Μόνικα Αρτινού
Τυλιγμένη στα αιματοβαμμένα επιδέσματα, η Αλίν Σαΐντ, επτά ετών, έγινε το ζωντανό σύμβολο μιας οικογενειακής τραγωδίας που ξέσπασε την ημέρα που πολλοί στον Λίβανο πίστεψαν σε μια παύση των εχθροπραξιών.
Η Αλίν είχε ανέβει στο χωριό Σρίφα για να συμμετάσχει
στην κηδεία του πατέρα της, όταν η επίθεση που έπληξε το σπίτι τους στέρησε τη
ζωή στην δύο ετών αδελφή της, τη Ταλέεν, και άλλους συγγενείς, αφήνοντας την
ίδια με πληγές και μνήμες που δεν θα σβηστούν εύκολα . Η μητέρα της Αλίν,
Γκινουά, νοσηλεύεται μαζί με την κόρη της
Ο 64χρονος παππούς, Νάσερ Σαΐντ, περιγράφει στην
ισραηλινή Haaretz πώς μια μέρα που θα έπρεπε να είναι ημέρα πένθους και μνήμης
μετατράπηκε σε καταιγίδα, «σαν να
προσγειώθηκε μια θύελλα πάνω μας».
Με επιδέσμους στο κεφάλι και το δεξί χέρι και με
γρατζουνιές στο πρόσωπο, ο Νάσερ θρηνεί μπροστά στο μικροσκοπικό φέρετρο της
εγγονής του, «που γεννήθηκε στον πόλεμο και πέθανε στον πόλεμο».
Η προσωπική κραυγή του Νάσερ στο νοσοκομείο —«αυτό δεν
είναι ανθρωπότητα. Αυτό είναι έγκλημα πολέμου»— αναδεικνύει την απόγνωση μιας
οικογένειας που νιώθει πως η διεθνής ευαισθησία απέναντι στα παιδιά δεν
εφαρμόζεται στον πόλεμο που μαίνεται στη χώρα.
Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε ότι δεν διαθέτει επαρκείς
λεπτομέρειες για να ερευνήσει συγκεκριμένα το περιστατικό, ενώ παράλληλα
ισχυρίζεται ότι λαμβάνει μέτρα για τους αμάχους —μια εξήγηση που
αντιπαρατίθεται με τις εικόνες μαζικών απωλειών και την έντονη κριτική τοπικών
επιζώντων.
Ο δρ. Άμπας Ατίγε, υπεύθυνος επειγόντων στο νοσοκομείο
Jabal Amel της Τύρου, περιγράφει στην ισραηλινή εφημερίδα το μέγεθος της
τραγωδίας: κύματα τραυματιών, πολλά από αυτά παιδιά, να φτάνουν ταυτόχρονα σε
δεκάδες μέσα σε 30 λεπτά έως μία ώρα —μια πρόκληση για οποιοδήποτε σύστημα
υγείας, ιδίως σε μια χώρα ήδη επιβαρυμένη από μακρά πολιτική και οικονομική
κρίση .
Το περιστατικό της οικογένειας Σαΐντ δεν είναι ένα
μεμονωμένο συμβάν αλλά μέρος μιας ευρύτερης κλιμάκωσης: ο τρέχων γύρος
συγκρούσεων ξεκίνησε στις 2 Μαρτίου με τη Χεζμπολάχ να ανοίγει πυρ σε
ισραηλινές θέσεις, και από τότε οι επιθέσεις έχουν στοιχίσει τη ζωή σε
περισσότερους από 2.000 ανθρώπους στο Λίβανο, μεταξύ των οποίων περίπου 165
παιδιά και σχεδόν 250 γυναίκες.
Η ιστορία της Αλίν, της μικρής Ταλέεν και της οικογένειας
Σαΐντ, όπως τόσες άλλες, απαιτεί ότι η διεθνής συζήτηση για παύση πυρός και
προστασία αμάχων μετουσιωθεί σε χειροπιαστά μέτρα που θα αποτρέψουν το επόμενο
παιδί να γεννηθεί —και να πεθάνει— στον πόλεμο.