Συγκλονίζουν οι καταθέσεις των επιζώντων της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών στη δίκη για το πολύνεκρο δυστύχημα. Επιβάτες, κυρίως από το τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας, περιέγραψαν τις πρώτες στιγμές μετά τη σύγκρουση, αλλά και τα σωματικά και ψυχικά τραύματα που εξακολουθούν να κουβαλούν.
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η κατάθεση της Μαρίας
Λαζαρίδου, η οποία ταξίδευε μαζί με τη μητέρα της και το έξι μηνών παιδί της.
Όπως ανέφερε, οι εικόνες της τραγωδίας εξακολουθούν να επιστρέφουν στη μνήμη
της, ενώ περιέγραψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μετά το δυστύχημα.
«Αυτό που ζήσαμε δεν πρόκειται να φύγει από μέσα μας.
Ειδικά το πρώτο διάστημα ήταν πολύ δύσκολο. Σε οποιαδήποτε λακκούβα, σε
οποιαδήποτε στροφή, τα απότομα φρεναρίσματα, όλα αυτά ξυπνούσαν αυτό που
ζήσαμε. Ακόμα και σήμερα επανέρχονται αυτές οι εικόνες ξανά και ξανά. Το βράδυ
ξαναέβλεπα τις ίδιες σκηνές. Ξαναζούσα ότι έχασα το μωρό μου», κατέθεσε.
Η ίδια εξήγησε ότι, εάν το παιδί της είχε τραυματιστεί
σοβαρά, δεν θα είχε καταφέρει να το εντοπίσει. Κατά τη διάρκεια της κατάθεσής
της, η επιζήσασα κατέρρευσε και χρειάστηκε η συνδρομή του Ερυθρού Σταυρού για
την παροχή πρώτων βοηθειών, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει.
Η στιγμή μετά τη σύγκρουση
Στο ίδιο βαγόνι ταξίδευαν, σύμφωνα με το larissanet.gr, η
ZagridaPlasa με τα δύο ανήλικα παιδιά της και ο Αναστάσιος Κουμπούρης.
Ο κ. Κουμπούρης περιέγραψε τις στιγμές που ακολούθησαν τη
σύγκρουση, εξηγώντας ότι κατάφερε να σωθεί καθώς δεν βρισκόταν, όπως συνήθιζε,
στο κυλικείο του τρένου.
«Ήταν ίσως η πρώτη και η τελευταία φορά που δεν έκατσα
στο κυλικείο. Κατά τύχη γλίτωσα. Νόμιζα θα πεθάνω. Αμυδρά θυμάμαι να βγαίνει
κάποιος από ένα παράθυρο και τον ακολούθησα. Πηδήξαμε από εκεί στο χωράφι. Το
πρώτο που αντίκρισα ήταν το δεύτερο βαγόνι που καιγότανε. Άκουγα ουρλιαχτά,
άτομα να προσπαθούν να σωθούν», κατέθεσε.
Όπως ανέφερε, του έχει μείνει η μυρωδιά του «καμένου
σιδήρου», ενώ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας έβλεπε τραυματίες που
έφταναν από το σημείο της σύγκρουσης και συγγενείς που αναζητούσαν τους δικούς
τους ανθρώπους.
«Οπότε ξεκίνησα να νιώθω ενοχές γιατί ήμουν εγώ τυχερός
που κατάφερα να επιζήσω», είπε, περιγράφοντας στη συνέχεια τις επιπτώσεις που
είχε το δυστύχημα στην ψυχολογία του.
«Μετά από αυτό είναι όλα πολύ δύσκολα. Νιώθω αρκετά πιο
αδύναμος από εκείνη την ημέρα και μετά», πρόσθεσε.
«Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να γλιτώσουν τα παιδιά μου»
Τις δραματικές στιγμές μέσα στο βαγόνι περιέγραψε και η
ZagridaPlasa, η οποία ταξίδευε με τα δύο παιδιά της.
«Όταν έγινε η σύγκρουση αυτό που νιώσαμε ήταν ένα δυνατό
τίναγμα για μερικά δευτερόλεπτα και μετά πέσαμε όλοι μπροστά και γύρισε το
βαγόνι μας. Εγώ χτύπησα στο τραπεζάκι. Μετά ήταν το απόλυτο σκοτάδι. Ξεκινήσανε
οι τσιρίδες, οι φωνές και ήταν σαν να βλέπαμε τον θάνατο με τα μάτια μας.
Νόμιζα ότι μπορεί να πέφταμε σε γκρεμό. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν απλώς να
γλιτώσουν τα παιδιά μου. Φώναζα τα ονόματά τους για να δω αν ήταν καλά»,
κατέθεσε.
Η ίδια περιέγραψε την αγωνία που ένιωθαν προσπαθώντας να
βγουν από το βαγόνι, προτού τους προλάβει η φωτιά, ενώ αναφέρθηκε και στον φόβο
που εξακολουθεί να βιώνει μετά την τραγωδία.
«Από εκεί και πέρα ξεκινάει άλλος Γολγοθάς. Κάθε θόρυβος,
κάθε απότομη κίνηση είναι ο φόβος και ο τρόμος. Φοβάμαι τα πάντα», ανέφερε.
Στη δίκη κατέθεσε, επίσης, υπάλληλος καθαριότητας, η
οποία τη στιγμή της σύγκρουσης βρισκόταν στο έκτο βαγόνι και είναι η μόνη από
τους εργαζομένους που κατάφερε να επιβιώσει, σύμφωνα με το δημοσίευμα.