Ιωάννα Λιούτα
Για μία ακόμη χρονιά η κυβέρνηση επιδεικνύει το «θηριώδες υπερπλεόνασμα» σαν μετάλλιο αριστείας.
Σαν να πρόκειται για κάποιο οικονομικό θαύμα.
Σαν να μην πρόκειται, στην πραγματικότητα, για το
μεγαλύτερο οργανωμένο πλιάτσικο σε βάρος της κοινωνίας των τελευταίων ετών.
Η αρχική πρόβλεψη μιλούσε για 10 δισ. ευρώ που θα
«κρατηθούν» από την ελληνική οικονομία μέσα σε δύο χρόνια.
Η πραγματικότητα αποδείχθηκε ακόμα πιο σκληρή. 15 δισ.
ευρώ υπέρβαση στη διετία 2024–2025 και το νούμερο συνεχίζει να αυξάνεται.
Δισεκατομμύρια που δεν «εξοικονομήθηκαν». Αφαιρέθηκαν
βίαια από την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ας σταματήσει επιτέλους η κοροϊδία.Το υπερπλεόνασμα δεν
παράγεται στο κενό.
Παράγεται από την ακρίβεια που γονατίζει τα λαϊκά
νοικοκυριά,τη φορολογική αφαίμαξη μέσω ΦΠΑ και έμμεσων φόρων, τη μισθολογική
στασιμότητα,τη συστηματική υποχρηματοδότηση της Υγείας, της Παιδείας και της
Πρόνοιας.
Είναι χρήματα που έπρεπε να επιστρέψουν στην κοινωνία και
δεν επέστρεψαν ποτέ.
Χρήματα που έπρεπε να πάνε σε μισθούς, συντάξεις,
σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές δομές.
Αντ’ αυτού, κατέληξαν να λιμνάζουν στα ταμεία του
Υπουργείου Οικονομικών, ώστε η κυβέρνηση να παριστάνει τον «άριστο μαθητή»
μπροστά στις αγορές και τις Βρυξέλλες.
Το υπερπλεόνασμα είναι συνειδητή πολιτική επιλογή.
Επιλογή να μην μειωθούν οι έμμεσοι φόροι.
Επιλογή να μην στηριχθούν οι εργαζόμενοι.
Επιλογή να μην ενισχυθεί το κοινωνικό κράτος.
Επιλογή να πληρώνουν οι πολλοί, ενώ τα μεγάλα συμφέροντα
μένουν στο απυρόβλητο.
Και την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση μιλά για «δημοσιονομική
υπευθυνότητα».
Ας το πούμε όπως είναι. Υπευθυνότητα για τις αγορές,
λιτότητα για την κοινωνία.
Το υπερπλεόνασμα δεν είναι ένδειξη ευρωστίας.
Είναι σύμπτωμα κοινωνικής ασφυξίας.
Είναι το αποτύπωμα μιας πολιτικής που θεωρεί τις ανάγκες
των ανθρώπων «κόστος» και τη συσσώρευση χρημάτων αυτοσκοπό.
Όσο συσσωρεύονται δισεκατομμύρια στα κρατικά ταμεία,
συσσωρεύεται και η κοινωνική αδικία.
Όσο η κυβέρνηση πανηγυρίζει, τόσο η κοινωνία στερείται.
Και όσο αυτό βαφτίζεται «επιτυχία», τόσο αποκαλύπτεται η
ταξική του φύση.
Το υπερπλεόνασμα δεν είναι τεχνικό ζήτημα.
Είναι πολιτική επιλογή σε βάρος των πολλών.
Και γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Δεν μπορεί να
γίνει κανονικότητα. Δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο.
Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια