Ορέστης Μεταξάς
Συνήθως οι κυβερνήσεις στη δεύτερη τετραετία τους σαπίζουν. Και η σημερινή κυβέρνηση δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Βρίσκεται ήδη σε διαδικασία σαπίσματος και ταχύτατης αποσύνθεσης.
Σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο της μεταπολίτευσης – όταν
λειτουργούσε ο δικομματισμός – θα υπήρχε ήδη έτοιμη η διάδοχη κατάσταση. Θα
υπήρχε το δεύτερο μεγάλο κόμμα το οποίο θα ήταν ήδη – δημοσκοπικά – πρώτο,
έτοιμο να διαδεχτεί τη σαπισμένη κυβέρνηση.
Δυστυχώς σήμερα η κυβέρνηση – ταχύτατα υποδομείται – αλλά
δεν υπάρχει ορατή διάδοχη κατάσταση. Υπάρχει ένα ΠΑΣΟΚ – της νίκης έστω και με
μια ψήφο διαφορά – δηλαδή αστεία πράγματα, υπάρχουν κόμματα προσωποπαγή που για
να εμπιστευτείς τους προέδρους τους κάνεις τον σταυρό σου, υπάρχουν τα κόμματα
της αριστεράς του ένα έως πέντε τις εκατό, υπάρχουν και τα κόμματα του ΘΑ.
Κάποια στιγμή όταν θα ωριμάσουν οι συνθήκες ΘΑ εμφανιστούν. Έως τότε θα είναι
κόμματα του ΘΑ. Είναι και το ΚΚΕ. Άλλη ιστορία…
Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Μητσοτάκης επιβιώνει – ως
πρωταγωνιστής – και με φιλοδοξίες να ξανακυβερνήσει. Εάν αυτό δεν είναι το
απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο τότε πιο είναι; Ο εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσών ανήρ
να φιλοδοξεί να παραμείνει πρωθυπουργός για άλλη μια τετραετία.
Ο Μητσοτάκης μπλεγμένος στο σκάνδαλο των υποκλοπών,
μπλεγμένος στο μπάζωμα των Τεμπών, ανέμελος παρατηρητής στο σκάνδαλο του
ΟΠΕΚΕΠΕ – άρα συνένοχος – ζητά να κυβερνήσει άλλη μια τετραετία. Και
καταστρώνει τα σχέδια του για το πότε θα προκηρύξει τις εκλογές ώστε
βασιζόμενος στην αδυναμία των άλλων να τις κερδίσει.
Ο Μητσοτάκης έχει ένα τρομερό «προσόν» ως άνθρωπος και ως
πολιτικός. Έχει τεράστιο θράσος. Μπορεί ανά έξι μήνες να κάνει διαγγέλματα
-«περίλυπος» και γεμάτος ενσυναίσθηση – και να υπόσχεται πράγματα τα οποία τα
έχει ήδη υποσχεθεί καμμιά εκατοσταριά φορες. Υπόσχεται συνεχώς επανεκκίνηση και
εκσυγχρονισμό του κράτους, πάταξη της διαφθοράς, σάρωση του παλαιοκομματισμού.
Είναι λόγια που όλοι γουστάρουν να τα ακούν – και ας μην τα εφαρμόζουν – και
που εκεί πάνω έχτισε την κυριαρχία του. Σήμερα υπόσχεται και το ασυμβίβαστο
μεταξύ βουλευτή και υπουργού. «Φύγε εσύ, έλα εσύ, ξαναφύγε εσύ, ξαναέλα εσύ».
Γελοίες υποσχέσεις ενός επαγγελματία τακτικιστή. Ο Μητσοτάκης που όλες τις
υποσχέσεις του τις παραβίασε όσο κανένας άλλος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης.
Έστησε έναν φοβερό μηχανισμό υποκλοπών, ενώ το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ – με τους
υπουργούς και τους βουλευτές της ΝΔ σε ρόλο κομματάρχη μεσάζοντα – ξευτιλίζει
κάθε έννοια σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Και συγχρόνως παραπονιέται γιατί η
ευρωπαϊκή εισαγγελία τον τηγανίζει σιγά – σιγά. Εκείνος θα ήθελε όλες οι
δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ να φτάσουν μια και έξω. Για να τις ξεπετάξει μια κι
έξω…
Όλα αυτά θα μπορούσαμε να τα διακωμωδούμε και να τα ειρωνευόμαστε.
Όμως είναι πολύ επικίνδυνα. Ειδικά στο θέμα των υποκλοπών που δεν ξέρουμε τι
στοιχεία έχουν προκύψει, ποιος μπορεί να εκβιάζει ποιόν, γιατί οι εκβιαζόμενοι
δεν αντιδρούν, πράγμα που θα έκανε ο καθένας μας – αν τον παρακολουθούσαν – και
δεν είχε τίποτα να φοβηθεί.
Κι αν όλα αυτά γινόταν μεταξύ μας, ας πούμε ότι μεταξύ
μας γίνονται. Όμως σε όλα αυτά τα λογισμικά των υποκλοπών μπλέκονται και
Ισραηλινές εταιρείες με ότι αυτό σημαίνει. Που
ξέρουμε πολύ καλά τι ακριβώς σημαίνει. Σήμερα στο Ιράν και
χτες στη Γάζα η Ελλάδα συμπαρίσταται στον πόλεμο του Ισραήλ. Υποκλοπές,
εκβιάζοντεςεκβιαζόμενοι. Άραγε όλες αυτές οι επιλογές μας γίνονται στα πλαίσια
του εθνικού συμφέροντος;
Ο Μητσοτάκης μετά από επτά χρόνια διεφθαρμένης
διακυβέρνησης υπόσχεται να μας απαλλάξει από αυτό το διεφθαρμένο κράτος. Όμως η
βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών είναι να απαλλαγούμε από αυτή
την διεφθαρμένη κυβέρνηση. Δυστυχώς όμως – σήμερα – η εναλλακτική απέναντι στη
σάπια ΝΔ είναι μόνον η σάπια ΝΔ. Τα κόμματα των απίθανων προέδρων, της
διασπασμένης αριστεράς, της νίκης με μια ψήφο διαφορά είναι πολύ λίγα. Τα
κόμματα του ΘΑ εμφανιστούν είναι προφανώς αφανή ακόμα Και δεν γνωρίζουμε τι
ακριβώς θα εμφανίσουν.
Η κοινωνία αγκομαχά. Ο Μητσοτάκης παίζει μόνος του. Μήπως
ήρθε η ώρα κάποιοι να εμφανιστούν νωρίτερα από ότι το σχεδιάζουν;