Θλίψη σκόρπισε στις Σέρρες και ιδιαίτερα στην περιοχή του Δήμου Σιντικής η είδηση του ξαφνικού θανάτου του Παύλου Ν. Τσακιρίδη, ενός ανθρώπου που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό, την τοπική ιστορία και τη διατήρηση της συλλογικής μνήμης.
Ο Παύλος Τσακιρίδης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, σε ηλικία
70 ετών, από ανακοπή καρδιάς.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο, Δευτέρα 24
Αυγούστου, στις 18:30, στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στη
Βυρώνεια.
Εκπαιδευτικός, συγγραφέας και άνθρωπος του πολιτισμού
Ο Παύλος Τσακιρίδης γεννήθηκε στις Σέρρες το 1956 και
μεγάλωσε στη Βυρώνεια, τον τόπο που σημάδεψε τη ζωή, τη σκέψη και μεγάλο μέρος
του συγγραφικού του έργου.
Ήταν απόφοιτος του Μαθηματικού Τμήματος του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και υπηρέτησε επί σειρά ετών στη Δευτεροβάθμια
Εκπαίδευση, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα σε γενιές μαθητών. Διετέλεσε,
μεταξύ άλλων, διευθυντής του 4ου Γενικού Λυκείου Σερρών από το 2011 έως το
2014.
Η σχέση του με τον πολιτισμό ήταν βαθιά και ουσιαστική.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Βυρώνειας και πρόεδρός του για
δέκα ιδιαίτερα δημιουργικά χρόνια.
Παράλληλα, ανέπτυξε πολύπλευρη πολιτιστική,
συνδικαλιστική, καλλιτεχνική, δημοσιογραφική και συγγραφική δράση, υπηρετώντας
με συνέπεια την πεποίθηση ότι ο πολιτισμός δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά
ζωντανή ανάγκη της κοινωνίας.
Ο άνθρωπος που διέσωζε τη μνήμη
Ο Παύλος Τσακιρίδης δεν έγραφε απλώς για την ιστορία.
Έγραφε από χρέος απέναντι στους ανθρώπους που έφυγαν και στις ιστορίες που
κινδύνευαν να χαθούν.
Συγκέντρωνε προφορικές μαρτυρίες, παλιές φωτογραφίες,
ημερολόγια, οικογενειακά αρχεία και ιστορικά τεκμήρια. Με σεβασμό προσέγγισε
τις δύσκολες σελίδες της Κατοχής, του Εμφυλίου, της προσφυγιάς και του ξεριζωμού,
δίνοντας φωνή σε ανθρώπους που συχνά έμειναν στο περιθώριο της επίσημης
Ιστορίας.
Επιμελήθηκε το φωτογραφικό λεύκωμα «Με τη σμίλη του
χρόνου» και έγραψε τα βιβλία «Μικροί Σταθμοί», «Ζήλος Παιδείας – Ημιγυμνάσιον
Νιγρίτας», μαζί με τη Χρυσάνθη Σταμπούλη, «Όταν ο Χρόνος αφηγείται…» και «Από
τον Πόντο στη Βυρώνεια».
Παράλληλα, οι εκπομπές που παρουσίασε στην ΕΡΑ Σερρών
αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι του αρχείου της δημόσιας ραδιοφωνίας, ενώ η
συγγραφική και πολιτιστική του διαδρομή έχει καταγραφεί αναλυτικά σε σχετικό
αφιέρωμα του «Ερανιστή».
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή του στην έρευνα για
τους 96 Βισάλτες που εκτελέστηκαν από τις γερμανικές και βουλγαρικές δυνάμεις
κατοχής την περίοδο 1941–1944. Μαζί με τον πρώην δήμαρχο Νιγρίτας Δημήτρη Δάπη
συγκέντρωσε στοιχεία και ονόματα που χαράχθηκαν στο σχετικό μνημείο μπροστά από
το Δημαρχείο Νιγρίτας.
Τον Φεβρουάριο του 2025 μίλησε δημόσια στο Σιδηρόκαστρο
για το ποντιακό τραγούδι και τη σχέση του με τη δημοτική μουσική, παραμένοντας
ενεργός και δημιουργικός μέχρι το τέλος.
Ο άνθρωπος που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη
διάσωση της μνήμης των άλλων αποτελεί πλέον και ο ίδιος μέρος της συλλογικής
μνήμης του τόπου μας.
