'Eκδοση - Χρήστος Κουλιάλης
🔹 Το Υπουργείο Γεωργίας, Διατροφικής Κυριαρχίας και Δασών της Ιταλίας παρουσίασε στο Εθνικό Συμβούλιο Ιταλικού Ελαιολάδου, το Εθνικό Σχέδιο Ελαιολάδου 2026-2031, το οποίο έχει σχεδιαστεί για να αναζωογονήσει τον κλάδο και να ενισχύσει την παραγωγή ιταλικού ελαιολάδου.
Το σχέδιο αποτελεί μία ολοκληρωμένη στρατηγική της
γειτονικής χώρας μετά από διάλογο με όλους τους φορείς της εφοδιαστικής
αλυσίδας, συμπεριλαμβανομένων συνεταιρισμών, ελαιοτριβείων και επαγγελματικών
οργανώσεων, και στοχεύει αφενός στη δημιουργία μιας ευρείας κλίμακας
στρατηγικής που θα προσφέρει επιχειρησιακή ασφάλεια και συγκεκριμένα εργαλεία
στον κλάδο και αφετέρου να θέσει τέλος στην εποχή των αποσπασματικών
παρεμβάσεων.
>>>Οι βασικοί στόχοι του Ελαιοκομικού Σχεδίου
2026-2031
Το Σχέδιο παρέχει συγκεκριμένα επιχειρησιακά εργαλεία για
την αντιμετώπιση των ιστορικών προκλήσεων της ιταλικής ελαιοκομίας:
• Καταπολέμηση της εγκατάλειψης των ελαιώνων, ιδίως σε
εσωτερικές και μειονεκτικές περιοχές
• Προώθηση του εκσυγχρονισμού των εγκαταστάσεων και της
τεχνολογικής καινοτομίας
• Μείωση του κόστους παραγωγής και βελτίωση της
ανταγωνιστικότητας επιχειρήσεων και συνεταιρισμών
• Ενίσχυση της ποιότητας του ιταλικού ελαιολάδου, πυλώνα
του Made in Italy
• Ενδυνάμωση του ρόλου των περιοχών, θεματοφυλάκων της
βιοποικιλότητας, του τοπίου και της κοινωνικής συνοχής
Κατόπιν των ανωτέρω, η ιταλική κυβέρνηση έθεσε ως στόχο
να αυξηθεί η εγχώρια παραγωγή κατά +25% μέσα στα επόμενα 7 χρόνια, επιδιώκοντας
να σταματήσει να εισάγει ελληνικό λάδι, χτίζοντας τη δική της αυτάρκεια στον
πιο κερδοφόρο αγροδιατροφικό κλάδο παγκοσμίως.
>>>Ελληνική πραγματικότητα
Στην Ελλάδα η Κυβέρνηση ταλαιπωρεί τους ελαιοπαραγωγούς
με γραφειοκρατικές διαδικασίες που υπονομεύουν κάθε ανταγωνιστική δυνατότητα.
Το περιβόητο Ελαιοκομικό Μητρώο απαιτεί από τον παραγωγό να υποβάλει όχι ένα
ούτε δύο, αλλά 32 διαφορετικά έγγραφα και πιστοποιητικά, με στοιχεία που το
ίδιο το κράτος ήδη διαθέτει μέσω άλλων φορέων.
Η χώρα μας παράγει περί το 70% του ευρωπαϊκού extra
παρθένου ελαιόλαδου. Δεν έχει όμως τη διαπραγματευτική ισχύ, την κλαδική
οργάνωση και την εθνική στρατηγική για να μετατρέψει αυτή την πρώτη ύλη σε
εθνικό προϊόν.
Έτσι ο Έλληνας παραγωγός πνίγεται στη γραφειοκρατία, ενώ
ο Ιταλός έμπορος αγοράζει την παραγωγή του σε χαμηλές τιμές και την
επανατοποθετεί στα ράφια των σούπερ μάρκετ της Βόρειας Ευρώπης με τριπλάσιο
περιθώριο κέρδους και ιταλική ετικέτα.
>>>Προτάσεις
Η διαμόρφωση Εθνικής Στρατηγικής που να διασφαλίζει την
προοπτική και το μέλλον του προϊόντος θα εξασφαλιστεί με την αντιμετώπιση των
μειονεκτημάτων και την αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων που χαρακτηρίζουν το
ελληνικό ελαιόλαδο.
Η Εθνική Στρατηγική θα πρέπει να στοχεύει στα παρακάτω:
• Βελτίωση οργάνωσης και λειτουργίας εσωτερικής αγοράς
• Προβολή και προώθηση εξαγωγών ελαιολάδου
• Προστασία, βελτίωση και ανάδειξη ποιότητας ελληνικού
ελαιολάδου
• Μείωση κόστους παραγωγής
• Ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού για την μεγάλη
υπεροχή του εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου
• Εκπαίδευση των ελαιουργών και θέσπιση άδειας ασκήσεως
επαγγέλματος
• Καταγραφή της ελαιοπαραγωγής ανά περιοχή
• Παροχή δυνατότητας ενοικίασης μηχανημάτων με χαμηλό
κόστος
• Εύρεση εργατικού δυναμικού
Η ποιότητα, η διαφάνεια και η εμπιστοσύνη είναι οι
πυλώνες πάνω στους οποίους θα οικοδομηθεί το μέλλον της εθνικής ελαιοκομίας. Η
Ελλάδα θα πρέπει να βαδίζει γρήγορα προκειμένου να ετοιμάσει τη στρατηγική της
επόμενης περιόδου.
Το Σχέδιο αυτό θα αποτελέσει ένα καθοριστικό βήμα για την
επανεκκίνηση της παραγωγής και την αποκατάσταση του πρωταγωνιστικού ρόλου μιας
ιστορικής και οικονομικής κληρονομιάς της χώρας.
Ο ρόλος της εφοδιαστικής αλυσίδας και των αγροτικών
περιοχών θα είναι καθοριστικός για τη βελτίωση της ποιότητας της παραγωγής, την
προστασία του περιβάλλοντος και τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.
*Φωτό από τους ελαιώνες Βαμβακοφύτου