Ορέστης Μεταξάς
Η Μαρφίν είναι μια πληγή. Που χρόνια τώρα δεν κλείνει. Η σύλληψη των τριών – που κατηγορούνται για την υπόθεση της Μαρφίν – μακάρι να είναι η εξιλέωση. Όμως υπάρχει τεράστια επιφυλακτικότητα. Γιατί – δυστυχώς – όταν μπλέκονται οι πολιτικές σκοπιμότητες και η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη και στην αστυνομία, δημιουργείται ένα κοκτέιλ αμφισβήτησης και αμφιβολίας. Και βέβαια η διαφθορά – που είναι πανταχού παρούσα – όλα αυτά τα ενισχύει.
Στέλνουν ανθρώπους με μεγάλη ευκολία στη φυλακή – κάθονται κάμποσα χρόνια – και στο τέλος αθωώνονται. Όμως ποιος γυρίζει πίσω τον χαμένο χρόνο τους μέσα στη φυλακή; Ο ανακριτής, η αστυνομία ή ο υπουργός προστασίας του Πολίτη; Που αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν πιόνια σε μια επιχείρηση επιβολής με οποιαδήποτε κόστος – σιγά μη τους νοιάζει το ανθρώπινο κόστος σε σχέση με το πολιτικό όφελος – του νόμου και της τάξης…
Μακάρι η υπόθεση της σύλληψης των τριών να μην είναι άλλο ένα φιάσκο. Και να είναι ένα τέλος που δεν θα είναι happy end, γιατί αυτή η υπόθεση με τις χαμένες ζωές δεν μπορεί να έχει happy end. Όμως μπορεί να είναι μια λύτρωση.
Τούτη η κυβέρνηση – μετά από επτά χρόνια – έχει καταλήξει να έχει δύο χαρακτηριστικά: Είναι η κυβέρνηση της ακρίβειας και η κυβέρνηση της ανομίας. Βασικά είναι η κυβέρνηση – που μη έχοντας ορατό πολιτικό αντίπαλο – και νοιώθοντας σιγουριά για την επόμενη μέρα συμπεριφέρεται με μια απέραντη αλαζονεία λες και είναι άτρωτη.
Επειδή η ευρωπαϊκή εισαγγελία απάλλαξε από τα έντεκα πολιτικά πρόσωπα – βουλευτές και στελέχη της ΝΔ – τους επτά και παραπέμπει – στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ – τους τέσσερις ζητάνε και τα ρέστα. Και απαιτούν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητήσουν συγγνώμη. Είναι τόσο θρασείς και τόσο επηρμένοι. Ένα σκάνδαλο ολόδικο τους – όπως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ – με τις διεφθαρμένες διοικήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, τους διεφθαρμένους γενικούς γραμματείς του υπουργείου αγροτικής ανάπτυξης, τους διεφθαρμένους υπουργούς αγροτικής ανάπτυξης – που από μόνη της η ΝΔ τους απάλλαξε από ποινικές ευθύνες – τους Φραπέδες, τους Χασάπηδες και τις Φερράρι, ζητούν και τα ρέστα. Και απαιτούν συγνώμη. Αν είναι δυνατόν. Κι όμως είναι…
Την ίδια στιγμή που ο ανιψιός – σε συνέντευξη – δηλώνει ότι «έπρεπε να φάω τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό…». Υπόθεση υποκλοπών. Φρασεολογία ας μην πούμε σε τι και που παραπέμπει. Αφεντικό ο πρωθυπουργός. Αν είναι δυνατόν! Και όμως είναι.
Στις επόμενες εκλογές έχει προσδιοριστεί το σημαντικό διακύβευμα. Από μόνο του. Δεν χρειάζεται κάποιο κόμμα να το προσδιορίσει . Να σταματήσει αυτή η ασύδοτη λειτουργία της κυβέρνησης και του κράτους. Δεν είναι μόνο η κυβέρνησης. Είναι παντού όπου υπάρχουν θύλακες που τους ελέγχει η ΝΔ. Από τους προϊσταμένους της δημόσιας διοίκησης που απειλούν και εκβιάζουν – όποιους πηγαίνουν κόντρα στον Μητσοτάκη και στην κυβέρνηση του – έως τα ρουσφέτια για τη σειρά εξέτασης των νοσοκομείων, τις προσλήψεις των ειδικών φρουρών και όπου αλλού βρουν τρύπες ανομίας. Που και οι ίδιοι τις εφευρίσκουν και τις δημιουργούν.
Τον ζητούμενο στις επόμενες εκλογές – εκτός από την υλοποίηση μιας άλλης προοδευτικής πολιτικής που βέβαια είναι μεγάλο θέμα – είναι να κοπεί ο Γόρδιος δεσμός της διαφθοράς. Αυτό και μόνο να συμβεί θα είναι τεράστια βήμα προόδου και ξεκολλήματος από αυτή την πυώδη κατάσταση. Που κοστίζει σε χρήμα, διαφθείρει την κοινωνία και παραλύει κάθε δημιουργική προσπάθεια.
Εκλογές θα έχουμε τους επόμενους μήνες. Μικρή σημασία έχει το πότε. Όμως όποτε και να γίνουν πρέπει να μπει ένα τέλος σ’ αυτό το μοτίβο της διαφθοράς. Η δεξιά ποτέ δεν υπήρξε ηθική. Και στις καλύτερες στιγμές της. Όμως σήμερα έχει πλήρως εξαχρειωθεί. Και τραβάει προς τα κάτω και την κοινωνία. Ηθικά και οικονομικά.
Αυτό πρέπει να σταματήσει. Οι πολίτες μπορούν να το κάνουν. Αρκεί να το θέλουν και να το αποφασίσουν.
Έτσι- απλά – να βάλουν ένα τέλος…