Ο παππούς μου ο Ε υ ρ ι π ί δ η ς,
η μ ά
ν α η π
α ι δ ο κ τ ό ν α
και το σ κ ο τ ά δ ι της ψυχής των ανθρώπων...
" Έρως ανίκατε μάχαν,
Έρως, ος εν κτήμασι πίπτεις,
ος εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις,
φοιτάς υπερπόντιος εν τ' αγρονόμοις αυλαίς.
και σ' ούτ' αθανάτων φύξιμος ουδείς
ούθ' αμερίων σε γ' ανθρώπων,
ο δ' έχων μέμηνεν "
😊 Έρωτα ανίκητε στον πόλεμο,
Έρωτα, που κάνεις χτήμα σου όπου πέσεις,
που στ' απαλά τα μάγουλα της κορασίδας νυχτερεύεις,
και γυρνάς πάνω απ' τα πέλαγα και στους πιο απόμερους
τους τόπους,
δε σου ξεφεύγει εσένα ούτε θεός ούτε κανείς απ' τους
λιγόζωους ανθρώπους
κι όποιον θα πιάσεις γίνεται τρελός)
Γ΄ Στάσιμο από την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή
Μετάφραση: Γιάννης Γρυπάρης
"Ο δ' έχων μέμηνεν"...
Ε, ναι, χάνει τη λογική του αυτός που ερωτεύεται. Κι όσο
πιο δυνατός είναι ο έρωτας, τόσο και πιο μακριά απ' το νου παρασέρνει τα
"θύματά" του. Σπάνια είναι η συμπόρευση λογικής και συναισθήματος,
νους και καρδιά βρίσκονται σ' αιώνια διαμάχη... Όπως ακριβώς στην
"Μήδεια" η ομώνυμη ηρωίδα, η οποία μη αντέχοντας την προδοσία του
Ιάσονα, γίνεται Μαινάδα, Τισιφόνη, Σκύλλα, Χάρυβδη - τ
έ ρ α
ς που διψά για αίμα και
εκδίκηση...
"Μήδεια" του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Νικίτα
Μιλιβόγιεβιτς.
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη : Μήδεια
Λάζαρος Γεωργακόπουλος : Ιάσων
Άρης Λεμπεσόπουλος : Κρέων
Ρένη Πιττακή : Τροφός
Τάσος Σωτηράκης : Αιγέας
Διονύσης Πιφέας : Αγγελιοφόρος
Στον Χορό οι :
Ηλέκτρα Καρτάνου - Εμμανουήλ Κοντός - Ιωάννα Μπιτούνη -
Κατερίνα Νταλιάνη - Μαριάμ Ρουχάτζε - Νίκος Τσιμάρας.
Μουσική : Δημήτρης Καμαρωτός
Μουσικοί επί σκηνής : Στέλιος Κατσατσίδης - Βαγγέλης
Παρασκευαϊδης
Σκηνογραφία : Σωτήρης Μελανός
Θέαινα που κατέβηκε απ' τον Όλυμπο η ΚΑΡΥΟΦΥΛΛΙΑ
ΚΑΡΑΜΠΕΤΗ, δεν χωρεί στις κριτικές, τ ρ α γ ω δ ό ς που υπερβαίνει κάθε μέτρο,
τιτανίδα της Υποκριτικής, ξεπέρασε σε ερμηνεία τις κορυφογραμμές του Θεάτρου,
η Τ έ χ ν η τής χρωστά τα μέγιστα, ο Πολιτισμός άλλα
τόσα...
Φωνή, κίνηση, έκφραση, υψηλών μεγεθών, ανάστησε τον
Ευριπίδη, μηδέ μια στιγμή δεν κόμπιασε η ερμηνεία της - σπαραχτική, τραγική,
ατσάλινη, φόνισσα, θύμα και θύτης, παντάνασσα μέσα στο ευρηματικό και χαώδες
σκηνικό, φαινόταν να ξεριζώνει τα σπλάχνα της, να ζει εκστατικά τον ρόλο της
τραγικής ηρωίδας...
Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, απόλυτα μυημένος στην
προσωπογραφία του Ιάσονα, υπηρέτησε τον διττό ρόλο του προδότη συζύγου και του
τραγικού πατέρα με εξαιρετική ερμηνεία. Εξόργιζε τον θεατή με τον κυνισμό του
παρασυζυγικού εραστή, τον έκαμε να πονά με τον θρήνο για τα σκοτωμένα παιδιά
του. Στάθηκε επάξια πλάι στην Καραμπέτη, ταυτοποιώντας έναν ήρωα που, παρότι
διαπράττει ύβριν, εμπνέει εντέλει την συμπάθεια των ανθρώπων...
