Κώστας Πανταζόπουλος
Δεν πρόλαβε καλά καλά να στεγνώσει το μελάνι στην καθαρογραμμένη απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ για μη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και κάποιοι άρχισαν ήδη να θολώνουν το μήνυμα.
Δημόσιες διατυπώσεις, όπως το αποτέλεσμα θα δείξει τον δρόμο και εάν είμαστε πρώτο κόμμα θα συνεργαστούμε με όποιον ασπαστεί το πρόγραμμά μας, παρεκκλίνουν από την ρητή απόφαση και κάνουν το ΠΑΣΟΚ πολύ πιο ευάλωτο σε μία κρίσιμη πολιτική συγκυρία.
Ποια είναι αυτή; Το ΠΑΣΟΚ κυρίως λόγω της έλευσης του κόμματος Τσίπρα κινδυνεύει να ανακόψει την όποια δυναμική ανέπτυξε μετά το Συνέδριο και να φανεί ότι αντί να διεκδικεί τη νίκη στις εκλογές ότι στο τέλος θα δώσει μάχη για τη δεύτερη θέση. Πρόκειται για μία κατάσταση που…έρχεται σύμφωνα με όλες τις αναλύσεις αλλά θα μπορούσε να αποφευχθεί εάν εγκαίρως το ΠΑΣΟΚ και η ηγεσία του δεν είχαν ακολουθήσει μία εντελώς διαφορετική στρατηγική.
Το ΠΑΣΟΚ είχε όλο τον χώρο να κινηθεί ως κυρίαρχη δύναμη του προοδευτικού τόξου στερώντας σε άλλους υπό συγκρότηση πολιτικούς φορείς όπως το κόμμα Τσίπρα τη δυνατότητα να αναπτυχθούν. Ένα ΠΑΣΟΚ ισχυρό, που θα φαινόταν ότι δυνητικά μπορούσε να διεκδικήσει ως ο αντίπαλος πόλος μιας απαξιωμένης Νέας Δημοκρατίας τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι πολύ πιθανό να απέτρεπε την εμφάνιση νέων σχηματισμών καθώς θα ήταν εκείνο που θα καταλάμβανε την περιοχή του κέντρου, της σοσιαλδημοκρατίας και της προοδευτικής αριστεράς. Το ΠΑΣΟΚ λειτουργώντας φοβικά δεν το έπραξε και άνοιξε απλόχερα την πόρτα της επαναφοράς στο εγχείρημα Τσίπρα το οποίο σχεδόν κυριολεκτικά …είδε φως και μπήκε.
Εν μέρει για την επανάκαμψη του Αλέξη Τσίπρα στην παρούσα χρονική συγκυρία ευθύνεται το ΠΑΣΟΚ. Όχι ότι ο Τσίπρας δεν θα επέστρεφε κάποια στιγμή. Όμως ο Τσίπρας είδε την ευκαιρία, τον δρόμο να ανοίγεται μπροστά του και γι’ αυτό επισπεύδει την ίδρυση του νέου φορέα.
Στον αντίποδα, το ΠΑΣΟΚ κλώτσησε όσες ευκαιρίες του δόθηκαν απλόχερα, όπως ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και λειτουργώντας με εσωστρέφεια περιχαρακώθηκε στα όριά του αντί να ανοίξει το παιχνίδι στην προοδευτική παράταξη και να επιδιώξει τις συνεργασίες ως πρωταγωνιστική και κυρίαρχη δύναμη. Φοβήθηκε τον διάλογο με τις άλλες δυνάμεις και ακόμη και τώρα εμφανίζεται να ξορκίζει τις μετεκλογικές συνεργασίες με τον προοδευτικό χώρο, ενώ μισοκλείνει το μάτι στη δεξιά. Θα μπορούσε να το περιγράψει κανείς και ως πολιτική αυτοχειρία…