Η Ολλανδία προχωρά στην απαγόρευση εισαγωγής, αγοράς και πώλησης προϊόντων που προέρχονται από ισραηλινούς εποικισμούς στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, με το νέο μέτρο να τίθεται σε ισχύ από τις 22 Σεπτεμβρίου.
Η απόφαση εντάσσεται στο πλαίσιο της αυξανόμενης πίεσης που ασκείται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για αυστηρότερη στάση απέναντι στο Ισραήλ, λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Γάζα και της κλιμάκωσης της βίας στη Δυτική Όχθη.
Με την κίνηση αυτή, η Ολλανδία προστίθεται στις χώρες της ΕΕ που έχουν ήδη υιοθετήσει περιορισμούς στο εμπόριο με τους ισραηλινούς εποικισμούς, όπως η Ιρλανδία, το Βέλγιο και η Ισπανία – και οι τέσσερις χώρες αναγνωρίζουν επίσης το Κράτος της Παλαιστίνης.
Σε ανακοίνωσή του, το ολλανδικό υπουργείο Εξωτερικών επισημαίνει ότι η απόφαση αποσκοπεί στην εκπλήρωση των διεθνών νομικών υποχρεώσεων της χώρας.
«Με τα προτεινόμενα μέτρα, η Ολλανδία ενισχύει τη δέσμευσή της να τηρεί τη διεθνή υποχρέωσή της να μην συμβάλλει στη διατήρηση μιας παράνομης κατάστασης», αναφέρει χαρακτηριστικά το υπουργείο.
Η απαγόρευση αφορά την εισαγωγή, την αγορά και την εμπορία αγαθών που παράγονται σε ισραηλινούς εποικισμούς οι οποίοι βρίσκονται σε παλαιστινιακά εδάφη, τα οποία μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας θεωρεί κατεχόμενα.
Αυξάνονται οι πιέσεις για κοινή ευρωπαϊκή στάση
Το ολλανδικό μέτρο έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία εντείνονται οι εκκλήσεις προς την Ευρωπαϊκή Ένωση να υιοθετήσει ενιαίες κυρώσεις σε επίπεδο και των 27 κρατών-μελών, ως απάντηση τόσο στις επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα όσο και στην αύξηση της βίας στη Δυτική Όχθη.
Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κοινή γραμμή, καθώς αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξακολουθούν να εκφράζουν επιφυλάξεις για την επιβολή συνολικών περιορισμών.
Η σημασία της Ολλανδίας στο εμπόριο των εποικισμών
Σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης Global Echo, που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο, η Ολλανδία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς προϊόντων από ισραηλινούς εποικισμούς.
Η έκθεση αναφέρει ότι οι Κάτω Χώρες απορροφούσαν περίπου το ένα τρίτο των γεωργικών εξαγωγών των εποικισμών και σχεδόν το μισό σύνολο των αντίστοιχων εξαγωγών προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στην απόφαση της ολλανδικής κυβέρνησης.