Πόσο πρέπει να πέσουν ακόμα οι σοβάδες για να σηκώσουμε επιτέλους το κεφάλι μας;
Σε τόσα σχολεία, αίθουσες με φθορές, ταβάνια που καταρρέουν, σοβάδες που πέφτουν και κτίρια που δεν εξασφαλίζουν ούτε τα αυτονόητα: την ασφάλεια των παιδιών μας και των εκπαιδευτικών. Κι όμως, μέσα σε αυτούς τους χώρους στέλνουμε καθημερινά τα παιδιά μας, με την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά. Με την ελπίδα ότι δεν θα συμβεί το κακό.
Και αναρωτιέμαι: τι πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε
ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο; Πρέπει να πέσει ένας σοβάς στο κεφάλι
ενός παιδιού; Πρέπει να τραυματιστεί ένας μαθητής ή ένας δάσκαλος; Πρέπει να
θρηνήσουμε θύματα για να θεωρήσουμε επιτέλους την ασφάλεια των σχολείων ζήτημα
πρώτης προτεραιότητας;
Χθες υπήρχε απεργία. Μια ευκαιρία να ακουστεί δυνατά η
αγωνία, η αγανάκτηση και η απαίτηση για ασφαλή σχολεία. Κι όμως, η συμμετοχή
των εκπαιδευτικών, τουλάχιστον εκεί όπου δεν υπήρχαν απεργοί δάσκαλοι, γεννά
ένα ακόμη πιο πικρό ερώτημα: αν δεν κινητοποιούμαστε όταν κινδυνεύουν τα ίδια
μας τα παιδιά, πότε ακριβώς θα το κάνουμε;
Δεν γράφω αυτά για να κατηγορήσω συλλήβδην τους
εκπαιδευτικούς. Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται καθημερινά μέσα σε
δύσκολες συνθήκες. Αλλά δεν γίνεται να συνηθίσουμε την επικινδυνότητα. Δεν
γίνεται να θεωρούμε φυσιολογικό να λειτουργούν σχολεία με προβλήματα που θα
έπρεπε να έχουν λυθεί εδώ και χρόνια. Δε γίνεται να ευχαριστουμε τον Θεό που
δεν υπήρξαν τραυματίες.Δεν γίνεται να περιμένουμε από την τύχη να προστατεύσει
ό,τι οφείλουμε εμείς να προστατεύσουμε με πράξεις.
Η ασφάλεια των σχολείων δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι
ένα ακόμη αίτημα που μπορεί να περιμένει στον κατάλογο των εκκρεμοτήτων. Είναι
υποχρέωση. Και η διεκδίκησή της δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς, αλλά κάθε
γονιό, κάθε μαθητή, κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι η ζωή και η σωματική
ακεραιότητα δεν είναι διαπραγματεύσιμες.
Πρέπει να συμβεί κάτι στο κεφάλι μας για να ξυπνήσουμε ή
πρέπει να συμβεί κάτι πάνω από το κεφάλι ενός παιδιού για να αντιδράσουμε;
Ας σταματήσουμε να περιμένουμε το ατύχημα για να
απαιτήσουμε τα αυτονόητα. Ας μη γίνει η τραγωδία η αφορμή για να
κινητοποιηθούμε. Γιατί τότε θα είναι ήδη αργά.
Τα παιδιά μας δεν αξίζουν σχολεία στα οποία μπαίνουν κάθε
πρωί με την τύχη για προστάτη. Αξίζουν σχολεία ασφαλή. Και αυτό δεν είναι χάρη.
Είναι δικαίωμά τους.
BarbaraTsakiridou