Ο ΑΡΗΣ ΛΕΜΠΕΣΟΠΟΥΛΟΣ ερνήνευσε τον Κρέοντα, ήρωα που
εκπροσωπεί την εξουσία και τον απόλυτο εγωισμό
των βασιλιάδων , δικαίως ερμήνευσε τον ρόλο του με την ανάλογη ψυχρότητα
κι ας του έριξαν βέλη σκληρής κριτικής.
Η ΡΕΝΗ ΠΙΤΤΑΚΗ, γνήσιο τέκνο του Κάρολου Κουν, ανέδειξε
τον ρόλο της Τροφού με μια θεία προσέγγιση... Έμοιαζε με άυλη ύπαρξη, πιότερο
πνεύμα παρά σώμα, αέρινη - ίδια κι
απαράλλαχτη η Συνείδηση των θνητών.
Ο ΤΑΣΟΣ ΣΩΤΗΡΑΚΗΣ ως Αιγέας διέθετε την φυσικότητα
κίνησης και λόγου, μια εικόνα της Λογικής, εκείνη τη χροιά την ανθρώπινη που
απαιτεί ο ρόλος του αλληλέγγυου ήρωα.
Σπουδαίος ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΙΦΕΑΣ ως Αγγελιοφόρος, απέδωσε με
εντέλεια τον μαντατοφόρο των δεινών. Με χορευτικές κινήσεις, με λαχανιασμένο
λόγο, με πειστικότητα.
Ο ΧΟΡΟΣ, είτε ως σύνολο, είτε ως ξεχωριστά πρόσωπα,
μεγαλούργησε. Κοστούμια και μάσκες, κίνηση και φωνή, μουσικότητα και
τραγικότητα, συνδυάστηκαν αρμονικά και μας χάρισαν όλην εκείνη τη μαγεία, που
είναι η πεμπτουσία της αρχαίας τραγωδίας...
Μουσική και Σκηνογραφία πλούτισαν την Παράσταση με τα
προικιά της Υψηλής Ποιότητας και του Πρωτοφανούς...
Ο ΝΙΚΙΤΑ ΜΙΛΙΒΟΓΙΕΒΙΤΣ, ο Σέρβος σκηνοθέτης, δίδαξε
αριστοτεχνικά την τραγωδία του Ευριπίδη, διάλεξε απολύτως ευθύβολα τους
ηθοποιούς του, επέλεξε τους καλύτερους συντελεστές, μα πάνω απ' όλα μελέτησε σε
βάθος τον αρχαίο μας τραγικό ποιητή, θεατρικά τε και ψυχογραφικά, δούλεψε με
μεράκι και έφερε ά ρ ι σ τ ο αποτέλεσμα!!!! Η Παράσταση ήταν ό,τι σημαντικότερο
έχω παρακολουθήσει !!!!
Φτωχό το " Ε ύ γ ε " για να αποδώσει τα
συναισθήματά μου, λειψά τα εγκώμια για να καταδείξουν το μέγεθος της θεατρικής
επιτυχίας!!!!!
Το Θέατρο δάσους έχει χωρητικότητα 3.894 θέσεων. Ε,
λοιπόν, ήταν ΓΕΜΑΤΟ. Απόλυτη σιωπή κατά τη διάρκεια της Παράστασης, απόλυτος
ενθουσιασμός στο φινάλε. Όρθιοι οι θεατές, καταχειροκρότησαν τους ηθοποιούς, Δ
Ε Ο Σ στις καρδιές μας, πληρότητα στο νου και την ψυχή.
Και ολίγη (!!!!!!) γκρίνια... Γύρισα να κοιτάξω φεύγοντας
τις άδειες κερκίδες και ένιωσα... φρίκη... Πάμπολλα φελιζόλ, που βοήθησαν τους
ανάλογους (ασυνείδητους!!!!) θεατές να ακουμπήσουν τους κώλους τους, αφέθηκαν
πάνω στις κερκίδες, για να κάνουν παρέα με τα πλαστικά μπουκάλια που οι ίδιοι
"ξέχασαν"...
Θεατρική κουλτούρα, κοκορόμυαλοι, δε σημαίνει απλώς
"βλέπω μια παράσταση", αλλά και "σέβομαι το περιβάλλον του
Θεάτρου" και φυσικά τους εργαζόμενους καθαριότητας...
Μην ξαναπάτε, λοιπόν, στο Θέατρο, καθίστε στο σπίτι σας
και βρομίστε το, ελεεινά υποκείμενα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!