Μετά από 11 χρόνια ενασχόλησης με την αυτοδιοίκηση σαν επιστημονικός συνεργάτης αποφάσισα να απέχω. Συνειδητά; Ίσως. Μπορεί και να μεγάλωσα και οι αντοχές μου να λιγόστεψαν. Ίσως δε να κουράστηκα για αποδεικνύω κάθε πρωί ότι είμαι ένας καλός περιβαλλοντολόγος. Ίσως και να μην είμαι. Για πόσο; Πάλι δε ξέρω.
Θέλω όμως να πω πως η Αυτοδιοίκηση
ολισθαίνει επικίνδυνα. Νέο αίμα δεν μπαίνει στου Δήμους και στις υπηρεσίες.
Μείνανε κάτι κουρασμένα παλικάρια να διαχειριστούν θέματα όπως η ενεργειακή
κρίση, η κλιματική αλλαγή, η πολιτική προστασία, η γήρανση του πληθυσμού, η
παιδεία, η αδυναμία των νοικοκυριών να διαχειριστούν τις οικονομικές τους
υποχρεώσεις ακόμη και προς το Δήμο, μαζί με ένα πλήθος άλλων υπηρεσιών που
μετέφερε η κεντρική εξουσία χωρίς πόρους ανθρώπινους και οικονομικούς στην
Τ.Α.. Είναι πολύ δύσκολο πια ειδικά στους περισσότερους μικρούς δήμους. Παρά τη
φιλότιμη προσπάθεια όλων.
Μαζί όλο αυτό με ένα σύστημα
¨ολιστικής γραφειοκρατίας¨. Ένα νέου
είδους ψηφιακού Σοβιέτ με επιτρόπους, διαύγειες, ίριδες, έλεγχο Αποκεντρωμένης,
ΟΠΣ, παρατηρητήρια κτλ.
Και συν τοις άλλοις πλέον και
σε ένα κλίμα συνεχούς γκρίνιας και αμφισβήτησης, κυρίως από την ανέξοδη χρήση
των κοινωνικών δικτύων. Εκεί που ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του
αβίαστα χωρίς καμία γνώση, πολλές φορές ανώνυμα. Με υπονοούμενα, βαρύγδουπες
αναφορές και βιντεάκια, λες και είναι επίτιμο μέλος στην ένωση συντακτών. Με
πολύ καλές προθέσεις τις περισσότερες φορές. Να είμαι δίκαιος. Άλλες όχι με
τόσο καλές. Και πάλι δίκαιος θα είμαι. In dubioproreo βασικά. Και όλο αυτό να
αποτρέπει σοβαρά άτομα να ασχοληθούν και να γίνουν βορά σε όλη αυτή την
ανθρωποφαγία.
Το καλό σε όλο αυτό είναι όταν
βλέπει κάποια άτομα να ασχολούνται. Σαν τον Γιάννη τον Κουλτσιάκη, τον Παύλο
Κορωνίδη, τον Γιάννη Μπαλντήρα, τον
Άνθιμο το Γεωργιάδη, τον Λεωνίδα το Λεωνάκη και αρκετούς άλλους. Ίσως τελικά να
υπάρχει κάποια ελπίδα.
Βάνα και Φώτη ευχαριστώ.