Κυριακή απόγευμα προσπαθείς να επιστρέψεις στις Σέρρες από τον δρόμο της θάλασσας.
Συνειδητοποιείς πως ο δρόμος αυτός δεν χωράει ούτε καν τους βαλκάνιους οδηγούς.
Δρόμος ακατάλληλος για τόσα αυτοκίνητα.
Εμείς οι έλληνες είμαστε φιλοξενούμενοι.
Οδηγούμε με φόβο σε μια επαρχιακή οδό κακοσυντηρημένη, όπου οι ταμπέλες έχουν καλυφθεί από δέντρα και χόρτα.
Τότε θυμάσαι πως όλοι αυτοί οι βόρειοι γείτονες εξαγόρασαν την ελληνική περιουσία με χρήματα σε μαύρες σακούλες, με τρόπο αδιαφανή, πως η νότια πλευρά του νομού μας, όλος ο στρυμονικός κόλπος, εποικίζεται χωρίς κανένας να αντιδρά.
Ούτε καν οι αρμόδιες υπηρεσίες.
Ξένοι λοιπόν στον τόπο μας.
Και όταν φτάνεις να διασχίσεις την «περιφερειακή» της πόλης μας, πέφτεις πάνω στις δομές των μεταναστών και θλίβεσαι για την υποβάθμιση του τόπου.
Πώς κατάφεραν και διέλυσαν ένα τέτοιο νόμο;; Θέλει πολλή προσπάθεια είναι η αλήθεια.
Η πόλη άδεια από νεολαία, όσοι δεν μετανάστευσαν στο εξωτερικό, έχουν κατέβει για σεζόν στα νησιά.
Σύγχρονοι είλωτες κατά βάση.
Τα χωριά από τα οποία πέρασες για να φτάσεις στην πόλη είναι ερημωμένα και αυτά.
Μια θλίψη και μια δυστοπία σε πνίγει κυριακάτικα.
Και παρόλα αυτά, στις διάφορες εκδηλώσεις βλέπεις πολιτικούς να ποζάρουν χαμογελώντας, να είναι περήφανοι για όσα κατάφεραν.
Δηλαδή το να είμαστε οι τελευταίοι των τελευταίων.
Είπαν ότι θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.
Δεν ξέρω αν φτάνουν - και αυτές ακόμη - στο σημείο που βρισκόμαστε.