Πολ Κρούγκμαν
Ξέρω ότι ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει κάθε μέρα κάτι καινούργιο και φρικτό, μερικές φορές μάλιστα μέσα στην ίδια μέρα.
Κι όμως, η προδοσία της Νότιας Κορέας προς όφελος της «πολύ καλής σχέσης του με τον Κιμ Γιονγκ Ουν» ξεχωρίζει ακόμη και ανάμεσα στις πολλές προδοσίες του.
Γιατί; Επειδή η Βόρεια Κορέα δεν έχει απλώς μια κακή κυβέρνηση, δεν είναι απλώς ακόμη ένα δολοφονικό αυταρχικό καθεστώς.
Είναι κάτι που έχει γίνει σπάνιο ακόμη και μεταξύ των δικτατοριών: Ένα ολοκληρωτικό κράτος με την πλήρη έννοια του όρου, όπου η κυβέρνηση ελέγχει κάθε πτυχή της ζωής και όπου ακόμη και οι αντίθετες σε αυτήν σκέψεις αποτελούν έγκλημα.
Ας είμαστε σαφείς: Η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένα αποκρουστικό καθεστώς, μια κλεπτοκρατία όπου οι επικριτές του ηγέτη έχουν την τάση να πέφτουν από παράθυρα ψηλών κτιρίων.
Ούτε η Κίνα του Σι Τζινπίνγκ είναι ελεύθερη κοινωνία.
Αλλά και οι δύο είναι ήπιες και ανοιχτές σε σύγκριση με τη Βόρεια Κορέα, όπου η κατήχηση είναι αδιάκοπη και όπου όλοι, αν θέλουν να παραμείνουν ζωντανοί, πρέπει να εξυμνούν συνεχώς τον ηγέτη, το όνομα και το πορτρέτο του οποίου βρίσκονται παντού.
Η Βόρεια Κορέα, με λίγα λόγια, είναι ίσως το χειρότερο καθεστώς στον πλανήτη.
Η Νότια Κορέα, αντίθετα, αποτελεί μία από τις πιο ευτυχείς ιστορίες της σύγχρονης εποχής.
Προφανώς δεν είναι ουτοπία, γιατί καμία χώρα δεν είναι.
Είναι όμως μια λειτουργική δημοκρατία, η οποία απέκρουσε την απόπειρα ενός πρώην προέδρου να επιβάλει στρατιωτικό νόμο – και στη συνέχεια τον δίκασε και τον φυλάκισε. (Μήπως αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της εχθρότητας του Τραμπ;)
Είναι επίσης μια απίστευτη ιστορία οικονομικής επιτυχίας.
Μέσα σε μόλις δύο γενιές μεταμορφώθηκε από μια απελπιστικά φτωχή χώρα, κατεστραμμένη από τον πόλεμο, σε μια χώρα με βιοτικό επίπεδο συγκρίσιμο με εκείνο της Δυτικής Ευρώπης.
Είναι ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους των ΗΠΑ και κρίσιμος προμηθευτής ημιαγωγών.
Και η Νότια Κορέα είναι – ή τουλάχιστον ήταν – ένας από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς συμμάχους μας, με στρατιωτικό προϋπολογισμό περίπου ίσο με εκείνον της Ουκρανίας.
Μεγάλο μέρος των σχολίων που έχω δει για τις επιθέσεις του Τραμπ εναντίον της Νότιας Κορέας επικεντρώνεται στη ζημιά που προκαλούν στην εξωτερική πολιτική και τη διπλωματία των ΗΠΑ.
Πώς μπορεί πλέον οποιοσδήποτε να μας θεωρεί αξιόπιστο σύμμαχο; Δίκαιο το ερώτημα.
Αλλά είναι ακόμη σημαντικότερο να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Τραμπ προτιμά ξεκάθαρα μια εφιαλτική, ολοκληρωτική δικτατορία – το χειρότερο καθεστώς στον πλανήτη – από μια ζωντανή και επιτυχημένη δημοκρατία.
Μια δημοκρατία, παρεμπιπτόντως, για την υπεράσπιση της οποίας περισσότεροι από 36.000 Αμερικανοί έδωσαν τη ζωή τους κατά τον Πόλεμο της Κορέας.
Η Αμερική έχει έναν πρόεδρο που μισεί όλα όσα υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε το έθνος μας.