ΜΕ ΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΣΤΡΑΦΕΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΑΝ;
Η επιστροφή 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων στην Ελλάδα παρουσιάζεται ως «ιστορική συμφωνία» και «μεγάλη επιτυχία». Πριν πανηγυρίσουμε, όμως, οφείλουμε να θέσουμε το αυτονόητο ερώτημα:
Με ποια λογική η Ελλάδα παραδίδει κάτι που βρίσκεται νόμιμα στην κατοχή και υπό την προστασία της, προκειμένου να πάρει πίσω ένα μικρό μέρος από όσα της αφαιρέθηκαν διά της βίας;
Τα κειμήλια της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης, της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών και της Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης δεν αποτελούν βουλγαρική πολιτιστική περιουσία.
Αφαιρέθηκαν το 1917 από τον βουλγαρικό στρατό. Είναι ελληνικά εκκλησιαστικά και πολιτιστικά αγαθά, τα οποία έπρεπε να είχαν επιστραφεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.
Το άρθρο 126 της Συνθήκης του Νεϊγύ, την οποία υπέγραψε η ίδια η Βουλγαρία το 1919, δεν μιλά για «ανταλλαγή». Επιβάλλει την αναζήτηση και την άμεση επιστροφή στην Ελλάδα κάθε αρχείου και κάθε αντικειμένου αρχαιολογικού, ιστορικού ή καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος που αφαιρέθηκε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επομένως, τα 48 κειμήλια δεν μας προσφέρονται και δεν μας χαρίζονται. Επιστρέφονται στους νόμιμους κατόχους τους και μάλιστα μόνο κατά ένα ελάχιστο μέρος.
Αντιθέτως, η Ελλάδα παραδίδει τα οστά που αποδίδονται στον τσάρο Σαμουήλ, καθώς και το υπόλοιπο ανθρωπολογικό υλικό των τεσσάρων σαρκοφάγων.
Πρόκειται για ευρήματα τα οποία εντοπίστηκαν το 1965, στο πλαίσιο ελληνικής αρχαιολογικής ανασκαφής, μέσα στη Βασιλική του Αγίου Αχιλλείου, σε ελληνικό έδαφος. Αποτελούν ενιαίο αρχαιολογικό και ιστορικό σύνολο, που τελεί νόμιμα υπό την προστασία του ελληνικού κράτους.
Με ποια λογική, λοιπόν, εξισώνεται η νόμιμη φύλαξη αρχαιολογικών ευρημάτων με την πολεμική αρπαγή εκκλησιαστικών θησαυρών;
Και, ακόμη σοβαρότερα, τι ακριβώς νομιμοποιούμε όταν δεχόμαστε να «ανταλλάξουμε» κάτι που βρίσκεται νόμιμα στην Ελλάδα με αντικείμενα τα οποία αφαιρέθηκαν παράνομα από τον τόπο τους;
Διότι η λέξη «ανταλλαγή» δεν είναι αθώα.
Δημιουργεί την εντύπωση ότι και οι δύο χώρες κατέχουν ξένη περιουσία και προχωρούν σε έναν αμοιβαίο συμβιβασμό. Αυτό, όμως, παραποιεί την ιστορική πραγματικότητα και εξισώνει δύο εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις.
Η Ελλάδα, αποδεχόμενη αυτή τη λογική, κινδυνεύει να νομιμοποιήσει εκ των υστέρων τη βουλγαρική κατοχή των κλοπιμαίων και να αποδυναμώσει τη διεκδίκηση των εκατοντάδων αντικειμένων και χειρογράφων που εξακολουθούν να βρίσκονται εκτός της χώρας.
Ας επιστρέψουν τα 48 κειμήλια εκεί όπου ανήκουν. Αλλά χωρίς πανηγυρισμούς, χωρίς παραχάραξη των εννοιών και, κυρίως, χωρίς να θεωρηθεί ότι με αυτή τη συμφωνία κλείνει οριστικά το ζήτημα.
Δεν παραδίδεις κάτι που βρίσκεται νόμιμα στην προστασία σου για να εξαγοράσεις την επιστροφή των κλοπιμαίων σου.
Δεν ανταλλάσσεις το νόμιμο με το κλεμμένο.
Και δεν βαφτίζεις “ιστορική επιτυχία” μια συμφωνία που κινδυνεύει να νομιμοποιήσει την αρπαγή και να ακυρώσει τη διεκδίκηση όσων ακόμη μας οφείλονται.
Ιστορική συμφωνία Ελλάδας - Βουλγαρίας: Επιστρέφουν οι εκκλησιαστικοί θησαυροί των Σερρών... 48 κειμήλια ανεκτίμητης αξίας που είχαν αφαι
Ιστορική συμφωνία Ελλάδας - Βουλγαρίας: Επιστρέφουν οι εκκλησιαστικοί θησαυροί των Σερρών... 48 κειμήλια ανεκτίμητης αξίας που είχαν αφαι