Το αντίο του αδελφού του, Ηλία Τσακιρίδη
Ο αδελφός του, Ηλίας Τσακιρίδης, τον αποχαιρέτησε με
συγκινητικά λόγια:
«Κάποια στιγμή έρχεται το τέλος. Δεν μπορείς να το
επιλέξεις. Έφυγες δίπλα σε ανθρώπους που αγάπησες και σε αγάπησαν. Δίπλα στους
μουσικούς της παρέας σου και έφυγες χορεύοντας, όπως ακριβώς το ήθελες.
Αγαπημένε μου αδερφέ, για μένα δεν έφυγες. Θα είσαι παντοτινά δίπλα μου.»
Παναγιώτης Καρίπογλου
«Αποχαιρετούμε με θλίψη έναν ακούραστο εργάτη της
Ιστορίας και των δημοκρατικών αγωγών, που έφυγε πρόωρα.
Αιωνία σου η μνήμη, Παύλε Τσακιρίδη.»
Καλό ταξίδι, Παύλο.
Η μνήμη σου θα μείνει ζωντανή μέσα από το έργο, τα
βιβλία, τις μαρτυρίες και τους ανθρώπους που γνώρισες και επηρέασες.
Eπιμένουμε Παραδοσιακά
«Εφυγε» χθες ένας άνθρωπος των
γραμμάτων και του πολιτισμού. Ο καθηγητής μαθηματικός ο ασυμβίβαστος Παύλος
Τσακιρίδης.Ανθρωπος με ήθος ,πανέξυπνος, εργατικός προσηλωμένος στις αρχές της δημοκρατίας ,της αξιοκρατίας ,της
διαφάνειας και της δικαιοσύνης. Τι να πρωτοπεί κανείς για τα χαρίσματα αυτού
του ανθρώπου.Συγγραφέας ,αρθογράφος ,πρωτοχορευτής, αμπελουργός, με ανιδιοτελή
προσφορά σε πολλούς συλλόγους. Μας συνέδεε μακροχρόνια φιλία.Ο Παύλος δεν ήταν
απλά φίλος αλλά αδελφός.Δεν υπήρχε περίπτωση να αρνηθεί πρόσκλησή μου για
κάποια εκδήλωση που διοργάνωνα ή εγώ να αρνηθώ δική του.Από το 2003 που
γνωρισθήκαμε σε ελάχιστες χρονιές δεν παραβρέθηκα στα παροιμιώδη γλέντια που
διοργάνωνε στο καζάνι για το βράσιμο τσίπουρου του Αντώνη Αλαμανή στο
Πετρίτσι.Υπήρχε χρονιά που ο αριθμός των καλεσμένων έφθασε στους 130.Εχω βοηθήσει
τον Παύλο στη συλλογή στοιχείων για το βιβλίο ΖΗΛΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ που συνέγραψε με
τη συνάδελφό του Χρυσάνθη Σταμπουλή και που αναφέρεται στο ημιγυμνάσιο Νιγρίτας
περιόδου 1941-1940 και του γυμνασίου Νιγρίτας 1940-1944. Επίσης τον βοήθησα στο
βιβλίο ΟΤΑΝ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ στο οποίο οι 4 από τις 13 ιστορίες που
διαπραγματεύεται αναφέρονται στη Νιγρίτα. Εχω συ παρουσιάσει τα ανωτέρω βιβλία
τις περισσότερες φορές με τον καρδιακό
του φίλο άριστο φιλόλογο Γιάννη Ρωμανίδη στις Σέρρες ,τη Νιγρίτα και στο
λατρεμένο χωριό του τη Βυρώνεια.Ο Παύλος έφυγε νωρίς. Αν και πρόσεχε κάποιες
φορές εκστασιαζόταν με τους ποντιακούς χορούς ,έδινε το κάτι παραπάνω και αυτό
ήταν η αιτία της απώλειας του.Βέβαια δεν
μπορούμε να αγνοήσουμε και το γεγονός ότι το ασθενοφόρο έκανε για να φθάσει στη
Νιγρίτα πάνω από μισή ώρα.Ο πατήρ
Γεώργιος Κελεμπέκης όλη αυτή την
ώρα που περιμέναμε δεν σταμάτησε ούτε ένα λεπτό που να μη του κάνει κάρπα. Όλη
η ομάδα «ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ» εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήρια σ΄ όλη την
οικογένεια. Να είναι υπερήφανοι γι΄
αυτόν τον ξεχωριστό άνθρωπο που άφησε το αποτύπωμά του στο πέρασμά του . Ας είναι ελαφρύ το χώμα
του λατρεμένου του χωριού ,της Βυρώνειας
, που θα τον σκεπάσει.ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ
ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ ΠΑΥΛΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΔΑΠΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