Μ ά ν α, η Πρωθιέρεια της ζήσης μας...
κ ά λ λ ο ς αείζωον... το νέκταρ της ψυχής μας...
(ή αλλέως, "Η Μητέρα στον Χρόνο. Από τη θεά στη
Σύγχρονη Ηρωίδα", μια παράσταση που αναμετριέται με τη Μυθολογία, την
Ιστορία και τη Συγκαιρινή Πραγματικότητα και την σκηνοθετεί η Μαρία Μεντίζη)
Θεριό ανίκητο ο Χρόνος, παντάναξ και παντοδύναμος,
αναιώνιος, απέθαντος... Κι από την άλλη, η Μάνα, μεγαθήριο ισχυρό, αφέντρα
πρώτη στον θνητό βίο μας, γιγάντισσα της αγάπης, συλλαβιστή κλητική της καθημερνότητας...
Και π ώ
ς να βάνεις τούτα τα δυο σ' ένα
πακέτο; Π ώ ς να
συμμαζώξεις δυο έννοιες τόσο τρανές, τόσο απέραντες, να τις συμπεριλάβεις σ' ένα κείμενο και να τις
κάμεις, το κατόπι, θεατρική οντότητα; Τόλμημα θαρρετό επιχείρησε η Μαρία
Μεντίζη, μπήκε στ' αλώνι του Χρόνου, καταντικρύ στη Μάνα, πάλεψε και με τους
δυο και κατόρθωσε άθλο πρωτόφαντο...
Πλάι της ο Χρήστος Αλταντζής, στα Κείμενα, στην
Παρουσίαση, στην επιλογή μελοποιημένων ποιημάτων, στην διαμόρφωση του βίντεο,
συνεργάτης, όπως φάνηκε, εξαιρετικός...
Κι αφού περιδιάβηκαν τους μύθους τους αρχέγονους, μ' αρχή
πρώτη τη Γαία, την Ήρα, την Δήμητρα, εδιάλεξαν ύστερα σταθμούς της Λογοτεχνίας
σπουδαίους, κίνησαν από τον κλεινό Ευριπίδη και την Μήδεια του έρωτα και του
θανάτου, μπήκαν στο Μεσαίωνα που'χει σημαία του τον Θεό, στάθμευσαν στον
Βιζυηνό, τον Παλαμά, τον Βάρναλη, τον Ρίτσο, τον Γκάτσο, τον Καμπανέλλη, το
Δημοτικό τραγούδι, τον Καφταντζή, τον Σαμαρά- κεραστές του Λόγου και των Αξιών...
Και τι να ειπεί κανείς για τις μουσικές επιλογές;
Παρόντες παντοτινοί ο Θεοδωράκης και ο Χατζηδάκις, από
κοντά και ο Μαρκόπουλος, ο Πυθαγόρας, ο Καλδάρας, ο Χατζηνάσιος, ο Λουδοβίκος
των Ανωγείων, ο Παπαδημητρίου, ο Χάλαρης, ο αρχάγγελος της Κρήτης ο Νίκος
Ξυλούρης, οι Κατσιμιχαίοι των νέων, οι μελίρρυτες Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή,
η Αντωνοπούλου, ο Καρούνης...
Κι επί σκηνής η παρέα των μουσικών - στην κιθάρα ο
Γιώργος Παντσουράκης, στο ακορντεόν ο Δημήτρης Χίτζος και στο πιάνο ο Δημήτρης
Ζάρκος, θαυμάσιες οι φωνές των αοιδών, υψηλών αξιώσεων οι ερμηνείες τους- του
Γιώργου Παντσουράκη, της Ακυλίνας Σύρπα (τι σπάνιο όνομα!!!) και του Νίκου
Φιλέντα...
Για την Υποκριτική Τέχνη φρόντισε τα μέγιστα η Μαρία
Μεντίζη, επιλογές εύστοχες, φωνή τε και κίνηση, δεν θα αναφερθώ σε ονόματα, οι
ερμηνείες των ηθοποιών απογείωσαν τους
ρόλους, τα πρόσωπα του θεατρικού λόγου πήραν σάρκα και οστά, η έννοια
"ΜΑΝΑ" και η σύνολη φιλοσοφία που την περιβάλλει εθεάθησαν επί
σκηνής... Μα και η συλλογική παρουσία, ως Χορός, είχε τη συμμετρία και την
αρμονία που απαιτούνταν...
Ερασιτεχνισμός και επαγγελματισμός έχουν πια θολά όρια...
Μαγεία οι αιωρούμενες διάφανες κουρτίνες,παρέπεμπαν τον
θεατή, άλλοτε σε αθόρυβους αγέρηδες, άλλοτε σε νέφη κινούμενα, κάποτε σε κύματα
γαλήνια...
Κι οι τίτλοι που "καρφιτσώνονταν" στην
κορυφογραμμή των ανάλαφρων κουρτινών έμοιαζαν με ξεφύλλισμα βιβλίου...
Δεν ξέρω αν λησμόνησα κάποια πρόσωπα, μα η αριστεία ήταν
ολοκληρωτική, δεν την ψεγάδιαζε μήτε το παραμικρό -θεωρητικά, ερμηνευτικά,
μουσικά, τεχνικά...
Μας συνήθισε σε όμορφα πράγματα ο Σύλλογος Βλάχων της
Ηράκλειας, πάντα δραστικός, πάντα με καλαισθησία και ποιότητα...
Μαρία Μεντίζη, έρρωσο... Το τόλμημά σου δικαιώθηκε...
Εν αναμονή της επόμενης δράσης σας...