. Μέλος του ΚΚΕ από πολύ νωρίς, το 1934
το «Ιδιώνυμο» του Βενιζέλου τον εξόρισε στη Σίκινο, επειδή ήταν υποψήφιος
βουλευτής Σερρών με τον συνδυασμό του Ενιαίου Μετώπου Εργατών Αγροτών. Ένα νησί
που έγινε η πρώτη δοκιμασία του. Επιστρέφοντας στο χωριό εξελέγη αντιπρόεδρος
της κοινότητας Ροδολίβος.
Ήταν μόλις μία βδομάδα παντρεμένος, όταν το 1936 από την
δικτατορία του Μεταξά, εξορίστηκε στην Ακροναυπλία. Το 1939 βρέθηκε στην Πύλο,
στην Ανάφη, κι από εκεί πάλι στην Ακροναυπλία.
Στην επιστολή που έστειλε στη γυναίκα του από την
Ακροναυπλία, έγραψε:
"Αθανασία, εγώ δεν υπογράφω. Πίσω δεν πρόκειται να
γυρίσω . Κοίτα να φτιάξεις τη ζωή σου και να με ξεχάσεις."
Πέρασε συνολικά 10 χρόνια στην εξορία. Μεταφέρθηκε στο
Χαϊδάρι και εκτελέστηκε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής με άλλους 199
κομμουνιστές την 1η Μαΐου του 1944.
Πολλά χρόνια μετά,
ο συγχωριανός μας Νίκος Εξιογλου όντας οδηγός στο εκδρομικό λεωφορείο του
Γυμνασίου Ροδολίβους επισκέφτηκε την Κοζάνη. Ένας γεράκος έξω απ' τον φούρνο
του, βλέποντας την πινακίδα "Ροδολίβος" τον ρωτάει...
"- Απ' το Ροδολίβος Σερρών είστε παλικάρι; Έναν
Ρουσόπουλο Κώστα τον ήξερες;
- Τον ήξερα μπάρμπα.
- Αχ παλικάρι, άμα ζω εγώ σήμερα σ'αυτόν το χρωστάω. Πες
στη οικογένειά του πώς όταν φώναξαν το όνομά μου να πάω στο απόσπασμα βγήκε
αυτός μπροστά και είπε 'παρών'.
"Ζήσε εσύ Γιώργη, έχεις οικογένεια και παιδιά εγώ
μόνο την μάνα μου έχω και τ' αδέρφια."
Γι'αυτό και στα αρχεία με τα ονόματα υπήρχε ασάφεια για
το αν λέγεται Γιώργος ή Κώστας και ήταν γραμμένος ως αρτεργάτης.
Οι φωτογραφίες που εμφανίστηκαν αυτές τις μέρες, αυτές
που ήρθαν και μας βρήκαν, δεν είναι απλά ντοκουμένα!
Είναι μια υπενθύμιση.
Ότι σε αυτή τη γενιά υπήρξαν άνθρωποι που διάλεξαν το
σωστό όχι επειδή είχαν κάτι να κερδίσουν, όχι επειδή τους συνέφερε … αλλά
επειδή ήταν το "σωστό"!
Τα ανήψια του Κώστα Ρουσόπουλου
Ρουσοπούλου Άρτεμις
Ρουσόπουλος Βασίλης
Ζίχναλης Χρήστος
Ζίχναλης Βασίλης »
Φωτογραφία Κώστας Ρουσόπουλος Ακροναυπλία 16/12/1937
..από Manos Saridakis